- Dossier W.S. -

Naar onze overzichtspagina T B S

Naar onze nieuwspagina T B S NIEUWS

In overleg met de voormalige echtgenote van Willem, Henny,

het symbool Yin en Yang op deze plaats.

Willem Schippers

pleegde op

11 juli 2006

suïcide.

R.I.P.

In memoriam… -- 18 juli 2006 – Red. MdH -- Op 18, 19 en 20 juli 2006 willen wij drie mensen gedenken. Wij gedenken een slachtoffer van machtsmisbruik in een tbs-kliniek. De afgelopen week overledene werd vandaag gecremeerd. Wij kwamen in augustus 2004 voor het eerst in contact met een naaste van de toenmalige patiënt, omwille van aanhoudend machtsmisbruik door de kliniek. Naast de genoemde slachtofferrol, was de overledene tevens dader. Hij heeft aan twee mensen ernstige schade toegebracht waarop in één geval helaas de dood volgde. Wij kiezen voor drie dagen van herdenking en denken aan omdat wij ook graag het wenselijke en nodige respect aan zijn slachtoffers willen tonen.

Uit het gebeurde kunnen en dienen minimaal drie leerpunten gehaald te worden die wij in de vorm van een oproep aan de maatschappij, aan het Ministerie van Justitie en aan onderzoeksinstituten willen richten.

1) De maatschappij dient zich ervoor in te zetten dat seksueel misbruik van kinderen zoveel mogelijk voorkomen wordt.

2) Het Ministerie van Justitie, waaronder onze tbs-klinieken vallen, dient het bestaan van ernstig en structureel machtsmisbruik van patiënten te erkennen, het thema machtsmisbruik te agenderen en al het mogelijke te ondernemen om machtsmisbruik door hulpverleners binnen de tbs-sector voortaan zoveel mogelijk te voorkomen.

3) Er is dringend meer onderzoek nodig naar de mechanismen die ertoe leiden dat het ene slachtoffer het haar/hem aangedane leed op een gezonde, doelmatige wijze kan verwerken terwijl een ander slachtoffer helaas zelf tot dader verwordt. De Rutgers Nisso Groep lijkt ons hiervoor het meest aangewezen adres.

Het besloten gezelschap heeft vandaag, met name dankzij de voormalige echtgenote van de overledene, op een waardige wijze afscheid kunnen nemen. Ook willen wij diverse medewerkers van het uitvaartcentrum danken voor het getoonde respect, de condoleance en de goede zorg.

Onze woorden en wens aan de overledene luidden als volgt:

“Anderen waren niet altijd zacht voor jou. Jij was niet altijd zacht voor anderen. Moge je in zachtheid rusten.”

Dit bericht was eerder gepubliceerd in de rubriek ACTUEEL op onze voorpagina.

Zittingsverslag van de strafzaak tegen Wilhelm S. op 16 mei 2006 – 22 mei 2006 – Red. MdH – Onderstaand treft u een gedeelte van het zittingsverslag van de strafzaak tegen de ex-ter beschikking gestelde patiënt Wilhelm S. aan die op dinsdag 16 mei jl. in de rechtbank van Amsterdam diende. Gedurende de aankomende week zullen wij het zittingsverslag nog geheel publiceren.

De zitting tegen de door Justitie van moord verdachte Wilhelm S. begon op dinsdag 16 mei 2006 zoals gepland omstreeks 9.30 uur.

De Officier van Justitie (OvJ), M. Zwinkels, vatte aan het begin van de zitting samen wat zich tussen 11 en 14 juni 2005 in Amsterdam heeft afgespeeld. De verdachte wordt ervan beschuldigd tijdens zijn onttrekking zijn slachtoffer Appie Luchies opzettelijk en met voorbedachten rade te hebben vermoord. Dit zou hij gedaan hebben door middel van gebruik van zijn vuisten, een asbak, een hamer en een bahco waarmee hij op het hoofd van zijn slachtoffer insloeg waaraan laatstgenoemde door bloedverlies zou zijn komen te overlijden.

De verdachte antwoordde aan de rechter, M. van Kamp desgewenst dat hij momenteel gedetineerd was in de Demer Sluis van de Bijlmer Bajes te Amsterdam.

Van Kamp gaf aan in eerste instantie te willen bespreken wat er precies is gebeurd.

De verdachte legde volgens de rechter een verklaring af waarin hij de algehele verantwoordelijkheid voor alles neemt. Hij gaf wel aan dat zijn stoppen doorsloegen, maar het slachtoffer zou geen seksuele toespelingen naar hem toe hebben gemaakt.

De verdachte was op verlof bij zijn echtgenote Henny alvorens hij zich op de terugweg van het bezoek aan haar aan de aandacht van zijn begeleider onttrok. Hij had zijn vlucht gepland hetgeen duidelijk werd door het feit dat hij alle foto’s van Henny die hij op zijn Cel had mee had genomen op verlof. Inmiddels was de verdachte van Henny gescheiden.

De eerste nacht zou hij in Utrecht hebben doorgebracht. Dan zou hij naar Eindhoven zijn afgereisd waar hij gedurende de nacht buiten verbleef. Hij wilde Henny spreken en zien. Dat kon echter niet o.a. omdat haar dochter thuis was, zo merkte de verdachte op.

Op de vraag wat het doel van S. was, merkte hij het navolgende naar de rechter toe op “Voor mij was het breekpunt binnen Veldzicht bereikt. Het was gewoon uitzichtloos. Ik werd alsmaar aan het lijntje gehouden. Na heel veel incidenten in Veldzicht zag ik geen uitweg meer.”

Op de vraag wat de plannen van S. waren na de onttrekking gaf S. aan dat hij van plan was werk te gaan zoeken. De rechter merkte op dat haar het door S. genoemde doel niet heel reëel voorkwam.

S. zou zijn echtgenote op woensdag en op vrijdag na zijn onttrekking hebben ontmoet. Op vrijdag reisde hij af naar Amsterdam waar hij terecht kwam bij ene R. bij wie hij onderdook. Dat het tot op heden nog niet duidelijk werd om wie het bij deze R. gaat, zou volgens S. eraan liggen dat het de bedoeling was de genoemde te beschermen.

Op vrijdag ging S. bij zijn echtgenote op bezoek waar hij bleef. De volgende ochtend vertrok hij weer.

De rechter stelde ‘Henny had heel veel zorgen om u, niet waar?’ waarop S. antwoordde ‘Ja, dat klopt.’

In Amsterdam bezocht S. het huis van zijn voormalige ex-vriendin die eerder was komen te overlijden en bracht hij een bezoek aan zijn vroegere schoonfamilie. Hij kende haar al sinds zijn 13^e levensjaar. Haar familie was op de hoogte dat S. gevlucht was.

In het begin gaf S. aan bereid te zijn onder bepaalde voorwaarden terug te keren naar de kliniek. Zijn voorwaarde was dat men hem op de een of andere manier toch nog een kans zou gaan geven. Tbs-instelling Veldzicht te Balkbrug ging echter niet in op zijn voorwaarde.

De rechter merkt op dat het wellicht niet zo slecht was afgelopen indien S. toen naar de kliniek terug was gegaan. Op haar vraag wanneer S. voor het eerst zou hebben gedronken, antwoordde S. dat dit waarschijnlijk op zaterdag avond zou zijn geweest. Hij vertrok vanuit een café naar de boot waar hij op zondag vroeg in de ochtend arriveerde en even later het levensdelict zou gaan plegen.

Op de vraag van de rechter of het drinken de trigger was geweest, gaf S. het navolgende antwoord: “De trigger was het verschijnen van de opsporigsfoto op tv. De druk die daaruit voortvloeide, leidde tot het drinken.

Nadat de rechter aangaf dat het hem bekend was dat er door te gaan drinken het risico aanwezig was dat dit tot ontremming zou gaan leiden, beantwoordde S. de vraag van de rechter, hoeveel bier hij in het café zou hebben gedronken met “10 á 15 glazen bier”.

Toen hij werd opgepakt, zo stelde de rechter, zouden er wel restanten van het kalmeringsmiddel Oxacepam in zijn bloed zijn aangetroffen, echter geen restanten van alcohol.

Op de vraag hoe het met S. in het café ging, gaf hij aan dat dit ‘wisselend’ zou zijn geweest. De meeste mensen waren daar toen aan het feest vieren. Hij voelde zich er wel veilig.

Dan liep hij naar het punt waar het bootje lag. Hij had geen bepaald doel. Hij kwam midden in de nacht in gesprek met een man die op een boot zat.

S. gaf aan een ding eerder niet te hebben begrepen, namelijk dat men steeds weer hetzelfde aan hem vroeg. Hij vond dat vervelend. De politie had geprobeerd erachter te komen op welke wijze S. tot razernij was gekomen, merkte de rechter op. S. koos ervoor op bepaalde vragen die al veelvuldig aan hem waren gesteld niet meer te willen antwoorden toen de rechter hem liet weten niet verplicht te zijn op al haar vragen te reageren.

S. had in de loop der tijd diverse verklaringen afgelegd. Zijn laatste verklaring dateerde van 10 januari 2006. Het bezoek dat hij toen in het kader van het onderzoek aan het bootje bracht, speelde een rol erbij dat hij nogmaals een verklaring wilde gaan afleggen. De rechter gaf aan dat S. toen heel aangedaan zou zijn geweest toen men met hem terugging naar de plaats van delict. S. bevestigde dat.

De verklaring van S

(…) wordt z.s.m. vervolgd. >>

‘Mijn schuld is dat ik die man onterecht om het leven heb gebracht want ik vind dat niemand een mens van het leven mag beroven.’ Willem neemt dus alle verantwoordelijkheid voor het door hem gepleegde delict op zich. Echter, met het oog op de aanloop tot het delict stelde hij dat men hem het gebeurde niet geheel zou moeten toerekenen omwille van de opgebouwde frustratie in de kliniek.

(…) wordt z.s.m. vervolgd. >>

Op de vraag of de verdachte nog iets wilde toevoegen aan hetgeen ter zitting al werd gesteld, antwoordde hij ontkennend. De zitting duurde ongeveer 3 uur. Nadat de rechter aan de aanwezigen omstreeks 12.30 uur mededeelde dat de uitspraak in deze zaak op dinsdag 30 mei a.s. om 13 uur bekend zal worden gemaakt, gaf de verdachte aan bij de uitspraak aanwezig te zullen zijn en werd de zitting gesloten.

Machtsmisbruik in de TBS: Machtsmisbruik in tbs-kliniek reden voor onttrekking patiënt – 16 mei 2006 – Red. MdH -- Wij hebben de strafzaak vandaag algeheel gevolgd en uitgebreid aantekeningen van de zitting gemaakt. Uiterlijk morgen zullen wij een eerste stuk over de zitting van vandaag op deze nieuwspagina publiceren.

Vandaag werd duidelijk dat, zoals wij al sinds ongeveer een jaar vrezen, het in de kliniek gebeurde voorafgaand aan de onttrekking tot de onttrekking van Willem heeft geleid. Hij draagt naar onze mening alle verantwoordelijkheid (*) voor het door hem gepleegde delict. Hierover is geen discussie mogelijk.

Waarover wel discussie wenselijk en zelfs noodzakelijk is, is de vraag hoe het tot de onttrekking heeft kunnen komen. Op het moment dat de patiënt zich onttrok, bestond er via via al rond 10 maanden contact met ons wegens voortdurend machtsmisbruik (zie o.a. pag. 47 van het boek van zijn ex-echtgenote Henny ‘Motie van wantrouwen’ dat recentelijk verscheen) door personeelsleden van tbs-kliniek Veldzicht.

Het werd de patiënt teveel frustratie. Begrijpelijker wijze, kan men alleen maar zeggen. En: helaas. Dat Willem zich onttrok aan zijn toezicht, heeft ons inziens naar de kliniek te verantwoorden. Wij zijn dan ook niet van mening dat Willem het ‘allemaal buiten zichzelf legt’ zoals de rechter aangaf e.e.a. te horen. Hij legde de elementen van het geheel in principe precies daar neer waar zij horen te liggen:

Dit is het antwoord in onze woorden dat Willem vandaag gaf op de vraag of hij meent schuldig te zijn: ‘Ja en nee’, zei hij. ‘Mijn schuld is dat ik die man onterecht om het leven heb gebracht want ik vind dat niemand een mens van het leven mag beroven.’ Willem neemt dus alle verantwoordelijkheid voor het door hem gepleegde delict op zich. Echter, met het oog op de aanloop tot het delict stelde hij dat men hem het gebeurde niet geheel zou moeten toerekenen omwille van de opgebouwde frustratie in de kliniek.

Wij zijn van mening dat hem het delict geheel aangerekend dient te worden maar in de kliniek dient men zich dringend en uitputtend af te vragen wat er allemaal is misgegaan in de behandeling van Willem waardoor hij uiteindelijk wegliep. In de kliniek liep Willem dusdanig veel frustratie op zodat het vluchten op een gegeven moment nog maar de enige uitweg was die hij kon zien. Wij zijn van mening dat de onttrekking voorkomen had kunnen worden mits het beleid professioneel, correct, transparant, duidelijk, consistent en patiëntvriendelijk zou zijn geweest. En wij maken ons zorgen over patiënten die ook nu nog in soortgelijke situaties verkeren en met de dag meer frustratie oplopen.

De kliniek heeft de verantwoordelijkheid dit tot op de bodem uit te gaan zoeken, vinden wij, en met een rapport te komen waaruit af te lezen zou moeten zijn wat er dient te veranderen om dergelijk onwenselijk acting out van een patiënt in de toekomst te kunnen voorkomen. Wij hebben nog geen rapport gezien. Wij hebben de kliniek, hoe duidelijk het ook is, nog niet zien opmerken fouten te hebben gemaakt. Wel zien wij dat soortgelijke situaties nog steeds spelen. Een punt dat dringend aandacht behoeft.

Indien de kliniek niet in staat is haar eigen aandeel in het geheel te zien, dient het ministerie omwille van preventie al het mogelijke te doen om duidelijk te krijgen wat er in de behandeling van Willem mis is gegaan. Een reactie van de kliniek op Henny’s boek zou dan ook zeker niet overbodig zijn. Henny heeft het gebeurde bijzonder openhartig en ons inziens naar volledig correct, weergegeven. Wij hebben dan ook geen reden aan haar woorden te twijfelen.

Voor de kliniek zou haar boek als leerboek moeten fungeren. In plaats van zich te storen aan het feit dat het werd gepubliceerd, diende de kliniek te pogen er haar voordeel mee te doen. Gericht op betere zorg in de toekomst. Want daar zou het de kliniek toch (eigenlijk) om moeten gaan…, of niet soms? Helaas staat de tbs sector bekend voor het bijhouden van meerdere agenda’s. Wellicht dat men toch eens een poging onderneemt om de ZORG VOOR DE PATIENT voorop te stellen als het al niet lukt simpelweg een enkele agenda bij te houden?

De uitspraak in deze zaak is op 30 mei 2006 om 13 uur in de rechtbank op de Parnassusweg 220 te Amsterdam.

(*) afgezien van het gedeelte dat volgens deskundigen valt onder ‘verminderd ontoerekeningsvatbaar’

Wilhelm S. sloeg Luchies in redeloze razernij dood -- 16 mei 2006 – Trouw, door: Louis Cornelisse -- Het openbaar ministerie (OM) eist dat tbs’er Wilhelm S., die tijdens zijn verlof een moord pleegde, eerst een lange celstraf uitzit. Daarna volgt gedwongen verpleging in een kliniek. De ontsnapping, zei de 41-jarige S. gisteren voor de Amsterdamse rechtbank, was een wanhoopsdaad geweest. Hij gaf toe in juni vorig jaar zijn vlucht voorbereid te hebben. S. liet tijdens zijn proefverlof een pakket foto’s bij zijn (nu ex-) vrouw Henny achter. Daarna nam hij de benen: „Ik hield het niet meer uit.”

S. had de indruk dat hij nooit meer vrij zou komen. Iedereen in de kliniek Veldzicht was tegen hem, dacht hij, en een toekomst met Henny – met wie hij in de tbs-kliniek was getrouwd – zag hij in rook opgaan.

Vluchten hoort bij zijn stoornis, stelde de rechtbank vast. Maar met Henny aan zijn zijde, waren zijn kansen op een vrij leven nog nooit zo groot geweest. En S. ging ook nog eens alcohol drinken. „Terwijl u weet dat dan alle remmen losgaan”, zei rechter M. van Kamp. „Maar in de zeven keer ervoor is er nooit zo’n delict als moord uitgekomen,” reageerde S..

Rechter Van Kamp schetste de tragedie die zich in de vroege ochtend van 11 juli afspeelde. Na cafébezoek zit S. aan de waterkant als de 73-jarige Appie Luchies hem aan boord uitnodigt voor een biertje. S. merkt op dat de boot een vieze bende is. Luchies zegt: ,,Er is nu eenmaal geen vrouw aan boord.”

S. voor de rechtbank: „Alle stoppen sloegen door. Van Henny, de opsporing met mijn gezicht op tv, de toestand in Veldzicht.” Als zeden-delinquent leerde hij in therapie juist niet denigrerend over vrouwen te praten. Hij slaat Luchies met een asbak, een hamer, een bahco en steekt hem met een aardappelschilmesje. Daarna vaart hij nog dagen rond. Hij wordt gearresteerd in Luchies’ tuin in de Jordaan.

Sinds zijn aanhouding is S. zich er pas van bewust geworden dat hij heel wat ontketend heeft, zegt zijn advocaat J. Knoester. In geen enkele kliniek kan hij nog leven. Alle tbs’ers zullen hem naar het leven staan, omdat door zijn vlucht en geweld het hele systeem, inclusief verlof, op de schop is gegaan.

S. krijgt de vraag voorgelegd hoe hij zijn toekomst zelf ziet. „Ik weet het niet”, zegt hij.

Zijn jeugd is getekend door seksueel misbruik en verwaarlozing. Al jong is hij op het criminele pad terechtgekomen. Drank en geweld gaan bij hem samen.

Op 21-jarige leeftijd wordt in het Pieter Baan Centrum door de psychiaters vastgesteld dat S. een verslaafde neuroot is. Vier jaar later krijgt hij tbs omdat hij een vrouw met extreem geweld verkracht heeft. Sindsdien zit S. in klinieken van justitie.

Officier van justitie M. Zwinkels zei gisteren dat S. de moord niet heeft voorbereid. In redeloze razernij heeft hij Luchies doodgeslagen. Daarom zou een veroordeling van tien jaar voor doodslag en opnieuw tbs op zijn plaats zijn.

Tbs’ers: Waterkering tussen slechteriken en gestoorden – 16 mei 2006 – Trouw, door: Louis Cornelisse en Marlise Hamaker -- De vrouw van Wilhelm S., de tbs’er die vorige zomer tijdens proefverlof een bejaarde Amsterdammer doodde, had geen enkel idee dat hij van plan was te vluchten. Pas later besefte Henny dat hij wat stil was geweest, zo vertelt ze in een interview met Trouw, waarin ze verhaalt over haar relatie met de wegens verkrachting veroordeelde man. Als ze wordt gebeld door de maatschappelijk werkster die zegt dat haar man is gevlucht, weet ze ’dat het voorbij was tussen ons’. Vandaag begint het proces tegen Wilhelm S., die door justitie van moord verdacht wordt. Na een bezoek aan zijn echtgenote sloeg de tbs’er op de vlucht. In Amsterdam vermoordde S. een bejaarde man op diens boot. Het medicijn tegen zijn drankzucht bleek uitgewerkt. De hele kwestie zorgde voor grote opwinding en was aanleiding tot het instellen van een parlementaire commissie die de tbs-praktijk moest evalueren. Het toeval wil dat deze commissie-Visser ook juist vandaag met een reeks voorstellen komt om het vastgelopen systeem van ter beschikkingstelling te herzien. De speciale kamercommissie wil tbs handhaven, maar de regelingen zo aanpassen dat herhaling van gevallen als Wilhem S. wordt voorkomen. Bijvoorbeeld door een strengere selectie van tbs-veroordeelden. Of, zoals professor H. van Marle tijdens zijn verhoor bij de commissie zei: zorg voor een waterkering tussen de mad en de bad. De slechteriken moeten naar de gevangenis en de gestraften met een échte psychische storing naar een kliniek.

Hij dacht dat de aandacht wel snel zou verslappen – 16 mei 2006 – Trouw, door Louis Cornelisse en Marlise Hamaker -- Tbs’er Wilhelm S. ging er vorige zomer vandoor nadat hij zijn vrouw Henny had bezocht. Enkele dagen later bracht hij een 73-jarige Amsterdammer om het leven, wat de aanleiding voor de Tweede Kamer werd om onderzoek te starten naar manco’s van het Nederlandse tbs-systeem. Vandaag, de dag dat de rechtszaak tegen Wilhelm begint, vertelt Henny S. haar verhaal.

Ze dacht de man van haar dromen te hebben gevonden in tbs’er Wilhelm S. Die droom spat uiteen op een zomerse dag in juni 2005, de dag dat hij op de vlucht slaat. Willem, zoals Henny hem noemt, bezoekt zijn vrouw die dinsdag in haar Eindhovense woning, samen met een begeleidster. Henny merkt niets vreemds aan hem. Hij is wat stil geweest, beseft ze later, en draagt een felblauwe trui die ze niet eerder gezien heeft. Maar geen moment komt het in Henny op dat haar man zal vluchten.

Tot aan het eind van de middag de telefoon gaat, een paar uur nadat ze Willem en zijn begeleidster op de bus heeft gezet. „Willem is niet in de trein gestapt in Utrecht”, zegt een maatschappelijk werkster van Veldzicht, de kliniek waar Willem wordt behandeld. De zin doet Henny’s wereld instorten. „Geen alcohol, niet vluchten. Dat was de afspraak. Vanaf het moment dat die maatschappelijk werkster belde, wist ik dat het tussen ons voorbij was.”

De 34-jarige Henny – die over haar ervaringen het boek ’Motie van wantrouwen’ schreef – zit in de woonkamer van haar eengezinswoning. Het is hetzelfde huis waar Willem haar die laatste dag bezocht. Ze laat foto’s zien. Het is de stapel die de tbs’er vlak voor zijn vlucht bij haar achterliet. Ze maakte het pakketje pas open nadat hij was weggegaan, zoals ze Willem had beloofd. De foto’s komen uit zijn kamer in Veldzicht, de tbs-kliniek in het Overijsselse Balkbrug.

Later blijkt dat hij ook zijn computer heeft leeggehaald. Willem had zijn vlucht voorbereid. „Ik was zo kwaad op hem. Nog een paar maanden en dan was hij misschien vrijgekomen. We zouden samen een leven opbouwen.”

De inmiddels ex-vrouw van Willem vertelt haar verhaal als een bizarre roman, zonder gelukkig einde. Met krachtige stem, soms zoekend naar woorden. Als ze niet meer weet wanneer iets precies is gebeurd, pakt ze Willems dossier erbij. Om met licht trillende vingers tussen de papieren te zoeken naar een antwoord.

Ze leert de tbs’er vier jaar geleden kennen via een contactadvertentie. Henny heeft op dat moment een burnout, vanwege haar drukke cateringwerk en de zorg voor haar twee dochters, dan vijf en tien jaar oud.

„Daarom was ik even op vakantie geweest in Frankrijk. Bij thuiskomst lag er een grote stapel post op de deurmat. Brieven van mannen die op zoek waren naar een relatie. Later kwam ik erachter dat een ex-vriend van me een contactadvertentie had gezet in ’Mijn Geheim’, om me te pesten. Ik was helemaal niet op zoek naar een relatie.”

Veel tbs’ers lezen het tijdschrift en plaatsen er ook zelf contactadvertenties in. Henny weet dat niet. „Ik heb keurig iedereen teruggeschreven en uitgelegd dat ze voor de gek waren gehouden.

Behalve één. Die brief sprong er echt uit, het was de brief van Willem. Hij was heel open, hij toonde zijn kijk op het leven. Dat maakte me nieuwsgierig. Hij was iemand met wie ik wel eens wilde kletsen.” Henny schrijft hem een brief waarin ze wat meer over zichzelf vertelt. ,,Hij reageerde heel begrijpend op mijn burnout, ik kon merken dat hij zelf ook veel had meegemaakt.”

Een intensieve briefwisseling volgt, Henny wil al snel weten waarom haar schrijfvriend geen relatie heeft. „Het was zo’n leuke man, ik begreep niet dat hij alleen was. Toen schreef hij over zijn delict, dat hij vastzat voor verkrachting. Ik schrok wel, maar het was meer dan tien jaar geleden gebeurd. Willem heeft dat delict gepleegd onder invloed van alcohol en drugs, en hij nam er verantwoordelijkheid voor. Net zoals hij nu doet met die moord in Amsterdam.”

De tbs’er heeft bekend dat hij een 73-jarige man op gewelddadige wijze om het leven heeft gebracht, een paar dagen nadat hij er vorige zomer vandoor was gegaan (zie kader).

De twee schrijven bijna dagelijks en bellen regelmatig. Henny besluit de tbs’er te bezoeken in de kliniek. „Het was raar om daar naartoe te gaan. Al die deuren die achter me dichtsloegen en de mensen die in de gang liepen: ik wist niet of het tbs’ers of hulpverleners waren. Willem had nooit bezoek gehad, en dan ook nog een vrouw. Hij was echt even de kluts kwijt. Waar het op papier zo mee klikt, zie je dan ineens voor je.”

Vanaf het begin dat ze contact hebben, wil Henny alleen vriendschap, maar dat verandert die dag. De vonk slaat over, Henny is verliefd. „Ik was helemaal hoteldebotel van Willem.” Precies een jaar na de eerste brief trouwen ze met elkaar, in tbs-kliniek Veldzicht.

„We mochten regelmatig samen de flat in, een ruimte in de kliniek waar we alleen konden zijn. Ook ik ging daar achter slot. We speelden Scrabble en Mens-erger-je-niet en praatten uren met elkaar. We wilden meer. Twee keer mochten we samen wandelen, op het terrein van de kliniek. Voor ons was dat heel belangrijk: samen wandelen, samen koken, samen een keer een taart in elkaar zetten. Maar dat kon allemaal niet.”

In 2004 krijgt Willem toestemming voor verlof. Henny gaat een paar keer met hem mee. Ze vertelt over het regioverlof in Zwolle. „Dat was raar. We hadden elkaar alleen maar in de kliniek gezien en dan zit je ineens samen in de Vroom en Dreesmann.”

Ongeveer een halfjaar later komt hij voor het eerst bij Henny thuis. Willem bezoekt haar vijf keer onder begeleiding, tot hij op 7 juni vorig jaar van zijn begeleidster wegloopt op station Utrecht Centraal.

„Een paar uur nadat ik had gehoord dat Willem ervandoor was gegaan, belde hij. Ik was kwaad, maar ik had me ook zorgen gemaakt. Ik was bang dat hij voor een trein zou springen.”

Er volgt meer telefonisch contact, Henny meldt dat bij de tbs-kliniek. „Ik heb ze verteld dat ik dacht dat hij op een station stond. Ik hoorde treinen en dat holle geluid van een stationshal. Willem hing ook ineens op. Hij zei dat hij even weg moest, omdat het helemaal blauw stond van de politie.”

Henny laat de kliniek weten dat ze haar telefoon mogen afluisteren en geeft toestemming haar te observeren.

„Ze wilden dat ik een afspraak met hem maakte, zodat hij in de val zou lopen. Maar het was mijn man, ik kon hem niet verraden. De dag na zijn ontsnapping heb ik hem wel gezien, zonder dat de kliniek het wist. We zaten bij de McDonald’s in de stad hier. Willem was heel oplettend, keek steeds naar de deur.

Hij dacht dat alle aandacht rond zijn persoon vanzelf zou afnemen. Hij was al een keer ontsnapt, jaren geleden. Hij heeft toen vijf maanden in Amsterdam gezeten zonder dat er een haan naar kraaide. Hij dacht dat het nu ook zo zou gaan.”

Als ze afscheid nemen, verwacht Henny dat Willem wordt gearresteerd, ervan overtuigd dat de politie haar observeert. Maar dat is niet zo.

Op vrijdag staat hij in haar achtertuin. „Ik schrok me kapot, sloeg meteen mijn armen om hem heen om hem te knuffelen. Het was zo’n opluchting om Willem te zien, om te zien dat hij nog leefde. Ik was bang dat hij geen uitweg meer zag. Sinds de longstay heeft hij moeten vechten tegen de bierkaai.”

Willem werd in 1999 op de longstay geplaatst, zoals een afdeling voor uitbehandelde tbs’ers wordt genoemd. Zij kunnen volgens hun behandelaars niet terugkeren in de maatschappij, omdat het risico dat ze opnieuw in de fout gaan te groot is. Willem tekende met succes beroep aan tegen die plaatsing. Zijn behandeling werd hervat, op een afdeling voor seksueel delinquenten.

„Hij dacht dat hij nooit meer vrij zou komen als hij gepakt werd. Willem zei: ’Dan moet ik weer naar de longstay’. Willem is die nacht bij me gebleven, ik dacht dat ik misschien nog op hem in kon praten. Ik heb gezegd dat hij niet kon blijven vluchten, maar Willem wilde niet luisteren.

Bang was ik niet, ik ben nooit bang geweest. Dat kwam pas achteraf, toen ik hoorde dat hij een paar dagen later die man had vermoord.”

De volgende ochtend vertrekt Willem. Wat er in de dagen daarna met hem gebeurt, blijft vaag; wellicht dat de rechtszaak die vandaag tegen hem dient meer duidelijkheid geeft.

Hij belt Henny nog een paar keer, ze weet niet waar hij uithangt. In het weekend brengt justitie een opsporingsbericht naar buiten: Willems’ naam wordt volledig genoemd en zijn foto is op televisie te zien. De dinsdag erna wordt hij opgepakt. „Ik heb hem nog een keer bezocht, in de Bijlmerbajes. Ik wilde zijn kant van het verhaal horen. Ik ben drie jaar hartstikke gek op Willem geweest, dat gaat niet zomaar over. Ik zag hem in de gevangenis en voelde een golf van medelijden.

Maar uiteindelijk heeft hij me laten vallen als een baksteen. Nou, dan houdt het op. Er was een scheur tussen ons, een onherstelbare scheur. Met zijn vlucht koos Willem voor zichzelf, niet voor mij. Hij heeft onze toekomst weggegooid. Mijn toekomst ook, dacht ik vorig jaar. Maar hij is niet mijn toekomst. Niet meer.”

Justitie eist tien jaar cel en tbs tegen Wilhelm S.—16 mei 2006 – Volkskrant, door Menno van Dongen -- AMSTERDAM - Het Openbaar Ministerie (OM) heeft tien jaar celstraf en tbs geëist tegen de vorig jaar ontsnapte tbs’er Wilhelm S. Een paar dagen na zijn ontsnapping uit tbs-kliniek Veldzicht sloeg S. op 12 juni vorig jaar de 73-jarige Amsterdammer Appie Luchies dood met een asbak, een hamer en een tang. S. zei tegen de rechters dat hij was gevlucht omdat hij weinig vertrouwen had in zijn behandelaars. Er werd hem veel beloofd maar daar kwam weinig van terecht, vond hij. ‘Ik heb nog nooit zo'n stelletje idioten meegemaakt als in Veldzicht.’ Hij raakte in paniek toen hij hoorde dat zijn naam en foto via de media openbaar zouden worden gemaakt. S. ging naar een café, dronk daar tien tot vijftien biertjes en maakte daarna een nachtelijke wandeling. Bij toeval ontmoette hij Luchies. Hij raakte met hem in gesprek en werd uitgenodigd op zijn boot. Daar ging het al snel mis. Toen S. het slachtoffer vroeg waarom het ‘zo'n vieze bende’ was op de boot, antwoordde Luchies dat dit kwam doordat er daar geen vrouw was om schoon te maken. S. werd woedend vanwege deze ‘respectloze’ opmerking over vrouwen. ‘Ik was gefrustreerd en in de war. In die omstandigheden was dit de druppel.’ Justitie vindt dat S. opnieuw naar een tbs-kliniek moet, omdat hij een persoonlijkheidsstoornis heeft. Maar voor het zover is, moet hij tien jaar celstraf uitzitten, aldus het OM. ‘In die periode is geen proefverlof mogelijk. Daardoor is gewaarborgd dat hij niet binnen afzienbare tijd in de samenleving terugkeert.’ Zijn advocaat, Job Knoester, vindt dat S. niet naar de gevangenis moet. Behandeling in een tbs-kliniek is nuttiger, stelt hij. ‘Het zal in zijn geval toch lang duren voordat hij weer met proefverlof mag.’

De opgejaagde tbs’er in het nauw: Hoe Wilhelm S. een gefrustreerde moordenaar werd – 16 mei 2006 – Volkskrant, door Menno van Dongen -- Wilhelm S. werd in zijn jeugd jaren seksueel misbruikt door zijn oudere zus. Dat vertelde hij hulpverleners. Mede door dit misbruik raakte S. verslaafd aan alcohol en librium. Steeds verder gleed hij af.

Wilhelm S. staat vandaag voor de rechter. Hij wordt ervan beschuldigd dat hij vorig jaar, na zijn ontsnapping uit tbs-kliniek Veldzicht, de 73-jarige Appie Luchies heeft vermoord. Zijn moeilijke jeugd kan dat niet verklaren, maar geeft wel enig inzicht in hoe het zover is gekomen.

S. werd geboren in 1965, in Amsterdam. Zijn moeder was 16 toen ze trouwde met zijn vader. Ze was toen al zwanger; enkele maanden na de bruiloft werd de oudere zus van Wilhelm geboren.

De jongen werd vooral opgevoed door zijn vader, die veel dronk en hem uitschold en sloeg. S. werd vooral verwaarloosd. Zijn jeugd beschrijft hij als liefdeloos. Het enige voordeel van het gebrek aan aandacht is dat hij vaak stiekem uit het raam kon klimmen, om over straat te zwerven.

Op school deed hij het slecht. S. heeft een laag IQ; hij had problemen met rekenen en lezen. Bovendien werd hij veel gepest, omdat hij flaporen had. Rond zijn 13de werd hij hieraan geopereerd.

Wilhelm was een onzekere jongen, die rondliep met veel ‘opgekropte woede’. Zijn agressie kwam vrij als hij te veel alcohol dronk. Dat deed hij vaak, omdat hij drank nodig had om contact te maken met anderen – vooral vrouwen. Thuis maakte hij dankbaar gebruik van de drankvoorraad van zijn vader. Vanaf zijn 13de was hij verslaafd aan alcohol.

Hij werd toen al een jaar geregeld misbruikt door zijn oudere zus. Het misbruik stopte toen hij 15 was en zij verkering kreeg met een jongen. Zijn advocaat, Job Knoester, bevestigt het vermeende misbruik, maar wil er niet nader op ingaan. Wel zegt hij dat het een rol heeft gespeeld tijdens het misdrijf waardoor S. in 1990 in een tbs-kliniek terechtkwam.

Na zijn middelbare schooltijd werd Wilhelm veroordeeld voor diefstal, aanranding en verkrachting. Hij gleed steeds verder af. Het ging echt mis toen de destijds 25-jarige Wilhelm in 1990 een woonboot binnendrong om in te breken. Bij toeval stuitte hij daar op een 59-jarige vrouw. Hij dwong haar op de knieën, bond haar vast en verkrachtte haar, onder bedreiging van een alarmpistool. Later zei hij dat hij de vrouw wilde aandoen wat hem vroeger was aangedaan. Lust speelde een rol, maar zijn voornaamste motief was wraak.

S. heeft sindsdien in allerlei tbs-klinieken gezeten. Daar kreeg hij het steeds moeilijker, omdat hij voortdurend ontsnapte. Zijn kansen op verlof werden kleiner en hij raakte gedemotiveerd en gefrustreerd. Dat veranderde toen hij in 2003 trouwde met een vrouw die hij had leren kennen via een contactadvertentie. Toen hij haar thuis mocht bezoeken, ontsnapte hij aan zijn begeleidster.

Daarna had hij kunnen worden gepakt. Zijn vrouw was bereid zich te laten afluisteren en schaduwen om Wilhelm te laten arresteren. Het gebeurde niet. In plaats daarvan besloot justitie een landelijk opsporingsbericht te verspreiden via de media, met de foto en volledige naam van S.

De ontsnapte tbs’er raakte in paniek toen hij hoorde dat hij werd gezocht. Uiteindelijk vermoordde hij Appie Luchies op diens jachtje. Het slachtoffer werd vastgebonden teruggevonden. Zijn benen waren gebroken en hij was gruwelijk toegetakeld.

Advocaat Knoester: ‘Wilhelm was gefrustreerd omdat hij vond dat hij te weinig kansen kreeg op verlof. En hij wist dat hij nooit meer terug zou kunnen naar zijn gezin. Hij voelde zich opgejaagd.

Motie van wantrouwen – 15 mei 2006 – Red. MdH – Vanavond was er in Hart van Nederland (SBS 6) een reportage te zien over en met Henny S., de ex-echtgenote van Wilhelm S. die morgen voor de rechtbank in Amsterdam (9.30 uur op de Parnassusweg 220) moet verschijnen wegens de moord die hij tijdens zijn onttrekking vorig jaar juni heeft gepleegd. De eerder genoemde reportage zal vanavond om 22.30 uur zeer waarschijnlijk nogmaals worden uitgezonden. De avond voor de zitting besteedde SBS 6 aandacht aan Henny’s boek ‘Motie van wantrouwen’ dat recentelijk verscheen.

Vandaag publiceerde het dagblad Het Parool tevens een interview met Henny S.: “Trouwen met een tbs'er: Morgen begint het proces tegen Wilhelm S., de man die in juni 2005 uit tbs-kliniek Veldzicht ontsnapte en enkele dagen later de Amsterdammer Appie Luchies om het leven bracht. Zijn ex-echtgenote Henny schreef haar verhaal in het boek Motie van wantrouwen.” Het interview treft u onder dit nieuwsbericht aan. Morgen zullen verdere artikelen in Trouw en in het Algemeen Dagblad verschijnen.

Henny heeft gedurende de afgelopen maanden een boek over haar ervaringen in relatie met de eerder ter beschikking gestelde patiënt Willem geschreven. Het werk is bijzonder waardevol omdat er tot nu toe nog maar weinig literatuur over en door partners van tbs-gestelden verscheen. Wij hopen dat het boek voor partners van tbs-gestelden die over het algemeen met veel problemen te maken krijgen en slechts weinig aandacht mogen verkrijgen, een bron van herkenning en erkenning zal zijn. ‘Motie van wantrouwen’ gaat niet alleen maar over de relatie met Willem maar ook over Henny’s ervaringen met tbs-kliniek Veldzicht te Balkbrug. Het boek zal niet slechts voor partners van gedetineerden en/of tbs-gestelden interessant zijn maar ook voor een ieder die meer te weten wil komen over wat zich binnen de muren van een tbs-kliniek zoal kan afspelen. De vraag of de moord op Appie Luchies voorkomen had kunnen worden, blijft menigeen bezig houden. Een mogelijke vraag die men zich in dit verband kan stellen luidt: “Ondanks het feit dat Henny aan instanties toestemming gaf haar telefoon af te mogen luisteren en haar te mogen schaduwen, heeft men geen gebruik gemaakt van haar aanbod en toestemming. De vraag luidt ‘waarom niet?’. De kans dat men Willem dan had gevonden alvorens hij een bijzonder ernstig geweldsdelict pleegde, was, zo menen wij, levensgroot. En zo zijn er nog tal van verdere vragen i.v.m. het voorkomen van het gepleegde delict die gesteld zouden kunnen worden. Het valt te hopen dat de zitting morgen nog enkele antwoorden op sommige van onze vragen zal geven. Het element waarin wij met name geïnteresseerd zijn, is het element ‘machtsmisbruik voorafgaand aan de onttrekking’. Wij hopen dan ook dat de mogelijke verbanden tussen machtsmisbruik, onttrekking en delict, indien die verbanden in dit geval bestaan, door Willem zelf tijdens de zitting zullen worden benoemd en verhelderd. Het antwoord kan uiteraard in geen geval enig excuus voor het gedrag van Willem zijn. Echter, indien machtsmisbruik gepleegd door hulpverleners een rol heeft gespeeld in het geheel, dan zou er eventueel veel van geleerd kunnen worden en dan zouden de geleerde lessen ertoe bij kunnen dragen dat e.e.a. in de toekomst beter te voorkomen zal zijn.

Onderstaand treft u de tekst aan zoals die op de achterzijde van de kaft van het boek van Henny staat gepubliceerd.

“Motie van wantrouwen is het openhartige verhaal van de ex-vrouw van TBS klant Wilhelm S. De hel brak los in Nederland na zijn ontsnapping en helemaal toen bekend werd dat hij een moord had gepleegd. In één klap veranderde haar wereld en die van haar dierbaren in een afschuwelijke nachtmerrie.

Motie van wantrouwen is een uitzonderlijk verslag over ondermeer wat er vóór, tijdens en na de ontsnapping is gebeurd, hoe zij alles heeft beleefd en wat de gevolgen zijn van haar keuze destijds. Zij neemt de lezer mee naar de veelal gesloten wereld van de TBS. Onverbloemd, met een lachen een traan uit zij op haar manier haar wantrouwen tegenover justitie, haar “vrienden” en naar Wilhelm S.

Motie van wantrouwen, een onwezenlijk maar waar gebeurd verhaal.”

Bezoek met name ook de website van de uitgever van Henny’s boek, Digitalis. Op de webpagina van de uitgever treft u nog meer informatie over het boek Motie van wantrouwen aan. Voor aanvullende informatie m.b.t. dit boek verwijzen wij u ook naar het kader van 27 maart 2006, getiteld ‘Literatuur TBS’ op onze pagina NIEUW OP DEZE SITE.

henny s.

NUR: 740

ISBN-10: 90-77713-18-2

ISBN-13: 978-90-77713-18-1

Uitgeverij: Digitalis: http://www.digitalisbooks.com/Auteur/HennyS/

Trouwen met een tbs'er – 15 mei 2006 – Het Parool -- Morgen begint het proces tegen Wilhelm S., de man die in juni 2005 uit tbs-kliniek Veldzicht ontsnapte en enkele dagen later de Amsterdammer Appie Luchies om het leven bracht. Zijn ex-echtgenote Henny schreef haar verhaal in het boek Motie van wantrouwen. INTERVIEW… volgt binnenkort.

Wilhelm S. naar Pieter Baan Centrum -- 27 september 2005 -- RTL Nieuws -- Wilhelm S., de tbs'er die in juni tijdens een verlof ontsnapte, wordt op 20 oktober opgenomen in het Pieter Baan Centrum. Toerekeningsvatbaar: Dat bleek tijdens een pro forma-zitting in de zaak. S. vermoordde een paar dagen na zijn ontsnapping een 73-jarige man uit Amsterdam. In het Pieter Baan Centrum zal worden onderzocht in hoeverre de 40-jarige tbs'er toerekeningsvatbaar was, toen hij de bejaarde man ombracht. Boot: De man nam S. mee op zijn bootje op het Noordhollandsch Kanaal. De tbs'er heeft bekend dat hij de man met een asbak en een hamer heeft gedood. Bijlmer: Momenteel verblijft S. in de Amsterdamse Bijlmerbajes. Volgens zijn advocaat, Knoester, wil S. onder geen beding terug naar tbs-kliniek Veldzicht, waar hij tot aan zijn ontsnapping zat. S. wil wel onderzocht worden in het PBC. Volgend jaar: De strafzaak tegen S. is voor onbepaalde tijd aangehouden. Naar verwachting zal de zaak pas volgend jaar inhoudelijk worden behandeld. Raadsman Knoester wil nog een aantal getuigen horen.

Interview met Henny, de echtgenote van Wilhelm S.

“Waarom Willem, waarom?”: Henny trouwde levensgevaarlijke tbs’er die later moordde als een beest -- Haar droom was samenwonen, de realiteit een snelle scheiding – 24 september 2005 – De Telegraaf; door Joan van den Dungen – EINDHOVEN – Dit is het verhaal over een onmogelijke liefde, een moord en een land dat compleet op tilt sloeg. En het is allemaal echt gebeurd! Het onwaarschijnlijke relaas van Henny, die tbs-klant Willem S. trouwde en die samen met heel Nederland haar grote liefde zag moorden als een beest. Haar droom was samenwonen, de realiteit een regelrechte nachtmerrie, die uitmondde in een echtscheiding. Wat bezielde een aantrekkelijke, intelligente vrouw van 33 om met een levensgevaarlijke psychopaat te gaan trouwen? Voor een keer vertelt Henny haar verhaal, exclusief aan De Telegraaf. Over tbs, over kliniek Veldzicht en over haar huwelijk. „Maar wat Willem geflikt heeft, zal ik hem nooit vergeven”, verzucht ze nu.

Henny zit aan de eettafel in haar huurwoning in Eindhoven-Noord en schenkt koffie in. Ze oogt vermoeid. Aan de wand hangt een ingelijst gedicht van Joost Zwagerman: ‘Ik zag je toen en ik wist in te zien dat in mijn leven zoveel is gezien zonder dat ik het ooit eerder zag…’ Kalm roert zij in haar koffiebeker. “Mooi gedicht”, zegt ze. “Ik moest er aan denken toen ik zo’n verdriet had over wat Willem had gedaan. Ik heb de trein naar Zandvoort genomen met een doos tissues in mijn tas. Lieve hemel, ik heb wat afgejankt. Op het strand heb ik met koeienletters in het zand geschreven: Waarom Willem? Waarom? Het hele land stond op zijn kop nadat tbs-klant Willem S. op dinsdag 7 juni voor de achtste maal de kuierlatten nam, dit keer na een bezoek aan zijn echtgenote Henny in Eindhoven. Op het Centraal Station in Utrecht wist hij zijn persoonlijk begeleidster als een klein kind te foppen. Justitie verspreidde pas vijf dagen later een opsporingsbericht met foto. Maar het bleek te laat. S., die in 1990 tbs kreeg wegens een beestachtige en zeer gewelddadige verkrachting, zou een nieuw slachtoffer maken. De 73-jarige Appie Luchies werd precies vijf dagen na de ontsnapping met een hamer afgeslacht op zijn plezierjachtje in Amsterdam. Twee dagen later arresteerde de politie S. in de achtertuin van Luchies’ woning in de Jordaan. Minister Donner van Justitie moest in de Tweede Kamer op het matje komen vanwege zijn ’tolerante’ tbs-beleid, maar hij overleefde de commotie.

Vriendschap

Henny knikt eens: “Eerder was mij nooit gebleken dat mijn Willem gestoord is. Het begon met correspondentie. Vriendschap, dat was het uitgangspunt. Het heeft zeker twee maanden en zo’n honderd bladzijden geduurd voordat ik wist dat hij in een tbs-kliniek zat. Hij was eerlijk over het delict dat hij vijftien jaar geleden had gepleegd. Ook over het misbruik dat hij als kind moest ondergaan.” En dan diep zuchtend: „De Willem die ik had leren kennen, was lief en aardig. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik onder de indruk. Maar wat hij geflikt heeft, zal ik hem niet vergeven. Nooit! Iedereen die mij drie maanden geleden had verteld dat zoiets verschrikkelijks zou gebeuren, had ik voor gek verklaard.” Henny kent tbs-kliniek Veldzicht inmiddels op haar duimpje. Elke lange gang, elke deur die achter haar vergrendeld werd… „De eerste keer dat ik er kwam, was vreemd. Ook al was ik best voorbereid. Willem was nerveus. Hij ging koffie voor me zetten. Het was heel apart. Ik voelde me op mijn gemak. De eerste tijd praat je weinig met elkaar. Er zit constant begeleiding op je lip. Maar het gevoel werd steeds opener. Is het echt? Ik heb het mezelf zo vaak afgevraagd. De sfeer op de afdeling was ook goed. Ook al had ik wel de indruk dat andere patiënten een tikkeltje jaloers op Willem waren.” De twee leerden elkaar kennen via een contactadvertentie in het damesblad Mijn Geheim, opgegeven door een van Henny’s vriendinnen omdat ze jaren na haar echtscheiding nog steeds single was. Op 21 augustus 2003, Henny en Willem kennen elkaar dan precies een jaar, gaan ze trouwen in de kerkzaal van Veldzicht. Een fraaie locatie opgesierd met Afrikaanse beelden. De regels op hun trouwkaart spreken boekdelen. ’Een onbekende en onzichtbare kracht heeft ons bij elkaar gebracht’. „Het was een mooie plechtigheid”, vertelt Henny. „Mijn vrienden, mijn zwager en mijn zus waren er. Mijn twee dochtertjes uit mijn vorige huwelijk. Voor Willem was er een vriend met partner, geen familie. Ik droeg een zwarte trouwjurk, mijn haren waren opgestoken. Willem was in pak. De ambtenaar hield een mooi verhaal. En daarna was het feest. De jongens van de groep hadden een taart gebakken. Voor hen was het ook een beetje feest. Buiten hing een groot spandoek: Just married.” En dan barst zij in snikken uit. „Ik zie u ook wel denken ’dom blondje’. Terwijl ik een nuchtere Hollandse meid ben hoor. Zijn socio-therapeut zei altijd: ’Henny, jij bent de normaalste die hier komt’. Maar ik heb altijd gezegd dat ik Willem niet kan redden. Als hij niet zo vaak gevlucht was, dan had-ie waarschijnlijk tien jaar geleden al buiten gestaan. Hij heeft er zelf een gigantische puinhoop van gemaakt. Ik zit hier in Eindhoven, hij nu in de Bijlmerbajes op een zwaarbewaakte afdeling, lange tijd naast die Mohammed B. Dat is keihard.” Henny: „In 2002 kreeg Willem te horen: ’Het gaat zo goed met jou dat we naar buiten gaan’. Maar toen kwam er een nieuwe behandelingscoördinator. Steeds werden er weer andere eisen gesteld. Dan ga je echt wel over de rooie. Ze hebben hem hartstikke gek gemaakt daar in Veldzicht.”

“Ze hebben hem in Veldzicht hartstikke gek gemaakt!”

Verhuizen

„’Als ik thuiskom, dan moet er goeie zorg en begeleiding voor me zijn’, zei hij zelf! Want in een keer dagelijks op elkanders lip, dat werkt natuurlijk niet. Ik zou zelfs gaan verhuizen naar een flatje in de buurt van de kliniek. We zouden gaan samenwonen, onder begeleiding dan. Willem was behoorlijk teleurgesteld toen het niet door mocht gaan. Het spijt hem nu ook verschrikkelijk wat mij is overkomen. Hij beseft ook dat hij alles kwijt is nu. Ik heb hem bewust niks meer gevraagd. Ik wil het niet eens meer weten, ook al blijven er zoveel vragen door mijn hoofd spoken. Willem was opvallend stil toen hij hier was, keek afwezig uit zijn ogen. Hij gaf me een pakketje dat ik later pas mocht openmaken. Ik heb hem ’s middags op de bus gezet. Om tien voor vijf kreeg ik een telefoontje van Veldzicht dat hij ontsnapt was. Ik heb tegen de koelkast geschopt van woede. Heb ik het zien aankomen? Toen dacht ik aan dat pakketje. Shit, alle foto’s zaten erin. Ik werd bang. Toen hij ’s avonds belde, heb ik hem de huid vol gescholden. Hij vertelde niet waar hij was, wel dichtbij zei hij. Hij wou met me afspreken in Eindhoven. Een vreselijke nacht. Een dag later heb ik hem gezien. Hij was verward. ‘Als je vlucht, dan weet je het’, zei ik tegen hem. ‘Dan is het afgelopen Willem’. Ik voelde dat ik contact met hem moest blijven houden. Ik hoopte maar dat hij zich zou melden. Die vlucht leek een noodsprong van hem. Voor mijn gevoel was hij namelijk al best dicht bij de vrijheid. Maar hij leefde met de angst dat hij naar een longstayafdeling (lang verblijf met nauwelijks uitzicht op terugkeer in de maatschappij, red.) zou worden verplaatst. Willem wilde alleen maar duidelijkheid. Wanner hij naar huis mocht. Hij maakte er in Veldzicht ook geen geheim van dat-ie zou vluchten. Hij vertrouwde Veldzicht voor geen meter meer. De hele weg van Eindhoven naar Utrecht heeft hij zitten janken in de trein, zei hij tegen mij. Dan moet je als begeleidster toch ook zien dat er iets gruwelijks mis is met hem? Later begreep ik dat hij zelfs extra kleren bij zich had.” Henny: “Dat opsporingsbericht op tv heeft een grote impact op hem gehad. Hij heeft me een paar keer gebeld. Ik heb zelf constant meegewerkt met Veldzicht. Ze mochten mijn telefoon aftappen, me observeren. Ik heb niks te verbergen. Maar ook mij hebben ze belazerd. ‘Hebben jullie wel eens stilgestaan bij mijn veiligheid’ vroeg ik dan. Achteraf bleek nota bene dat zijn tas niet eens was gecontroleerd. Hij had een schaar bij zich toen hij bij mij op bezoek kwam. Ik heb geschreeuwd tegen ze: ‘Controleer die tas verdorie eens beter!’ Er zat een schaar van een tondeuse in.”

Wantrouwen

Henny vervolgt: “In Veldzicht zullen straks wel meer ‘bommetjes’ ontploffen. De manier waarop ze daar met patiënten omgaan, deugt gewoon niet. Er heerst zoveel wantrouwen onder de bewoners. Willem heeft nota bene zelf om een enkelbandje gevraagd. Maar niemand die het voor hem regelde. Weet u, toen ze aankondigden dat zijn foto op tv zou komen, heb ik geschreeuwd: ’Doe het niet! Dan ga je hem opjagen en een kat in het nauw maakt rare sprongen!’” Henny veert op. „Tbs krijg je niet voor zweetvoeten natuurlijk”, roept ze. „Bijna al mijn vrienden en vriendinnen wisten van die tbs. Maar niemand wist waarom Willem tbs had. Genoeg vriendinnen hebben me de rug toegekeerd. Ik sta er nu boven. Wat is die vriendschap dan waard geweest, vraag ik me af.” Inmiddels zijn de echtscheidingspapieren getekend. „Willem heeft het vertrouwen wat ik in hem had ernstig geschaad”, aldus Henny. „Hij heeft mij zelf ook gevraagd om hem los te laten. Hij zit in een situatie die niet verandert. Ook al snap ik goed dat hij onder zware psychische druk stond in de kliniek. Meerdere malen heeft-ie aan de bel getrokken bij de leiding. Twee jaar lang hebben we relatietherapie gehad. Hij is uiteindelijk enorm gefrustreerd geraakt. In 2003 was-ie uitbehandeld en zou hij naar buiten mogen. Maar in 2005 zat hij nog steeds op dezelfde afdeling West I. Willem had al een slecht voorgevoel want hij kreeg nooit antwoord als hij wat vroeg. En ik ook niet. Later roept minister Donner dat men al langer van plan was om hem op een longstayafdeling te plaatsen. Dat is Willem nooit eerlijk verteld. En mij ook niet…”

Commentaar redactie MdH: Wij zullen de nog ontbrekende delen van het nieuwsbericht zo spoedig mogelijk publiceren. De essentie van het artikel kan helaas met de navolgende woorden worden samengevat: “Ze hebben hem in Veldzicht hartstikke gek gemaakt!”. Woorden die men in Veldzicht en in alle andere tbs-klinieken, in de ministeries van Justitie en VWS en vooral ook in verband met het parlementair onderzoek binnen de tbs-sector bijzonder serieus zou moeten nemen. Niet dat het mogelijke waarom iets afdoet aan de verschrikkelijke feiten die al bekend werden. Niet dat enig antwoord op de vraag WAAROM? enig excuus voor Willem zou kunnen zijn. MAAR… het antwoord zou één c.q. meerdere belangrijke lessen in zich kunnen dragen en het zou vanzelfsprekend moeten zijn om daarvan te willen leren. Zoals Willem de algehele verantwoordelijkheid voor zijn daden dient te dragen, zo dienen de behandelaren en het ministerie c.q. de ministeries de verantwoordelijkheid te dragen voor fouten die eventueel zijn gemaakt. Er ging een periode van vele maanden aan de gebeurtenis vooraf, een periode die omschreven kan worden met onderstaande woorden. Woorden die geen excuus kunnen en mogen zijn voor het gebeurde, maar woorden die ons aan het denken dienen te zetten en die ons kunnen helpen in de toekomst e.e.a. beter te voorkomen. Wij zijn ervan overtuigd dat Henny niet zomaar iets roept maar dat zij onderstaande woorden zorgvuldig heeft uitgekozen, door keer op keer getuige van het onderstaande te zijn geworden, en met het doel dat er iets zal gaan veranderen binnen ons tbs-systeem. Iets essentieels. Opdat een mentaliteits- c.q. cultuurverandering zal plaatsvinden.

Het is mogelijk dat wij t.z.t. nog een uitgebreide versie van het in De Telegraaf verschenen artikel zullen mogen publiceren. In verband hiermee willen wij dan ook graag naar een eerdere publicatie van onze redactie verwijzen die wij in augustus 2005 aan een groot aantal leden van de Tweede Kamer zonden: De essentiële vraag ‘WAAROM?’ die niemand stelt…, een vraag die in dit verband nog heel belangrijk zal blijken te zijn en waarbinnen het element ‘machtsmisbruik’ binnen tbs-klinieken van belang zal zijn.

Red. MdH, 25 september 2005

Voorpagina van De Telegraaf van 24 september 2005 ‘Waarom trouw je een psychopaat?’

Pagina 21 van De Telegraaf van zaterdag 24 september 2005 “WAAROM WILLEM, WAAROM?”

Tbs'er Wilhelm S. voor de rechter -- 19 september 2005 -- Telegraaf -- AMSTERDAM - Tbs'er Wilhelm S. , die na een ontsnapping uit een tbs-kliniek een man doodsloeg, moet volgende week dinsdag voor de rechter verschijnen. Bij de rechtbank in Amsterdam vindt dan een zogeheten pro forma-zitting plaats. S. nam op 7 juni de benen tijdens een begeleid verlof. Een paar dagen later ontmoette hij een 73-jarige Amsterdammer na een avondje stappen in Amsterdam-Noord. Deze nodigde S. uit voor een boottochtje op het Noordhollands Kanaal. Een gesprek aan boord liep zo uit de hand, dat S. de man doodsloeg met een asbak en een hamer. Op 14 juni ging S. naar de woning van het slachtoffer in de Amsterdamse Jordaan, naar eigen zeggen om geld te zoeken. Later die avond hield de politie de gevluchte tbs-er aan in de binnentuin van de woning. S. heeft later bekend de man te hebben doodgeslagen.

Tbs'er Wilhem S. bekent moord op bejaarde man -- 25 juli 2005 -- Volkskrant -- AMSTERDAM - Tbs'er Wilhelm S., die op 7 juni ontsnapte tijdens een begeleid verlof, heeft bekend op 12 juni een man te hebben doodgeslagen. S. sloeg het slachtoffer, een 73-jarige Amsterdammer, dood tijdens een boottocht over het Noordhollandsch Kanaal. Dit maakte het Openbaar Ministerie maandag bekend. De politie hield S. op 14 juni aan in de binnentuin van de woning van het slachtoffer in de Amsterdamse Jordaan. S. legde de verklaring af in het bijzijn van zijn advocaat J. Knoester. Hij vertelde de politie dat hij het slachtoffer voor het eerst ontmoette op de ochtend van 12 juni na een avondje stappen in Amsterdam-Noord. Die ochtend ging S. volgens eigen zeggen naar het Noordhollandsch Kanaal en raakte in gesprek met de man, die hem uitnodigde voor een boottochtje. Volgens S. liep een gesprek aan boord zo uit de hand, dat hij de man doodsloeg. De verdachte heeft daarna anderhalve dag met het lichaam van het slachtoffer rondgevaren in Amsterdam-Noord. Het ernstig verminkte lijk van de Amsterdammer werd gevonden op de ronddobberende boot in de buurt van Landsmeer. S. had inmiddels aan de hand van spullen aan boord het adres van zijn slachtoffer achterhaald. Op de ochtend van 14 juni ging hij per fiets naar diens woning in de Amsterdamse Jordaan. Hij was op zoek naar geld, aldus de verdachte. Later die avond hield de politie de man aan. S. zit vast en wacht op plaatsing in het Pieter Baan Centrum voor een persoonlijksheidsonderzoek. Hij gaat daarheen op verzoek van het OM. S. is al eerder onderzocht in de justitiële observatiekliniek, maar dat onderzoek is volgens een OM-woordvoerder verouderd en niet meer bruikbaar. De man zat al jaren in tbs-behandeling en heeft nu een andersoortig delict gepleegd. Justitie wil daarom een nieuw onderzoek naar de persoon van de verdachte. S. verbleef in tbs-kliniek Veldzicht in Balkbrug. Voordat hij aan zijn begeleider ontsnapte, was hij reeds vele malen op verlof geweest. Hij werd sinds 1990 onder dwang verpleegd, onder andere voor een zedendelict. Drie dagen na zijn vlucht liet de politie een opsporingsbericht uitgaan. In Veldzicht werden tijdelijk alle verloven ingetrokken. Minister Donner van Justitie kwam door de zaak onder vuur te liggen. Hij zegde de Tweede Kamer toe de verloven voor tbs'ers aan te scherpen. Zo krijgt een tbs'er voortaan twee bewakers mee bij begeleid verlof en worden proeven met elektronische enkelbanden bij begeleide verloven per 1 september uitgebreid. Bovendien mogen tbs'ers straks niet meer met verlof als deskundigen in de twee jaar daarvoor uiteenlopend hebben geadviseerd over het risico van recidive. Verder heeft Donner op aandringen van de Tweede Kamer de tbs-klinieken opdracht gegeven alle dossiers door te lichten.

Lees ook ‘Wilhelm Schippers, een reconstructie’ op de website van NOS.nl.

Wilhelm S. meldde plan vlucht vooraf – 9 juli 2005 – Telegraaf – AMSTERDAM – Tbs’er Wilhelm S. die ervan wordt verdacht tijdens zijn vlucht de 73-jarige Amsterdammer Appie Luchies te hebben vermoord, bijkt kliniek Veldzicht drie weken eerder zelf te hebben gemeld dat hij de kuierlatten zou nemen. Volgens zijn echtgenote H. had Wilhelm zijn begeleiders om hulp gesmeekt, maar zijn hulpverzoeken zouden geweigerd zijn. “Alle signalen werden in de wind geslagen”, zegt zij in een exclusief interview met De Telegraaf. Volgens de echtgenote, die in Noord-Brabant woont, heeft Wilhelm S. haar een dag na de ontsnapping telefonisch benaderd. “Wilhelm huilde en huilde. Hij wilde zich direct aangeven als hij zwart op wit zou krijgen wat hem eerder was beloofd. We zouden in februari al gaan samenwonen onder begeleiding, vlak bij Veldzicht. Ik zou zelfs gaan verhuizen. H: “Ze hebben Wilhelm van alles beloofd, maar alle beloften zijn niet nagekomen. Laat ze dan hun mond houden. Ik kon het emotioneel niet aan om hem aan te geven. Ik heb wel gezegd dat de politie mij mocht observeren. Dat hebben ze niet gedaan. Ook mochten ze mijn telefoon aftappen, want iedereen was erbij gebaat dat hij snel weer gepakt zou worden.” Wilhelm was al twee jaar uitbehandeld. Ze hebben hem in Veldzicht gewoon hartstikke gek gemaakt.” Haar woorden staan in schril contrast met die van justitieminister Donner, die in de Kamer verklaarde dat er juridisch gezien geen mogelijkheid was om de telefoon af te luisteren. In de kliniek Veldzicht in Balkbrug blijkt wel meer mis. Een gedetineerde is onlangs in een isoleercel gegooid omdat hij vertrouwelijke informatie naar buiten gelekt zou hebben. De man mag voorlopig geen bezoek ontvangen.

Commentaar red. MdH: Patiënten mogen geen interne informatie naar buiten brengen. Indien zij met de media contact opnemen, is het nogal gebruikelijk dat men hen straft door hen te isoleren. Niets bijzonders dus maar een gebeuren dat inherent is aan het systeem dat meer op onderdrukking gericht lijkt te zijn dan op behandeling van de patiënt en bescherming van de maatschappij. Men noemt het isoleren dan wel geen straf maar heeft het over ‘in het kader van orde en veiligheid…’ en geeft aan de patiënt t.b.v. zijn eigen veiligheid (voor medepatiënten) te isoleren.

Voorarrest Wilhelm S. met negentig dagen verlengd – 29 juni 2005 – ANP -- AMSTERDAM - De raadkamer van de rechtbank in Amsterdam heeft bepaald dat Wilhelm S. nog eens negentig dagen in voorlopige hechtenis moet blijven. Dat heeft zijn advocaat J. Knoester woensdag meegedeeld. Tbs'er S. ontsnapte op 7 juni tijdens een begeleid verlof en werd een week later aangehouden op verdenking van moord op een 73-jarige Amsterdammer. Het ernstig verminkte lijk van deze man werd gevonden op zijn plezierboot, die ronddobberde in de buurt van Landsmeer, ten noorden van Amsterdam. Na deze ontdekking arresteerde de politie een gewapende Wilhelm S. in de binnentuin van de woning van het slachtoffer in de Amsterdamse Jordaan. De affaire-Wilhelm S. leidde tot grote politieke commotie. S. verbleef in de tbs-kliniek Veldzicht in het Overijsselse Balkbrug. Voor zijn ontsnapping was hij reeds vele malen op verlof geweest. Op de dag van zijn ontsnapping was S. en zijn begeleidster op weg terug naar Balkbrug, na een bezoek aan zijn echtgenote in Eindhoven. Na enkele dagen verspreidde justitie een foto van S., ten einde hem zo snel mogelijk op te sporen. Momenteel zit de man in huis van bewaring Demersluis, onderdeel van de zogeheten Bijlmerbajes. Uit protest tegen zijn detentieomstandigheden, waaronder permanent cameratoezicht, ging S. in hongerstaking. Die heeft hij volgens advocaat Knoester weer beëindigd. ‘Om strijdbaar te blijven kan hij beter goed bij krachten zijn, vindt hij’, aldus Knoester woensdag. De raadsman heeft vorige week een klacht ingediend bij de Raad voor Strafrechtstoepassing.

Foto en naam verdachte niet meer gebruiken – 26 juni 2005 – Telegraaf -- RIJSWIJK - Media mogen de volledige naam van de van moord verdachte tbs'er Wilhelm S. en zijn foto (waarop hij herkenbaar te zien is) niet langer meer tonen en noemen. Dat is in strijd met zijn recht op privacy, stelde zijn advocaat mr. J. Knoester zondag. Hij heeft diverse media, waaronder de televisie, gevraagd te stoppen met het gebruik van de volledige naam van S. en overweegt gerechtelijke stappen als zij toch doorgaan. Het is bij verdachten gebruikelijk alleen de beginletter van de achternaam te noemen. De foto en naam van Wilhelm S. zijn aanvankelijk via de media verspreid in het kader van zijn opsporing. De man was ontsnapt tijdens een begeleid verlof. Een week later werd S. opgepakt. Hij wordt verdacht van de moord op een Amsterdamse man. De gebeurtenis veroorzaakte veel (politieke) commotie.

Wilhelm S. werd door wraakzucht gedreven -- 26 juni 2005 – Telegraaf -- EINDHOVEN - De moord op de 73-jarige Appie Luchies uit Amsterdam door de ontsnapte tbs'er Wilhelm S. is een wraakactie. S. zou in zijn jeugd door Luchies seksueel zijn misbruikt. Dat zeggen medegedetineerden van de ontsnapte tbs'er in kliniek Veldzicht in Balkbrug. (* Lees het commentaar op dit stuk). De 40-jarige S. onttrok zich drie weken geleden op het station van Utrecht aan het toezicht van een begeleidster tijdens bijzonder verlof. De psychopaat en verkrachter werd pas anderhalve week na zijn ontsnapping bij toeval aangehouden in een woning in Amsterdam, nadat hij Luchies op beestachtige wijze had afgeslacht. Volgens medegedetineerden van de tbs-klant is de moord op Luchies een koelbloedige afrekening. "Je gaat een oude man niet zo gruwelijk verminken als je hem ook gewoon kunt doodschieten. Het was pure wraak voor al het leed dat hem als kind is aangedaan, aldus een medegedetineerde van S (* Lees het commentaar op dit stuk). Op pagina 5 van de zondageditie van dagblad [zie onderstaand artikel] De Telegraaf staat een verhaal van de levensgevaarlijke tbs'er Wilhelm S. H., een beeldschone gescheiden vrouw met twee jonge dochters, leerde Wilhelm S. ruim twee jaar geleden kennen via een door hem geplaatste contactadvertentie in het vrouwenweekblad 'Mijn Geheim'. Ze woont in een slecht onderhouden huurhuisje in de Generalenbuurt in Eindhoven. Met haar halflange blonde haren, een lichtblauw shirt, een witte driekwart broek en op hippe slippers oogt ze vlot. Volgens een oud-vriendin zat de Eindhovense na haar scheiding emotioneel aan de grond. Ieder beetje steun was welkom. " Het was een zware tijd", herinnert zij zich. De periode voor de scheiding van H. ging volgens haar gepaard met veel ruzies waarbij rake klappen vielen. H.'s twee dochters (6 en 12) zijn sindsdien afwisselend bij haar en haar ex-man. Haar huwelijk met Wilhelm S. is echter een groot geheim. Zo weet niemand in de buurt iets van haar relatie met de tbs-patiënt. " Getrouwd? Ze was toch gescheiden?" vraagt een buurvrouw met een Brabants accent twee huizen verderop zich hardop af. "Ze krijgt wel eens bezoek van een man. Best een leuke vent om te zien trouwens." Voor meer hierover zie pagina 5 van de zondageditie van De Telegraaf. H. uit Eindhoven leeft met een groot geheim. De buren weten van niets. Het is zelfs de vraag of haar twee dochtertjes ervan op de hoogte zijn. Hun moeder is getrouwd met de onlangs ontsnapte, levensgevaarlijke tbs’er Wilhelm S. Was het echte liefde of toch de kick? Eindhovense H. kwam via weekblad in aanraking met gevaarlijke tbs’er Wilhelm S.

Commentaar red. MdH: In bovenstaand artikel stelt De Telegraaf dat Appie Luchies degene zou zijn geweest die Willem vroeger seksueel heeft misbruikt. Hierbij gaat het om informatie afkomstig van derden die niet juist is.

Rekening willen houdend met de privacy van de echtgenote van W.S. hebben wij haar naam verwijderd en door H. vervangen.

Getrouwd met een psychopaat – 26 juni 2005 – Telegraaf -- door JOAN VAN DEN DUNGEN en COEN SPRINGELKAMP – EINDHOVEN - De ontsnapping van S. en de daarop volgende dramatische moord op de 73-jarige Appie Luchies uit Amsterdam zette Nederland totaal op zijn kop. De psychopaat bleek tijdens zijn gevangenschap zelfs een gescheiden moeder te hebben verleid, waarmee hij in de kliniek trouwde. H., een beeldschone gescheiden vrouw met twee jonge dochters, leerde Wilhelm S. ruim twee jaar geleden kennen via een door hem geplaatste contactadvertentie in het vrouwenweekblad ’Mijn Geheim’. Ze woont in een slecht onderhouden huurhuisje in de Generalenbuurt in Eindhoven. Met haar halflange blonde haren, een lichtblauw shirt, een witte driekwart broek en op hippe slippers oogt ze vlot. Volgens een oudvriendin zat de Eindhovense na haar scheiding emotioneel aan de grond. Ieder beetje steun was welkom. „Het was een zware tijd”, herinnert zij zich. De periode voor de scheiding van H. ging volgens haar gepaard met veel ruzies waarbij rake klappen vielen. H.’s twee dochters (6 en 12) zijn sindsdien afwisselend bij haar en haar ex-man. Haar huwelijk met Wilhelm S. is echter een groot geheim. Zo weet niemand in de buurt iets van haar relatie met de tbspatiënt. „Getrouwd? Ze was toch gescheiden?” vraagt een buurvrouw met een Brabants accent twee huizen verderop zich hardop af. „Ze krijgt wel eens bezoek van een man. Best een leuke vent om te zien trouwens.” Oproep: H. kreeg contact met Wilhelm S. na een oproep in het vrouwenweekblad ‘Mijn Geheim’. „Dat blaadje is hier wel heel populair”, weet een tbs’er die voor S.’ ontsnapping geregeld met hem optrok. „Mijn Geheim zit standaard in iedere leesmap en die vrouwtjes kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Ik heb er zelf ook in geadverteerd! Maar toen reageerde er een dikke dame en later een vent! Niets voor mij.” Levensverhalen van lezeressen vormen iedere week de kern van het blad. „Herkenning, troost en ontspanning zijn de pijlers onder de bladformule”, zegt uitgever Audax. Meehuilen bij het veelal erkenbare verdriet van een ander of zwijmelen over de liefde. „Interactie tussen lezeressen en lezers wordt nadrukkelijk gestimuleerd, vooral via die contactadvertenties.” H. was een van de vrouwen die reageerde op S.’ advertentie. (* Lees het commentaar). Zij schreef een lief briefje en kreeg snel antwoord. Er ontstond een innige correspondentie die maandenlang duurde. De Eindhovense was op de hoogte dat haar penvriend Wilhelm in een tbs-kliniek gevangen zat. „Later gingen ze ook bellen, kwam H. op bezoek en gingen ze samen op verlof buiten de kliniek naar een of ander flatje”, zegt een mede tbs’er. Er ontstond een romance. S. vroeg haar zelfs ten huwelijk. H. zei ja. De tbs’er, die als gevaarlijk te boek staat, kreeg echter geen bijzonder verlof voor de inzegening, waardoor het huwelijk uiteindelijk in de kliniek werd voltrokken. Was het de spanning, de kick of toch echte liefde? Het staat in ieder geval vast dat H. niet de enige is die na een contactadvertentie een relatie kreeg met een tbs’er. Volgens medegedetineerden van S. zijn nog zeker vier andere tbs’ers uit Veldzicht getrouwd met een penvriendin. „De vrouwen denken dat ze zo’n man kunnen veranderen als ze maar lief genoeg voor hem zijn”, weet Leni van der Meulen van de stichting Belangengroep Relaties van Gedetineerden. „En na wat brieven en aandacht worden ze hopeloos verliefd.” Volgens Van der Meulen neemt de aantrekkingskracht alleen maar toe naarmate de crimineel gevaarlijker is. „Hoe groter de boef, hoe groter de kick.” Van der Meulen kreeg er indirect ook zelf mee te maken. „Wij hebben ook eens een vrijwilligster gehad die voor een psychopaat, die kindertjes had misbruikt haar hele gezin in de steek liet. Weg was ze. Sorry, maar dan zit er bij haar toch ook een steekje los?” Instrument: Terwijl de meeste vrouwen met gedetineerden corresponderen voor aandacht of de kick, weten zij niet dat ze vaak worden misbruikt als ‘uitvalbasis’. De gevangenen zien hun penvriendinnen vooral als instrument, als een buiten de poort zeer handig gebruiksvoorwerp. Ze kunnen de dames boodschappen doorgeven en laten fungeren als contact- en postadres. De liefdesrelatie met H. leverde Wilhelm S. in ieder geval een hoop privileges en gunsten op. „H. mocht hier een heel weekeinde lang verblijven”, zegt een gedetineerde in Veldzicht. „Ze sliepen zelfs met elkaar. Op de kamer is een douche, toilet, radio, televisie en koelkast. Ze mocht zelfs samen naar de kerk als ze dat wilden. Zulke privileges krijg je alleen als je een langdurige relatie hebt.” Volgens medegedetineerden waren de toekomstperspectieven van S. voor zijn huwelijk met H. uiterst somber. „Iedereen weet dat Wilhelm onbehandelbaar was." Desondanks zat hij vol toekomstplannen. „Hij werkte mee aan alle therapieën, haalde zijn diploma’s en trouwde zelfs. Alles in het teken van resocialisatie. Dikke neus, zeg ik dan. Wilhelm is levensgevaarlijk. Hij had nooit verlof mogen krijgen.” Praten over haar relatie met S. wil H. niet. De voordeur van haar rijtjeshuisje in de in Eindhoven-Noord gaat slechts op een kier om hem direct weer dicht te smijten. „Oh nee! Geen pers. Laat me met rust!” is het enige dat de vrouw kwijt wil. Zelfs de gordijnen gaan daarna dagenlang dicht. H. zelf laat zich niet meer zien. Niemand mag weten van haar geheim.

Commentaar red. MdH: Het is niet juist dat H. op de contact advertentie van Willem reageerde. Meer informatie hierover in het nieuwsbericht ‘Waarom Willem, waarom?’ van 24 september 2005 dat u eveneens op deze nieuwspagina aantreft.

Het risico van het systeem: Ex-tbs'er: 'Verlof is willekeur en ontsnappen hoort erbij' – 25 juni 2005 – Algemeen Dagblad -- Paniekvoetbal, noemt ex-tbs'er Humphrey Ludwig de politieke  rel over de ontsnapte en van moord verdachte tbs'er Wilhelm Schippers. ,,Met een enkelband voorkom je geen moord. Het hele systeem moet op de schop.'' Humphrey Ludwig - een schuilnaam - belandde als psychisch gestoorde crimineel in tbs-klinieken in Groningen en Utrecht nadat hij in 1990 zijn vrouw Anita vermoordde. Hun huwelijk, gebaseerd op seks en een gezamenlijke passie voor wapens, was liefdeloos. Conflicten werden met pistolen en knuppels opgelost, want daar hielden ze van. Gericht schieten deden ze niet, dreigen en slaan des te meer. Tot Ludwig ontdekte dat Anita hem met ene Rob bedroog. Hij stak zijn vrouw dood met haar lievelingswapen, een vlijmscherpe Britse commandodolk. Rob, die daarna aan de beurt zou zijn, ontsprong de dans omdat Ludwigs stiefvader de politie inschakelde. Ludwig kreeg vijf jaar cel en tbs met dwangverpleging. ,,Ik vond dat ik een lange gevangenisstraf had verdiend'', zegt Ludwig, een grote vent met indrukwekkende tatoeages op zijn armen. ,,Volgens deskundigen in het Pieter Baan Centrum was ik tijdens de moord echter sterk verminderd toerekeningsvatbaar. Daardoor kreeg ik een lage gevangenisstraf, in combinatie met tbs. Maar ik wilde juist volledig verantwoordelijk worden gehouden voor mijn daad. Tijdens mijn verblijf in de Van Mesdagkliniek heb ik dat ook zo vaak gezegd. Die verantwoordelijkheid werd me als het ware afgenomen. Ik kon er niets aan doen, zeiden ze.'' In het boek Onder dwang, dat Ludwig vier jaar geleden met Nieuwe Revu-journalist Rick Blom publiceerde, uit hij onder meer kritiek op het Pieter Baan Centrum. De justitiële kliniek waar de psychische toestand van verdachten wordt onderzocht, is volgens hem het beginpunt in de keten van fouten. ,,Hier zou de omvorming van het tbs-systeem moeten starten. Het stellen van de diagnose, heeft deze patiënt baat bij een tbs-behandeling of niet, gebeurt vaak willekeurig. De onderzoeken zijn oppervlakkig en werden in mijn tijd regelmatig uitgevoerd door assistent-psychiaters. Dat waren echt geen incidenten, zoals de directie toen beweerde. De handtekening van die assistenten kwam wel onder een advies aan de rechtbank. Dankzij dat papiertje kun je jarenlang in een tbs-kliniek verdwijnen. Mijn mening: het PBC moet beter onderzoeken of iemand écht in een kliniek thuishoort. Niet te snel een stempel op iemand drukken. Daarvoor heb je beter opgeleid personeel nodig en een lagere werkdruk. Om verdachten echt goed te onderzoeken, zou er nog een PBC moeten komen. Of twee.'' Ludwig vindt dat hij ten onrechte een tbs-advies kreeg. Gedragsdeskundigen constateerden bij hem een ernstige persoonlijkheidsstoornis met psychotische en dissociatieve trekjes. ,,In de Van Mesdagkliniek werd die diagnose al flink afgezwakt. Daar had ik een psycholoog die helemaal geen heil zag in een behandeling. Wederzijdse tijdverspilling, noemde hij onze praatsessies. Het systeem kon niets met mij en ik kon niets met het systeem. Ik heb vijf psychiaters en psychologen gehad, die stelden allen een andere diagnose. Van compleet gestoord tot volstrekt ongevaarlijk.'' Dan de Groningse tbs-kliniek, waar Ludwig vierenhalf jaar werd behandeld. Waar de Utrechter vreesde in een veredeld werkkamp terecht te komen, bleek hij zijn ontspannen bajesleventje gewoon te kunnen voortzetten. Onder het mom van therapie kon hij er sporten, musiceren en werken. En ja, als het meezat had hij een keer per week een gesprek met een psychotherapeut. Ludwig had het naar zijn zin in dat losse regime, maar nam zijn behandeling daardoor niet serieus. Toen hij en vier andere patiënten bovendien een relatie kregen met vrouwelijke behandelaars op hun afdeling, was ook het laatste beetje geloofwaardigheid verdwenen. Het duurde een half jaar voordat Ludwigs relatie met het plaatsvervangend afdelingshoofd uitkwam. ,,De kliniek wilde alles in de doofpot stoppen, zette mij onder druk om te zwijgen. Uiteindelijk ben ik er toch mee naar buiten getreden. Relaties binnen de muren waren niet ongebruikelijk. In de Pompekliniek in Nijmegen was het destijds ook schering en inslag, hoorde ik van jongens die daar zaten. Natuurlijk was dit soort relaties streng verboden, maar die vrouwen zitten de hele dag tussen de mannen. Als ze een slecht huwelijk hebben, zijn ze misschien eerder vatbaar voor een relatie binnen de muren.'' ,,En dan nog iets. Na mijn aanhouding heb ik bij de politie verklaard dat ik plannen had om die Rob ook te vermoorden. In het PBC en de Van Mesdagkliniek is daar niet eens naar gevraagd. Nooit! Terwijl ik in Groningen wel gewoon op verlof mocht. Hoe wisten mijn behandelaars dat ik die man niet alsnog te grazen zou nemen? Een jaar voor mijn vrijlating kwam dat voor het eerst ter sprake. Toen was ik al zeker vijftien keer op verlof geweest.'' Van die uitstapjes bracht Ludwig er zeker vier door met zijn 'Van Mesdag-vriendin'. Ze winkelden in de Groningse binnenstad, gingen naar de dierentuin in Emmen en gingen zelfs een keer per trein naar de moeder van de therapeute, aan de andere kant van het land. ,,Er was veel mogelijk. Zij had bijvoorbeeld geregeld dat wij langer dan de voorgeschreven vier uur mochten wegblijven.'' Het verlenen van verlof gebeurt volgens Ludwig vaak op basis van willekeur. Soms wordt een patiënt verlof beloofd als drukmiddel. Pas als hij naar de pijpen van zijn behandelaars danst, mag hij naar buiten. Dat tbs'ers niet op tijd terugkeren van verlof, gebeurt volgens Ludwig regelmatig. Tijdens zijn verblijf in de Van Mesdagkliniek was het elke maand wel een keer raak. ,,Een kliniek brengt dat niet naar buiten omdat de patiënt bijna altijd binnen een dag of twee terugkeert. Hij zet gewoon even de bloemetjes buiten. Een avondje drinken, de volgende avond naar de Wallen in Amsterdam. Als het geld op is, komt ie vanzelf terug. Voor straf wordt de patiënt een paar weken binnen gehouden, maar daarna mag hij gewoon weer op verlof.'' Tbs'er Wilhelm Schippers, die in een Overijsselse kliniek zat, ontsnapte twee weken geleden tijdens zijn proefverlof. Het was de achtste keer dat hij er tussenuit kneep. Justitie gaat er vanuit dat hij twee weken geleden een 73-jarige Amsterdammer heeft vermoord. Ludwig begrijpt de verontwaardiging: hoe verdedig je dat iemand na zeven ontsnappingen gewoon weer op verlof mag. ,,Het klinkt hard, maar dat is het risico van dit systeem. Als je tbs'ers wilt laten terugkeren in de maatschappij, kan het altijd fout gaan. De enige manier om dit risico in te dammen, is een intensievere behandeling voor tbs'ers en hoger opgeleid personeel in de klinieken.'' Ludwigs advies aan minister Donner: maak geld vrij om het tbs-systeem drastisch te hervormen. ,,Hij zou minder tolerant moeten zijn voor falende klinieken. In het bedrijfsleven wordt iemand ontslagen als hij er een potje van maakt. Leidinggevenden van een tbs-kliniek moeten bijna een moord plegen voordat ze eruit vliegen. Daarnaast zou het onderwijs binnen de muren moeten verbeteren. Het is van levensbelang dat een patiënt iets leert, zodat hij makkelijker aan de slag komt. Resocialisatie, waar het allemaal om zou moeten draaien, is nu vaak een bijzaak.'' Dat het kabinet daadwerkelijk tientallen miljoenen euro's uittrekt voor verbetering van het tbs-systeem, betwijfelt Ludwig. ,,Ik vrees dat de politiek daarvoor te laf is. Je wint meer stemmen met investeringen in de zorg of het onderwijs. Tbs is niet erg populair. Je kunt het Donner niets eens kwalijk nemen. Hij heeft dit systeem ook niet bedacht.'' Ludwig, momenteel bezig aan zijn derde boek, kwam vier jaar geleden op vrije voeten en heeft sinds twee jaar een vaste vriendin. De ergste overtreding die hij naar eigen zeggen sinds zijn vrijlating beging, is door rood licht fietsen. ,,Dat ik uiteindelijk op het rechte pad ben terechtgekomen, heeft niets met die tbs-behandeling te maken, die is zinloos geweest. Het heeft alles met mijn eigen verstand te maken. Ik heb de verantwoordelijkheid genomen voor mijn daden en heb daar veel over nagedacht. Maar ik durf te beweren dat tbs op de meeste patiënten een averechtse uitwerking heeft. Sommige patiënten komen gekker uit een kliniek dan ze erin gingen. Neem vrachtwagenchauffeur Michel S. die als pedofiel naar binnenging, maar na zijn vrijlating drie kinderen vermoordde. Of Jos E. die tijdens zijn proefverlof een autoverkoper met 33 messteken ombracht. Als ik in het molentje van de behandelaars had meegedraaid, was ik er ook niet beter van geworden.''

Tbs'ers Veldzicht naar Kamp Zeist -- 25 juni 2005 -- Volkskrant / ANP -- DEN HAAG - Justitie heeft zestien tbs'ers overgebracht van de tbs-kliniek Veldzicht in Balkbrug naar Kamp Zeist. Dat is afgelopen donderdag gebeurd, aldus een woordvoerder van het ministerie zaterdag. Justitie heeft tot de overplaatsing besloten omdat na de vlucht van tbs'er Wilhelm S. alle verloven waren ingetrokken in Veldzicht. Er was onvoldoende personeel voor de continue bewaking. De zestien overgeplaatste tbs'ers zaten in een ‘vergevorderd stadium van hun tbs-behandeling en woonden in een afdeling buiten de veiligheidsring’, aldus de woordvoerder. De kliniek Veldzicht kwam de afgelopen weken in het nieuws door de ontsnapte tbs'er S. Een week na zijn ontsnapping werd hij opgepakt in Amsterdam. Hij wordt ervan verdacht tijdens zijn vlucht een 73-jarige man te hebben vermoord. Minister Donner (Justitie) schortte op 9 juni alle verloven op bij Veldzicht, omdat in twee maanden tijd zeven tbs'ers (onder wie S.) uit Veldzicht ervandoor waren gegaan tijdens hun begeleid verlof. Alle zeven zijn middels terug. Donner heeft ook de inspectie op Veldzicht gezet. Die buigt zich over de verlofregeling en de knelpunten in de bezetting en de bedrijfsvoering. Ook wordt het management versterkt in deze kliniek. Volgens de ondernemingsraad is de spanning in Veldzicht de afgelopen weken flink opgelopen. ‘De kliniek heeft te maken met overbezetting sinds alle tbs-verloven zijn ingetrokken’, zei W. Janssen, woordvoerder van de ondernemingsraad in Veldzicht vrijdag al. Janssen: ‘Wij hebben plaats voor 190 patiënten. Maar nu iedereen binnen is, moeten we onderdak bieden aan ruim tweehonderd mensen. De afdelingen zitten overvol.’ Minister Donner wees er onlangs in de Kamer al op dat het intrekken van verloven kan leiden tot grote spanningen in klinieken.

Wilhelm S. slikte middel dat kans op psychose verhoogt -- 24 juni 2005 -- Trouw -- Het middel Antabus dat de opgepakte tbs’er Wilhelm S. slikte, geeft een verhoogde kans op een pychose. Wilhelm S. mocht met begeleid proefverlof onder voorwaarde dat hij het middel Antabus zou slikken. Hij ontsnapte aan zijn begeleidster en werd vorige week gepakt. Hij wordt verdacht van de gewelddadige moord op de 73-jarige Amsterdammer Appie Luchies. S. wordt volgens Justitie levensgevaarlijk als hij onder invloed is. Antabus beteugelt drankzucht. Neuroloog dr. Tjaard Hoogenraad snapt niet dat collega-medici in de tbs-kliniek Veldzicht in Balkbrug Antabus hebben voorgeschreven. ,,In 2002 werd in het Tijdschrift voor de Geneeskunde al gewaarschuwd voor dit afschrikwekkende middel, dat veel ernstige bijwerkingen kent. Het was niet bepaald verstandig een gevaarlijke tbs’er als S. met Antabus op proefverlof te laten gaan. Gebruikers van de stof disulfiram kunnen psychotisch worden.” Dat betekent dat S., met de stof nog werkzaam in zijn lichaam, door Antabus buiten zinnen kon raken. Het ministerie van justitie is terughoudend met het geven van informatie over de zaak-S. Na de ontsnapping van S. en de verdenking van moord tegen hem, loopt er onderzoek naar de praktijk van ter beschikkingstelling. ,,De bijwerkingen van Antabus zijn bij ons bekend”, reageert de woordvoerder van minister Donner van justitie. ,,Medicijnen worden voorgeschreven door professionele artsen, die een afweging maken wat de risico’s zijn.” Justitie ontketende twee weken geleden een klopjacht op S. uit angst dat hij gewelddadig zou worden. Zijn volledige naam en portret werd in de media getoond, omdat de anti-alcoholstof na een paar dagen uit zijn lichaam zou verdwijnen. Het ministerie kan niet zeggen in hoeverre de Antabus was uitgewerkt ten tijde van zijn arrestatie. Hoogenraad vindt het middel totaal ongeschikt om aan een tbs’er met alcoholproblemen te geven. ,,De helft van de mensen die het slikken kunnen doordrinken zonder dat ze daar problemen mee krijgen.” Hij is er fel tegen dat alcoholisten, zoals S., onder druk worden gezet het middel te gebruiken. ,,Disulfiram is puur gif, dat hoort een arts een patiënt niet te geven”, zegt de voormalige docent neurologie aan de Universiteit Utrecht. Antabus bevat de chemische stof disulfiram. De stof wordt toegepast bij het vulkaniseren van rubber, als insecticide, en wordt aangetroffen in giftige inktzwammen. Disulfiram kent een aantal bijwerkingen. Gebruikers kunnen een verlamming aan de benen krijgen, problemen met het hart en leververgiftiging. Ze kunnen last krijgen van impotentie, loomheid en hoofdpijn. Tijdens en na toediening kunnen gebruikers in een psychose raken.

Ontsnapte tbs’er klaagt detentie aan -- 24 juni 2005 -- Volkskrant -- AMSTERDAM - De ontsnapte tbs’er Wilhelm S., die vorige week werd opgepakt, verzet zich tegen de omstandigheden in de gevangenis waar hij wordt vastgehouden. Hij vindt dat hij ‘onmenselijk’ wordt behandeld en zal daarover klachten indienen. S. zit in een soort isoleercel, die hij maar een half uur per dag mag verlaten, zegt zijn advocaat. De cel wordt geobserveerd met camera’s. S. werd 14 juni gearresteerd, een week nadat hij was ontsnapt tijdens begeleid verlof uit tbs-kliniek Veldzicht. Vermoedelijk heeft hij in die periode een 73-jarige Amsterdammer vermoord. Zijn advocaat, Job Knoester, dient vandaag een klacht in bij de commissie van toezicht van het Amsterdamse huis van bewaring Demersluis. Daarnaast vraagt hij de Raad voor Strafrechtstoepassing om onmiddellijk een einde te maken aan het strenge regime in de gevangenis. In beide klachten protesteert S. tegen zijn opsluiting in een ‘afzonderingskamer’ en tegen de camera’s die permanent op zijn cel gericht staan. Die zijn ‘in strijd met mijn recht op privacy’, stelt hij. Camerabewaking in gevangenissen is toegestaan indien ‘bij ontvluchting of bij schade aan de gezondheid van de gedetineerde grote maatschappelijke onrust zou ontstaan’. Justitie wil volgens Knoester voorkomen dat S. zelfmoord pleegt. ‘Mijn cliënt stelt dat daar geen enkel gevaar voor is’, zegt hij. Knoester kan niet garanderen dat dit klopt: ‘Ik kan zijn gedachten niet lezen.’ S. heeft tegen zijn advocaat gezegd dat hij al een paar dagen in hongerstaking is. Maar een directielid van de gevangenis spreekt dit tegen, aldus Knoester. De advocaat zegt dat S. af en toe een klein beetje eet, ‘om het langer vol te houden’. Hij neemt de actie serieus: ‘Mijn cliënt is geenszins van plan hiermee te stoppen.’ Volgens hem is S. in het verleden vaker in hongerstaking gegaan. Er zijn opvallende parallellen tussen deze zaak en die van Volkert van der G., de moordenaar van Pim Fortuyn. Van der G zat ook in voorlopige hechtenis in Demersluis. Hij weigerde zeventig dagen lang te eten, uit protest tegen de omstandigheden in het huis van bewaring. Zijn klachten werden uiteindelijk afgewezen, onder meer doordat het ministerie van Justitie de regels tussentijds aanpaste. Het ministerie wil niet ingaan op de gang van zaken in de gevangenis van Wilhelm S.. Het bevestigt wel dat zes andere patiënten van Veldzicht zich recent hebben onttrokken aan hun verlof. ‘Maar dat waren geen ontsnappingen en ze zijn allemaal weer in de kliniek.’

Personeel uit kritiek: Ontsnapping tbs'er geen incident – 23 juni 2005 – Telegraaf -- BALKBRUG - Uit de tbs-kliniek Veldzicht in Balkbrug zijn de laatste twee maanden maar liefst zeven gestoorde criminelen ontsnapt. Het gaat om tbs'ers uit de kliniek maar ook van de onderzoeksafdeling. Dat stelt een aantal personeelsleden van de Overijsselse kliniek, die de ontsnapping van de gevaarlijke Willem Schippers geen incident noemt. Justitie wil niet zeggen hoeveel er, behalve de opgepakte Schippers, nog vrij rondlopen. Naast de zeven 'deserties' is sprake van een toename van geweld in de kliniek. "In de afgelopen maanden is de agressie sterk toegenomen. Veel agressieve reacties van tbs'ers zijn tegen het personeel gericht", aldus een medewerker. Het aantal plaatsingen in de isoleercel steeg eveneens met sprongen. Volgens het personeel is dit het gevolg van ernstige problemen binnen tbs-kliniek Veldzicht. Zo kampt de kliniek met een tekort aan personeel, zijn begeleiders vaak "hooguit 20" en is er te weinig expertise aanwezig. De tbs'ers mogen daardoor onder meer zonder adequate screening de kliniek uit. "De meeste taxaties worden door onervaren onderzoeksdeskundigen gemaakt", is het bezorgde oordeel. In de kliniek is met afschuw gereageerd op de moord die 'hun' tbs'er Schippers tijdens zijn vlucht pleegde. Het personeel in Veldzicht, waar ruim 160 tbs'ers zitten onder wie tientallen ongeneeslijke, vreest voor nieuwe ernstige incidenten. Vacatures worden al twee jaar "zeer slecht opgevuld". "Als er al nieuw personeel komt, dan mag het weinig kosten. Dus nemen ze geen kandidaten uit het gevangeniswezen met veel ervaring. Nee, ze nemen jonge meisjes van 21 jaar met een hbo-diploma, maar zonder ook maar enige ervaring. Jonge mannen zijn niet eens te krijgen."

Commentaar red. MdH: Eindelijk dan gaat het dekseltje van de doofpot eraf… halleluja! Eindelijk beginnen we het te hebben waar het écht over dient te gaan: misstanden binnen de sector met o.a. als gevolg: onveiligheid voor de maatschappij door o.a. onprofessioneel handelen binnen de tbs sector. Wat een prachtig goed nieuws bericht deze ochtend… een paar personeelsleden uit de tbs kliniek Veldzicht te Balkbrug zijn een opstandje begonnen van binnenuit. Goed zo! Eindelijk! Moge jullie niet meteen de kop worden ingedrukt door dreiging van ontslag en dergelijke middelen om jullie mond dan toch weer te snoeren. Moge de directie wijsheid betrachten in het geheel, de misstanden onder ogen zien, erkennen en het nodige ondernemen om de bestaande misstanden dan ook proberen op te lossen. En mogen andere tbs instellingen zich dit gebeuren in Balkbrug tot voorbeeld nemen. Praten helpt, zwijgen houdt misstanden in stand. Nu zou het alleen nog wel fijn zijn als degenen die het dekseltje van de doofpot even optilden niet slechts over agressie van patiënten naar hulpverleners en patiënten toe zouden spreken maar als zij ook op zouden komen voor het onderwerp machtsmisbruik door hulpverleners gericht op ter beschikking gestelde patiënten. ‘Just one more step…’? ! ! ! Nu gaan we al de goede kant op… maar neem het essentiële probleem in het geheel dan alsjeblieft ook nog mee! Complimenten aan degenen die ervoor hebben gezorgd dat dit ‘nieuws’ bij de media terecht kwam!!

De jarenlange strijd van een getergde tbs’er -- 16 juni 2005 -- Volskrant -- AMSTERDAM - Zijn therapeuten meenden dat hij op een longstay-afdeling voor uitbehandelde patiënten thuishoorde. Dat maakte van de 40-jarige S. een ‘gefrustreerde’ en ‘ontzettend boze’ man. Woensdag 1 april 1998 was een beslissende dag voor de behandeling van Wilhelm S., de vorige week gevluchte tbs’er die nu wordt verdacht van moord op een 73-jarige man. S. ontsnapte die dag uit de kliniek Oldenkotte in Eibergen en werd na een week opgepakt. Het was het begin van een jarenlange strijd tussen de tbs’er en zijn behandelaars. S. vond dat het beter ging en kreeg steun van de rechtbank, die schreef dat hij in aanmerking kwam voor terugkeer in de samenleving. Maar zijn therapeuten meenden dat hij door zijn ontvluchting terug was bij af en op een longstay-afdeling voor uitbehandelde patiënten thuishoorde. De tegenwerking van de kliniek maakte van hem een ‘getergd en gefrustreerd man’, zegt zijn advocaat Job Knoester. Hij had vlak voor diens ontvluchting nog contact met S. ‘Hij was ontzettend boos en ik kan me dat goed voorstellen.’ De Rotterdammer Wilhelm Johannes S., geboren op 12 januari 1965, was begin jaren negentig door de Amsterdamse rechtbank veroordeeld tot een jaar cel en tbs voor verkrachting en diefstal. Na zijn desertie uit Oldenkotte zat hij ruim een jaar vast in de penitentiaire inrichting De Geniepoort in Alphen aan den Rijn. Daar kreeg hij van de tbs-kliniek Veldzicht in Balkbrug te horen dat hij was geselecteerd voor de longstay-afdeling in het Overijsselse dorp. S. ging tegen die beslissing in beroep bij de Centrale Raad voor Strafrechtstoepassing. Hij had tijdens zijn week vrijheid immers geen strafbare feiten gepleegd. Zijn klacht werd toegewezen; na zeven maanden op de longstay mocht hij op 29 november 1999 terug naar de West 2, een afdeling voor seksuele delinquenten. Daar ging het aanvankelijk verkeerd. Tijdens een begeleid verlof, in maart 2002, onttrok hij zich aan zijn begeleider. Na drie uur werd hij in Ommen teruggevonden. Hij had bier gedronken. Dat werd hem zwaar aangerekend omdat bekend is dat hij onder invloed van alcohol geweldddadig kan worden. In september werd hij vastgezet op zijn kamer omdat de kliniek informatie had gekregen dat hij wilde ontsnappen. In december 2002 gaf S. samen met zeven andere tbs-gestelden zijn advocaat Knoester opdracht een klacht in te dienen bij de Nationale Ombudsman. S. meende dat zijn behandeling in Veldzicht bewust werd vertraagd. De klacht werd uiteindelijk niet doorgezet. Toen S. een vrouw leerde kennen en met haar trouwde, raakte hij gemotiveerd. De rechtbank oordeelde in 2003 dat hem ‘een perspectief’ moest worden geboden. S. mocht met begeleid verlof. Vanaf 1 juni 2004 ging hij 29 keer het dorp Balkbrug in, bezocht hij acht keer de regio en mocht hij vijf keer naar zijn vrouw in Eindhoven. Steeds met een begeleider, steeds zonder problemen. Maar de kliniek, zegt Knoester, vond eigenlijk dat S. op een longstay-afdeling thuishoorde en de behandelaars straalden dat volgens hem ook uit. Een psychiater adviseerde in maart 2004 S. alleen toestemming voor begeleid verlof te geven als hij medicijnen zou slikken die de zucht naar alcohol verminderen. Die medicijnen raakten na zijn ontsnapping uitgewerkt. Advocaat Knoester zegt dat de ontsnapping van S. hem heeft verrast. In september spreekt de rechtbank zich opnieuw uit over de verlenging van de tbs-behandeling. ‘Tot vorige week had ik goede hoop op een positief resultaat.’

Binnenkort zal deze nieuwspagina verder worden aangevuld.

www.misbruikdoorhulpverleners.nl