- Publicaties: Verzoek i.v.m. het parlementair
onderzoek binnen de tbs-sector 2005 -
De essentiële
vraag ‘WAAROM?’ die niemand stelt…
Redactie Misbruik door Hulpverleners (MdH)
21 augustus 2005
Verzoek MdH om
integratie van de essentiële vraag WAAROM…? binnen het
parlementair onderzoek naar ons tbs-stelsel en het betrekken van ter
beschikking gestelde patiënten bij het onderzoek
Onderstaande publicatie bestaat uit twee
delen: een e-mail (1) en een bijlage (2)
1. E-mail bericht
Amstelveen, 21 augustus 2005
Aan alle leden van de Tweede Kamer der Staten Generaal die deel uitmaken
van de vaste kamercommissies Volksgezondheid, Welzijn & Sport en Justitie
Betreft: verzoek om integratie van
a) de essentiële vraag WAAROM…?
binnen het parlementair onderzoek naar ons tbs-stelsel en
b) het betrekken van ter
beschikking gestelde patiënten bij het onderzoek
Geacht kamerlid,
Door middel van dit bericht beoog ik uw
aandacht te vestigen op…
De essentiële vraag
‘WAAROM?’ die niemand stelt…
Sinds de ter beschikking gestelde patiënt
W.S. zich tijdens zijn verlof begin juni jl. aan zijn behandeling heeft
onttrokken, heeft het thema ‘ter beschikking stelling’, en met
name het onderdeel verlofregeling, veel aandacht gekregen. Ik vraag mij
al sinds enige tijd af wanneer eindelijk de cruciale vraag gesteld zal worden
die tot vorige week publiekelijk nog niet werd gesteld. Niemand besteedt enige
aandacht aan de kernvraag die luidt: ‘WAAROM
onttrekken ter beschikking gestelde patiënten zich eigenlijk aan hun
behandeling?’ Op 11 augustus jl. heb ik aan de persvoorlichting van
justitie de vraag gesteld of er wel ooit enig onderzoek heeft plaatsgevonden
naar de oorzaken van onttrekkingen en ontsnappingen van ter beschikking
gestelde patiënten. Mijn vrees werd door het antwoord van justitie helaas
bevestigd. Op 18 augustus jl. werd mij eerst mondeling en vervolgens per e-mail
medegedeeld dat men nog geen pogingen heeft ondernomen
om de oorzaak van het probleem in kaart te brengen. De persvoorlichting liet mij
weten: “Er
is/wordt geen onderzoek gedaan naar de motivatie van tbs'ers
om te ontsnappen of zich aan het toezicht te onttrekken.” Mijn vraag in
reactie op dit zorgwekkende antwoord van het ministerie van justitie aan u
luidt daarom: Zou men er niet goed aan doen eens te gaan kijken WAAROM patiënten zich
aan hun behandeling onttrekken?
Veiligheid van de maatschappij begint bij goede,
verantwoordde, humane zorg voor patiënten. Helaas nemen wij regelmatig kennis
van bestaande problemen binnen de tbs-sector. Veelal gaat het om nogal
structurele, ernstige problemen. Van een ‘goed en humaan’ tbs-systeem zoals Tweede
Kamerlid Aleid Wolfsen stelde (VK, dd. 8 augustus
2005), kan helaas geen sprake zijn. Er bestaan tal van misstanden die ernstig
en structureel van aard zijn en die aandacht behoeven.
‘Weten en niets doen’ is in dezen niet alleen maar ethisch, moreel en medisch
onverantwoord maar het gaat ook ten koste van de veiligheid van onze
maatschappij. Zonder de werkelijke problemen te onderzoeken, zullen er geen
structurele veranderingen binnen het systeem mogelijk zijn, veranderingen die
al jaren dringend nodig zijn.
Met ieder afzonderlijk incident van onttrekking
c.q. ontsnapping laait de discussie weer op, telkens met hetzelfde gevolg:
niemand kijkt naar de oorzaak van het probleem. Het ministerie van justitie heeft in al die jaren geen enkel onderzoek
besteedt aan de redenen c.q. oorzaken voor onttrekkingen en ontsnappingen van
ter beschikking gestelde patiënten. Het terugdringen van het aantal onttrekkingen
per jaar begint bij het in kaart brengen van de diverse oorzaken voor
onttrekking. Daar ligt de wortel van het probleem. Daar liggen de grootste
kansen adequaat te kunnen inspelen op de behoefte van de maatschappij naar meer
veiligheid. Zonder naar de essentie te gaan kijken, zullen dezelfde discussies
alsmaar weer oplaaien en zullen de mogelijkheden voor verbetering van het
systeem helaas zeer beperkt blijven.
Graag wil ik u uitnodigen de bijlage van dit
bericht te gaan lezen, over het door mij gestelde na te denken en de genoemde
punten mee te nemen in het parlementair onderzoek over ons tbs-stelsel.
Bij voorbaat hartelijk dank!
Hoogachtend,
Jeannette,
Een van de oprichtsters, beheerder & lid redactie van de website
Misbruik door Hulpverleners (MdH)
Website Misbruik door Hulpverleners (MdH)
Postbus 402
1180 AK Amstelveen
www.misbruikdoorhulpverleners.nl
info@misbruikdoorhulpverleners.nl
06 – 137 717 47
2. Bijlage
Website
MISBRUIK DOOR HULPVERLENERS (MdH)
www.misbruikdoorhulpverleners.nl
Website
Misbruik door Hulpverleners (MdH)
www.misbruikdoorhulpverleners.nl
Postbus
402
1180
AK Amstelveen
T:
06 – 137 717 47
E: info@misbruikdoorhulpverleners.nl
Amstelveen, 21 augustus 2005
Aan alle leden van de Tweede Kamer der Staten Generaal die deel uitmaken
van de vaste kamercommissies Volksgezondheid, Welzijn & Sport (VWS) en Justitie
Betreft: verzoek om integratie van
de essentiële vraag WAAROM…? binnen het parlementair
onderzoek naar ons tbs-stelsel en het betrekken van ter beschikking gestelde
patiënten bij het onderzoek
Geacht kamerlid,
Door middel van dit bericht beoog ik uw
aandacht te vestigen op…
De essentiële vraag
‘WAAROM?’ die niemand stelt…
Sinds de ter beschikking gestelde patiënt
W.S. zich tijdens zijn verlof begin juni jl. aan zijn behandeling heeft
onttrokken, heeft het thema ‘ter beschikking stelling’, en met
name het onderdeel verlofregeling, veel aandacht gekregen. Ik vraag mij
al sinds enige tijd af wanneer eindelijk de cruciale vraag gesteld zal worden die
tot vorige week publiekelijk nog niet werd gesteld. Niemand besteedt enige
aandacht aan de kernvraag die luidt: ‘WAAROM
onttrekken ter beschikking gestelde patiënten zich eigenlijk aan hun
behandeling?’ Op 11 augustus jl. heb ik aan de persvoorlichting van
justitie de vraag gesteld of er wel ooit enig onderzoek heeft plaatsgevonden
naar de oorzaken van onttrekkingen en ontsnappingen van ter beschikking
gestelde patiënten. Mijn vrees werd door het antwoord van justitie helaas
bevestigd. Op 18 augustus jl. werd mij eerst mondeling en vervolgens per e-mail
medegedeeld dat men nog geen pogingen heeft ondernomen
om de oorzaak van het probleem in kaart te brengen. De persvoorlichting liet
mij weten: “Er is/wordt geen onderzoek gedaan naar de motivatie van
tbs'ers om te ontsnappen of zich aan het toezicht te
onttrekken.” Mijn vraag in reactie op dit zorgwekkende antwoord van het
ministerie van justitie aan u luidt daarom: Zou men er niet
goed aan doen eens te gaan kijken WAAROM patiënten zich aan hun behandeling
onttrekken?
Zolang men namelijk niet naar de oorzaak van het
probleem kijkt, zal men, althans dat is mijn overtuiging, slechts bezig zijn met
symptoombestrijding. De uitkomst van
interventies gericht op symptoombestrijding is bekend: het eigenlijke probleem zal
blijven voortbestaan. Daarbij zou het zo simpel zijn om eens naar de oorzaak te
gaan kijken. Het is de vraag waarom men dat na jarenlang telkens weer met incidenten
geconfronteerd te zijn geworden, nog steeds niet heeft gedaan. Ik denk dat de
reden onder andere in een simplistische maar onjuiste veronderstelling ligt,
namelijk daarin dat men wellicht al te gemakkelijk denkt ‘zij lopen weg want
zij willen hun vrijheid terug’. Of wil men het antwoord op deze vraag soms niet
weten? Is er iets mis mee om ter beschikking gestelde patiënten te betrekken
bij het oplossen van problemen die niet alleen maar de maatschappij maar ook henzelf
aangaan? De simpele vraag ‘waarom liep je eigenlijk weg?’ gericht aan degenen
die zich eerder aan hun behandeling hebben onttrokken of die zijn ontvlucht,
zou met zeer grote waarschijnlijkheid hele belangrijke
informatie opleveren waarover wij nu nog niet beschikken. Informatie die essentieel
kan blijken te zijn bij het zoeken naar adequate oplossingen om het aantal
onttrekkingen te doen afnemen. Minister Donner zal de vraag wat de redenen zijn
voor de ongeveer 90 onttrekkingen per jaar helaas niet kunnen beantwoorden.
Gezien het belang van het probleem en het langdurig
voortbestaan ervan, is dit een zeer droevige conclusie die men hieruit moet
trekken.
Ter beschikking gestelde M.E. vluchtte blijkbaar omdat hij bang was dat zijn ter
beschikking stelling zou worden verlengd (Telegraaf, 11 augustus 2005). Sommige
patiënten bijvoorbeeld, zo is bekend, onttrekken zich eventjes aan hun
behandeling omdat zij de dringende behoefte hebben een avond buiten de kliniek
door te brengen. Een avond uit, een biertje drinken of een bezoek aan een dame
van plezier. Zij keren na enkele uren of dagen uit zichzelf terug en plegen
geen delict. Een van de redenen voor onttrekking is helaas het gegeven dat
hulpverleners langdurig en bij herhaling niet naar een patiënt blijken te hebben geluisterd. De patiënt draagt een probleem aan en
wil het bespreekbaar maken. Er gaat iets niet goed, er moet dringend iets
gebeuren. De patiënt zendt tal van signalen uit, brengt het onderwerp alsmaar
weer in maar wordt gewoon niet gehoord… ‘tegen dovemansoren’… en dan, als er
tig kansen die voor het oprapen lagen door de staf niet werden genomen en een duidelijke
roep om hulp dus bij herhaling werd genegeerd, wordt de patiënt moedeloos,
voelt zich machteloos, ongehoord, onopgemerkt en onbegrepen. Onttrekking aan
zijn/haar behandeling is in die gevallen een manier om naar het personeel toe aan
te geven dat men niet meer weet hoe iets onder de aandacht te brengen wanneer op
de gebruikelijke, communicatieve wijze tal van keren geen enkele reactie mocht volgen.
Ageren dat voortkomt uit onmacht en vertwijfeling, ‘acting
out’ dat voorkomen kan worden.
De oplossing voor het laatstgenoemde probleem
dat naar onze inschatting niet slechts bij uitzondering de reden voor
onttrekking zal zijn, zou bijvoorbeeld simpelweg kunnen luiden ‘verbetering van
de luistervaardigheid en alertheid van hulpverleners’ oftewel
‘meer aandacht voor de patiënt’. Velen leren belangrijke communicatieve
vaardigheden tijdens hun verblijf in een tbs instelling. Het is droevig dat
niet naar patiënten wordt geluisterd, juist als zij van de geleerde
communicatieve vaardigheden gebruik weten te maken.
Op 14 augustus jl. interviewde Radio 1 (IKON)
de ex- ter beschikking gestelde patiënt Humphrey
Ludwig, tevens auteur van het bijzonder waardevolle boek ‘Onder dwang: leven in een tbs-inrichting’.
In het interview (Uit de greep van de angst, deel
2: Humphrey Ludwig: http://www.ikonrtv.nl/daw/daw/media.asp ) noemde Ludwig als belangrijkste noodzakelijke verandering ‘mentaliteitsverandering binnen
tbs-klinieken’ waarmee hij in andere bewoordingen hetzelfde weergeeft dat
ik eerder in dit stuk opmerkte. Hij noemde o.a. ‘frustratie van patiënten door
o.a. het niet nakomen van beloftes die door stafleden werden gemaakt evenals
dreigementen. Na een incident van onttrekking/ontsnapping gevolgd door een
delict, zo stelt Ludwig uit ervaring, worden niet de juiste prioriteiten
gesteld. Uit reacties van de kliniek blijkt dan niet ‘wat erg voor het
slachtoffer!’ maar ‘wat erg voor ONS!’ In plaats van stil te staan bij het leed
van het slachtoffer en haar/zijn omgeving, staat vooral het imago van de
kliniek voorop. Aanstaande maandag zal in het NRC Handelsblad een hele
themapagina over de tbs verschijnen. Een verder
interview met Humphrey Ludwig zal deel uit gaan maken van het geheel. Dat de
focus van tbs-klinieken regelmatig vooral gericht is op zelfbescherming en hun
eigen imago, is ons ook opgevallen. Helaas blijkt regelmatig dat de prioriteit van
een kliniek vooral gericht is op haar eigen imago.
Een ter beschikking gestelde kan tal van
redenen hebben die hem doen besluiten de benen te nemen. Zou het niet waardevol zijn eens naar al die redenen te gaan kijken en
hen in kaart te brengen? Voor sommige problemen kunnen oplossingen gevonden
worden waardoor niet volstaan hoeft te worden met symptoombestrijding. Waarom kijkt
men niet ook eens naar de oorzaak van het probleem? Zo moeilijk is dat
niet, zoveel tijd, moeite en geld kost het niet. Het zal met zekerheid veel waardevolle
informatie opleveren die nodig is om zo adequaat mogelijk te kunnen interveniëren.
De maatschappij heeft behoefte aan en recht
op veiligheid. Doel is het dat de frequentie van onttrekkingen zal afnemen. Een parlementair onderzoek waarbinnen de
meest essentiële vraag niet zal worden gesteld, loopt een groot risico haar
doel nogal mis te zullen lopen. Ik hoop dan ook zeer dat deze kernvraag deel
zal gaan uitmaken van het onderzoek en dat men bij het zoeken naar antwoorden
op deze en andere vragen ook patiënten zelf zal betrekken. Ter beschikking
gestelde patiënten zijn de reden voor het onderzoek. Geef hen dan ook een
plaats binnen het onderzoek en laat hen participeren. Betrek hen erbij. Stel
vragen. Zij beschikken over waardevolle kennis zoals in contact met hen regelmatig
blijkt en zoals ook door de Inspectie voor de Gezondheidszorg in o.a. haar
rapportage ‘TBS-klinieken in beweging: Samenvattende rapportage van de algemeen
toezichtbezoeken in 2003 aan de negen TBS-klinieken’ (oktober 2003) werd
geconstateerd. In de rapportage treffen wij o.a. navolgende stellingen aan: “Patiënten zijn de zorgvragers die een
belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de verdere verbetering van de kwaliteit
van de (organisatie van de) zorg.” evenals “De mening van de patiëntenraden over de kwaliteit van de organisatie
van de zorg in de eigen inrichting is een goede graadmeter gebleken en sluit
vaak goed aan bij de bevindingen van de inspectie.”
Op 15 september a.s. organiseert NIZW Zorg
het symposium ‘Graag Feedback!
Kwaliteitsverbetering door cliëntenfeedback’. Een bijzonder waardevol
symposium dat het perspectief van de cliënt/patiënt centraal stelt. Het
symposium heeft tot doel een antwoord te geven op o.a. de navolgende vragen: “Op welke manier kunt u uw zorg- en dienstverlening en het kwaliteitsbeleid van uw
organisatie beter laten aansluiten op de behoeften van de individuele cliënt? Hoe kunnen uw medewerkers meer gemotiveerd worden
bewuster om te gaan met de feedback die zij van hun cliënten ontvangen? Op welke
manier kunt u meer vraaggericht gaan werken?” Deze vragen zijn niet slechts van
belang voor de thuiszorg maar voor alle sectoren binnen de zorgsector. De
tbs-sector valt deels onder de GGZ. Het verlenen van goede zorg aan ter beschikking
gestelde patiënten is een van de twee hoofddoelen van ons tbs-stelsel. Beide
hoofddoelen van ons tbs-systeem kunnen onmogelijk los van elkaar worden gezien.
Het doel waarnaar wij gezien de in
het recente verleden plaatsgevonden gebeurtenissen streven, meer veiligheid voor
de maatschappij, kan ook binnen het parlementair onderzoek dat binnenkort zal
worden uitgevoerd niet het enige punt van aandacht zijn. Indien binnen het
onderzoek het doel ‘goede zorg voor patiënten’ niet ook aan bod zal komen, zal
het onderzoek vele kansen missen die met het oog op meer veiligheid voor de
maatschappij dringend genomen dienen te worden. Meer veiligheid voor de
maatschappij begint bij goede patiëntenzorg. De sfeer in de klinieken en de
kwaliteit van de zorg hebben een weerslag op de maatschappij. Patiënten hebben er over het algemeen alle begrip
voor dat de maatschappij zich veilig dient te kunnen voelen en zo veilig
mogelijk zal zijn. Een hele grote groep patiënten lijdt onder de onttrekkingen
c.q. ontsnappingen van een klein aantal medepatiënten (lees b.v. het
nieuwsbericht “Van E. : Hoe twee tbs’ers het voor de andere 1770
verpesten” dat op 19
juli 2005 in Het Parool verscheen).
Het is mooi dat er dertig deskundigen
worden verzocht een bijdrage aan het parlementair onderzoek te leveren. Tot
dusver heb ik nog niet mogen vernemen dat ook patiënten bij het onderzoek
zullen worden betrokken. Het zou een grote, gemiste kans zijn geen gebruik te
maken van deze waardevolle bron van informatie. Uit ervaring weet ik hoe
waardevol hun bijdrage kan zijn. Zij weten beter dan wie dan ook waar de schoen
wringt. Zij denken meer over het tbs-stelsel na dan wie dan ook. Maak gebruik
van de door hen gedurende veelal jaren verworven inzichten als
ervaringsdeskundigen van ons tbs-stelsel. De waardevolle informatie die door
betrekking van patiënten verkregen zal worden, mag binnen het geheel zeker niet
ontbreken. Hun bijdragen zullen o.a. ook waardevol blijken te zijn bij het
vinden van antwoorden op de vraag hoe het aantal onttrekkingen in de toekomst
zou kunnen afnemen.
Zoals wij via contacten met onze website regelmatig
constateren, is er helaas nogal heel wat mis met de patiëntenzorg binnen
tbs-klinieken. Wij kunnen de gedachten over patiëntenzorg die Aleid Wolfsen recentelijk
in de Volkskrant uitte, dan ook geenszins
onderschrijven. “Goed en humaan” is in menig opzicht helaas niet meer dan ‘wishful
thinking’. Het is dan ook bijzonder belangrijk dat hiernaar zal worden gekeken
want alle verbeteringen binnen de klinieken zullen ertoe bijdragen dat de
veiligheid voor burgers buiten de klinieken zal gaan toenemen.
De twee hoofddoelen die binnen ons
tbs-stelsel verenigd zijn, kunnen niet apart van elkaar worden gezien maar zij dienen
tezamen benaderd te worden zoals u ook vanuit twee
vaste kamercommissies naar het probleem zult gaan kijken. Het parlementair onderzoek dient dan ook aandacht te besteden aan beide
doelen van de tbs: veiligheid voor de maatschappij en goede patiëntenzorg. Het
dient niet ‘of… of…’ te zijn maar ‘EN… EN…’. Zo zouden er ook niet alleen maar
professionals bij het onderzoek betrokken moeten worden maar is het dringend
noodzakelijk dat men ook patiënten uitnodigt een bijdrage aan het onderzoek te
leveren. Zij beschikken over waardevolle informatie en inzichten die ook niet
via andere adressen te verkrijgen zijn omdat de tbs-sector weinig transparantie
biedt en klinieken bijzonder bang zijn dat misstanden aan het licht komen. Het
ontbreken van een daadwerkelijke, kritische blik zal
er echter toe leiden dat bestaande misstanden niet zullen worden opgelost.
Gebrek aan transparantie houdt problemen in stand. Willen wij dat? Ik denk het niet.
Er zijn veel vragen die ons huidige tbs-stelsel
oproept als men ermee in aanraking komt. De vraag naar het waarom komt i.v.m. de tbs overigens regelmatig in mij op, gevolgd door de
vraag ‘hoe is het mogelijk dat?’ De vraag waarom ter beschikking gestelde
patiënten zich wel eens aan hun behandeling onttrekken, zou binnen het
parlementair onderzoek dat binnenkort van start zal gaan een centrale plaats
moeten innemen. Zonder de moeite te nemen ook naar de oorzaak van een probleem
te kijken, zal het onderzoek weinig nieuws en/of waardevols opleveren. Zonder patiënten
bij het onderzoek te betrekken, zal het onderzoek veelal eenzijdig gekleurd
zijn. Om de frequentie van onttrekkingen terug te brengen, is het niet slechts
wenselijk maar zelfs noodzakelijk om te kijken naar de oorzaak van
onttrekkingen en ontsnappingen. Patiënten onttrekken zich niet zomaar. De
beredenering ‘ze lopen weg want ze zitten vast en willen vrij zijn’ is veel te
simpel hetgeen door een onderzoek naar het WAAROM ook
zeker zal blijken. Ik ben ervan overtuigd dat het antwoord deels of zelfs vaker
te vinden zal zijn op het gebied van ontevredenheid en/of frustratie van de
patiënt over zijn behandeling en de manier waarop men met patiënten nogal eens
omgaat. Het komt voor dat zij zo gedesillusioneerd zijn over de gang van zaken
dat zij geen andere weg meer zien dan door een onttrekking op een probleem te
attenderen – dat men op dat moment dan al weken of maanden weigerde
bespreekbaar te maken c.q. ondanks herhaaldelijke attendering
erop niet wist op te merken. Daarnaast
dient er oog te zijn voor het machtsmisbruik dat binnen tbs klinieken in
diverse vormen plaatsvindt en dat helaas nogal structureel van aard is. Al
zijn het geen prettige vragen die ik door middel van dit schrijven graag onder
uw aandacht wil brengen, zijn zij wel essentieel van aard. De antwoorden, zo
ben ik overtuigd, zullen ertoe bijdragen dat het onderzoek zinvol zal blijken
te zijn en het zal helpen enkele probleemzones te traceren en de mogelijkheid
bieden dat er e.e.a. ten positieve zal veranderen. Als patiënten geen goede zorg
ontvangen, heeft dat een weerslag op de veiligheid van de maatschappij.
Voortdurend, ernstig machtsmisbruik ondermijnt niet alleen de behandeling van
patiënten en is geen bijzonder goed voorbeeld hoe je met je medemens dient om
te gaan. Maar, de onvrede en frustratie en/of agressie die het teweeg brengt
kan zich op een gegeven moment tegen de maatschappij richten. Wat mij verbaast
is dat men juist erg alert is op passief-agressief
gedrag van patiënten. Daarnaast echter lijkt men niet te beseffen dat het
plegen van machtsmisbruik juist passieve agressie oproept die op een gegeven
moment kan omslaan in agressief ageren. ‘Goed en humaan’ zijn helaas niet de
termen die primair bij mij zouden opkomen als ik aan ons tbs-stelsel denk.
Indien er niet altijd even goed en humaan met patiënten wordt omgegaan, hoe
kunnen wij dan redelijker wijze verwachten dat zij vervolgens wel goed en
humaan met de maatschappij zullen omgaan?
In het belang van het welzijn van zowel ter beschikking gestelde patiënten
als ook onze maatschappij wil ik u dringend verzoeken binnen het parlementair
onderzoek aandacht te besteden aan de punten die ik noemde. Het is mijn
overtuiging dat bij een onderzoek naar een systeem te allen tijde ook degenen
voor wie het systeem werd bedacht direct betrokken zouden moeten worden.
Patiënten zullen graag mee willen denken en hun ervaringen en inzichten ter
beschikking willen stellen, zeker als het zich vervolgens zal vertalen in
betere zorg voor henzelf. Patiënten blijken een bijzonder waardevolle evenals
betrouwbare bron van informatie te zijn. Geef hen een kans hun ervaringen,
meningen en verworven inzichten anoniem met onderzoekers te kunnen gaan delen
zodat zij niet bang hoeven te zijn voor de negatieve consequenties van openheid
en eerlijkheid. Wat
mij steeds weer ten positieve verrast is hoeveel patiënten weten en hoe goed
zij in staat zijn op redelijke wijze aan te geven wat er mis is en hoe e.e.a.
verbeterd zou kunnen worden.
Ik hoop dat u bereid zult zijn het door mij genoemde in de lopende en
aankomende discussies mee te willen nemen. Ik hoop dat de vraag naar het
‘WAAROM…?’ geïntegreerd zal worden in het parlementair onderzoek. Het
ministerie kent de antwoorden op deze vraag helaas niet, zo bleek. Ik hoop dan
ook dat men nu binnen het onderzoek op zoek zal gaan naar de antwoorden op deze
cruciale vraag die men eigenlijk al lang geleden had moeten stellen. Verder
hoop ik dat u ook ter beschikking gestelde patiënten zult gaan betrekken op
zoek naar antwoorden op deze en andere vragen. Een vraag die spontaan bij mij
opkomt en die ik persoonlijk in ieder geval aan patiënten in diverse klinieken zou
gaan stellen, is de vraag of de door minister Donner in 2004 opgedragen extra
risicotaxatie in alle tbs-klinieken volledig werd uitgevoerd.
Graag zou ik een reactie op dit schrijven van
beide vaste kamercommissies ontvangen. Reacties van fracties en/of leden van de
Tweede Kamer zijn uiteraard ook heel erg welkom.
Hartelijk dank voor uw aandacht.
Hoogachtend,
Jeannette,
Een van de oprichtsters, beheerder & lid van de redactie van de website
Misbruik door Hulpverleners
(MdH)
Notabene:
Bij voorbaat dank voor uw
interesse!
Bezoek ook onze RUBRIEK TBS of ga naar onze NIEUWSPAGINA TBS
© www.misbruikdoorhulpverleners.nl