-       Nieuws MdH –

2006

Laatste update:

26 november 2006

 

 

 

NIEUW: Helaas lukte het dit jaar door toenemende drukte niet diverse nieuwsrubrieken bij te houden die u eerder via onze pagina NIEUWSOVERZICHT kon bereiken. De nieuwsberichten uit 2006 betreffend (seksueel) grensoverschrijdend gedrag (GOG) en andere vormen van machtsmisbruik gepleegd door hulpverleners werkzaam in de gezondheidszorg, het onderwijs/de sport en binnen de kerken evenals enig GGZ nieuws en juridisch nieuws, treft u op deze nieuwspagina aan. Het nieuws op deze pagina is op datum gerangschikt. Voor het actuele GGz nieuws kunt u via bovenstaande link altijd doorklikken naar de website GGZnieuws.nl. Daarnaast hebben wij het nieuws betreffend de tbs-sector op een aparte nieuwspagina bijgehouden: TBS Nieuws. Door het stijgende aantal slachtoffers dat haar/zijn weg naar MdH vindt, door uitbreiding van onze activiteiten gericht op meer preventie evenals door advieswerkzaamheden waarmee wij in 2006 zijn gestart, is het helaas niet meer mogelijk het nieuws zo regelmatig en compleet bij te houden als dit eerder het geval was. 

 

Vrouwen onder narcose betast door studenten

 

Een cartoon van de Vlaamse cartoonist Canary Pete

met wiens toestemming wij deze cartoon ook op onze voorpagina mochten plaatsen.

Met dank aan de cartoonist!

Medisch Contact (61 nr. 6), 10 februari 2006

 

 

Wel smaad, geen laster – 26 november 2006 --  Red. MdH – Op donderdag middag, 23 november jl., diende een strafzaak wegens smaad/laster (primair) en belediging (subsidiair) tegen een voormalige patiënte van een Amsterdamse huisarts bij de Rechtbank te Amsterdam. De rechter sprak de voormalige patiënte vrij wat betreft de beschudiging laster tegen haar voormalige huisarts gepleegd te hebben. Echter werd ‘smaad’ wel door de rechter bewezen verklaard. Het oordeel van de rechter dat ter zitting onmiddellijk publiekelijk werd uitgesproken, luidde ‘2 weken celstraf, voorwaardelijk, met een proeftijd van 2 jaar’. Wij zijn tevreden met het oordeel van de rechter dat ons redelijk lijkt. Van laster is immers slechts sprake wanneer iemand opzettelijk publiekelijk onjuistheden verspreidt. Dat heeft de voormalige patiënte zeker niet gedaan. Zij is ervan overtuigd als jong kind door haar tonemalige huisarts te zijn verkracht en heeft dit feit – helaas op een wijze die de regels van het fatsoen in sterke mate schenden – op een patiënten/cliënten bedoeld forum op internet bekend gemaakt. Door haar advocaat werden o.a. stukken van de lopende tuchtrechtelijke procedure tegen de huisarts ingebracht evenals een verklaring van de voormalig patiënte, hoe vaak, wanneer en bij welke politiebureaus zij helaas zonder succes aangifte poogde te doen tegen de huisarts.

 

Zowel het vinden van begrip, erkenning en support in de vorm van lotgenotencontact evenals de ondergane frustratie dat diverse instanties haar klacht alsmaar weer niet in behandeling wilden nemen, waaronder de politie evenals de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ), hebben het slachtoffer in de positie gebracht haar klacht op een wijze te uiten die daarvoor geenszins geschikt is, en tevens strafbaar. Deze publicatie zal op een later moment nog worden aangevuld aangezien wij van mening zijn dat deze zaak uitstekend geschikt is om er zoveel mogelijk van te leren. Moge deze uitspraak die het slachtoffer van seksueel en ander grensoverschrijdend gedrag (GOG) door een huisarts uiteindelijk binnen een tweede sceario in de positie van dader plaatste een manend teken zijn en andere slachtoffers ervan weerhouden zomaar ergens iets te gaan publiceren zonder eerst na te gaan of de inhoud van een publicatie de privacy van een professional niet schendt en zij zich niet schuldig maken aan belediging, laster of smaad.

 

Omwille van het herhaaldelijk weigeren van de politie de aangifte van de voormalige patiënte op te willen nemen, werd door haar advocaat, mr. David Rutten, het verzoek bij de Officier van Justitie die de zaak behandelde, ingediend, ervoor zorg te dragen dat zijn cliënte nu alsnog in de gelegenheid zal worden gesteld aangifte tegen de arts te mogen doen. Dat de huisarts binnenkort met een aangifte omwille van ontucht met misbruik van gezag en het drogeren van een minderjarige patiënte geconfronteerd zal worden, werd hem door de rechter medegedeeld nadat hij gebruik had gemaakt van zijn kans als slachtoffer tijdens de zitting gehoord te worden.

 

Opvallend aan het getuigenis van de huisarts was dat het sterk afweek van hetgeen men in dezen zou kunnen verwachten. Het slachtoffer krijgt hierdoor namelijk de kans aan de rechter persoonlijk kenbaar te maken wat het gepleegde, strafbare feit met haar/hem gedaan heeft, op welke wijze en hoezeer zij/hij eronder heeft geleden. De huisarts in kwestie echter vatte in feite slechts hetgeen al in de aangifte was gesteld, samen, door te stellen dat hij de publicatie als aanranding van zijn eer en beschadiging van zijn naam heeft ervaren. Hij gaf niet aan of hij pijnlijke situaties heeft ondergaan doordat hij b.v. erop aan werd gesproken noch toonde zijn stem enige emotie. Wij hebben deze huisarts, zoals ook eerder al voor het tuchtcollege, opnieuw als buitengewoon gevoelloos en koud ervaren. Een gezicht van staal met een emotieloze blik, zou men kunnen zeggen. Zijn slachtoffergetuigenis heeft ons dan ook geenszins verbaasd. Het weerspiegelt de aard die al uit tal van geschriften en gedragingen duidelijk bleek. Zo heeft deze huisarts het voor elkaar gekregen iets te doen dat meer dan slechts bijzonder uitzonderlijk blijkt te zijn. Nadat zijn voormalige patiënte een klacht bij het medisch tuchtcollege had ingediend, mocht zij na lange tijd en veelvuldige verzoeken eindelijk een kopie van haar medisch dossier ontvangen. Hiervoor rekende de arts dan EUR 146,- terwijl de richtlijn van de KNMG aangeeft dat hij maximaal EUR 4,50 (EUR 22,50 indien meer dan 100 pagina’s) hiervoor in rekening had mogen brengen. De arts gaf aan dat het ook om kosten zou gaan die hij gemaakt heeft om zich te verweren tegen haar klacht. Hij berekende dus het schrijven van zijn verweerschrift. Met bijna zekerheid is dit voor Nederland een primeur. Wat zegt dit over de huisarts in kwestie?... meer dan voldoende. Het tuchtcollege in eerste aanleg daarentegen struikelde er geenszins over… .

 

Op onze pagina Nieuw op deze site treft u een publicatie van 29 september 2006 aan met de navolgende titel en ondertitels: ‘Medisch tuchtrecht: dringend toe aan verandering; De meeste hulpverleners vinden de tuchtrechter eng – sommigen echter niet… Blindheid en/of onwil van het tuchtcollege: onprofessioneel of plegers van GOG beschermend’ aan. Onderstaand treft u een gedeelte van de genoemde publicatie, afkomstig van onze redactie, aan:

 

 

“Uiterst uitzonderlijk en opmerkelijk

 

Neem het geval van een hulpverlener die het in zijn/haar hoofd haalt aan de klagende partij een nota te sturen, daarvoor dat hij/zij tijd heeft moeten vrijmaken om d.m.v. een verweerschrift ‘op die onzinnige klacht te hebben moeten reageren’. In feite doet het bedrag er niet eens toe want het is al schandalig als een hulpverlener hiertoe in staat blijkt te zijn – uiteraard zoals met alles wat hij/zij verder doet ten zeerste van zichzelf overtuigd. Maar goed, laat het dan ook nog eens een gezouten en gepeperde nota zijn die de hulpverlener opstuurt voor de verleende ‘service’ de moeite te nemen op een klacht van een patiënt/cliënt in te gaan.

 

En het ergste: ondanks het hoge opleidingsniveau van leden van het tuchtcollege, het veelal grote aantal jaren ervaring in het vak en met het tuchtrecht en de maatschappelijke voorbeeldfunctie die onder meer leden juristen van het college als vice-president van een rechtbank hebben … merken leden van een tuchtcollege dergelijks niet op dat haast niet opvallender zou kunnen zijn? Lijden zij aan collectieve blindheid? Of willen zij het gewoon niet zien? Het laatste lijkt helaas de meest plausibele antwoord.

 

Hoe vaak komt het voor dat een hulpverlener samen met zijn/haar verweer onmiddellijk een nota stuurt voor het schrijven van een reactie op een klacht waartoe hij/zij volgens de Wet BIG simpelweg is verplicht? Leden van tuchtcolleges kunnen correcter wijze niet anders dan hierop antwoorden ‘dit is uitermate uitzonderlijk’. De meeste zullen het zelfs nog nooit hebben meegemaakt. Wij hebben Gary Schoener gevraagd hoe vaak hij dit fenomeen gedurende de afgelopen 30 jaar binnen ca. 3000 gevallen van GOG heeft gezien. Het antwoord (**) luidde ‘Dit is zeer uitzonderlijk. Wij hebben het slechts één of twee keer meegemaakt’. Nederlandse tuchtcolleges beschikken met zekerheid nog niet over een dergelijk groot aantal gevallen van seksueel GOG die door hen werden behandeld. Hoe vaak zal men het dan op tuchtcollegiale vloer alhier al tegen zijn gekomen? Wellicht nog nooit. Wat betekent het als een tuchtcollege geconfronteerd wordt met dergelijk uitzonderlijk, opvallend, voor verbijstering zorgend gedrag door een hulpverlener wordt geconfronteerd en er niets over opmerkt en er niets mee doet? Dergelijk gedrag dient immers binnen de procedure mede beoordeeld te worden. Een hulpverlener die het in zijn/haar hoofd haalt om een nota te sturen omdat hij/zij de moeite heeft genomen op een klacht te reageren, geeft duidelijk aan dat er iets ernstig mis is. Het tuchtcollege had erover moeten vallen van verbazing, ongeloof en verbijstering. Het diende (zich) vragen te stellen en op zoek te gaan naar het antwoord ‘hoe is DIT mogelijk?’.  Een correct en professioneel werkend college had dit ook gedaan. Zo niet het tuchtcollege dat met dit buitengewoon aparte en zelden voorkomend verschijnsel te maken kreeg. Men vroeg niets, men zei niets, men deed gewoon alsof men het niet heeft gezien. En ondanks het bijzonder uitzonderlijke gedrag dat door de hulpverlener in kwestie werd vertoond, geloofde men hem bovenal op zijn blauwe ogen. En dat niet alleen, men ging zelfs verder.

 

Helaas… zoals het zou horen, zo werkt het tuchtrecht niet. Uitzonderlijke elementen laat men rusten, men benoemt hen niet. Dat e.e.a. op ernstig gestoord gedrag wijst en vervolgens op z’n minst vraagtekens zou moeten oproepen bij leden van het college en dat men op zoek zou moeten gaan naar een antwoord op vragen die zich zelfs komen opdringen… helaas… wishful thinking . Dat men de behoefte zou moeten voelen om een uitspraak te doen over hetgeen men heeft aangetroffen, buitengewoon vreemde gedrag, … nee hoor… daar zit een tuchtcollege niet mee. Men doet alsof men het niet ziet of alsof men het gewoon vindt. ‘Geen extra vervelende elementen op de agenda, de klacht is al ernstig genoeg hoor’, … want ja… het beschreven beestje zorgt er meestal voor dat het niet om een klacht gaat die zich beperkt maar meestal blijkt het in dat soort gevallen over de hele linie mis te zijn. Niet nog meer ellende, denkt het tuchtcollege… i.p.v. dat vreemde gedrag van de hulpverlener te willen begrijpen en daaruit de nodige conclusies te trekken hetgeen voor leden van het tuchtcollege gezien hun niveau van opleiding en kennis eigenlijk geen probleem zou moeten zijn. Wij kunnen het immers ook. Wat is dan wel het probleem…?

 

Zoveel over de hulpverlener die een nota zond omdat hij/zij zich moest verweren voor het tuchtcollege… een bijzonder gevalletje.

 

Even terugkomend op de nota die een hulpverlener, nota bene medicus, meteen tesamen met zijn verweerschrift bij een tuchtcollege indiende…

 

Hieronder overname van de tekst van de factuur:

 

Naam, adres en telefoonnummer verweerder

Bankrekening verweerder

 

Plaats en datum

 

NOTA

 

Betreffende het verstrekken van informatie en het samenstellen van een dossier over [naam klager], geb. [geboortedatum klager]

 

 

                                                                                            E 148,50

                                                                                            =======

 

De kosten van het maken van een kopie van het medisch dossier bedragen EUR 4,50. Dat is het maximumbedrag dag volgens een KNMG richtlijn voor de kopie van een dossier met minder dan 100 pagina’s berekend mag worden. Dan blijven er dus EUR 144,- over die de arts berekende voor het verstrekken van informatie oftewel voor het schrijven van het verweer.

 

Dat klinkt naar heel wat pagina’s verweerschrift. Maar, helaas… het gaat maar om één enkele bladzijde verweerschrijft waarvan ook nog eens een derde in beslag wordt genomen door aanhef, adresgegevens, ondertekening etc..

 

Hoe diende de arts zijn nota in? De nota trof de klagende partij onmiddellijk in opvolging van het verweerschrift aan waarop stukken van het medisch dossier van de klager volgen. Zoals de stukken door een partij worden ingediend, zo worden zij ook door een tuchtcollege doorgezonden. De arts haalde het niet slechts in zijn hoofd om een factuur te gaan maken voor het zich verdedigen tegen een klacht maar het ontbrak hem ook nog eens aan het besef dat dit te gek voor woorden is en voegde zijn nota zelfs nog bij het verweerschrift.

 

Het enige raadsel in dezen op dit moment: voor wie was deze nota nu eigenlijk bedoeld? Het is namelijk niet duidelijk of de arts van mening was dat de klager of het tuchtcollege hem zou moeten betalen voor de moeite die hij heeft genomen om enige informatie te verstrekken. Het ontbreekt de arts dus al aan de minimale basiskennis wat betreft correcte facturering. Leren artsen niet dat op een nota o.a. altijd naam en adres dienen te staan van degene die de nota volgens hem zou moeten betalen? Kreeg de arts nooit in zijn leven de kans een factuur van een of ander bedrijf te zien? Wellicht gaat het om een slecht opgeleide en/of wereldvreemde arts? Wat er ook van zij, is er sprake van een bijzonder slecht oordeelvermogen en dat is meer dan slechts zorgwekkend.

 

Nu dan weer terug naar het tuchtcollege:

Aaangezien de nota zich direct achter het een enkele pagina tellend verweerschrift bevond, heeft men de nota dus zeker niet over het hoofd kunnen zien en er zeker goed nota van genomen. Zoiets zal men nog nooit hebben meegemaakt, dus dat riep zeker vragen op – die het tuchtcollege echter nooit stelde – maar het koos ervoor te zwijgen.

 

Maar hoe zit dat nou met het feit dat uit de nota niet duidelijk wordt wie haar volgens de arts dient te betalen? Het tuchtcollege kon niet anders dan zich afvragen ‘is die nota bedoeld voor de klager of voor ons?’ Wat zal een tuchtcollege er niet van vinden een nota te krijgen toegezonden van een arts die voor het tuchtcollege wordt gedaagd? Het tuchtcollege is een nogal autoritair orgaan… . Zou zo een orgaan niet de hik ervan krijgen een nota van een arts te ontvangen omdat hij de moeite nam op hun verzoek in te gaan op het klaagschrift te reageren? Men moet gechoqueerd zijn geweest en was dat zeker ook. Toch volgde geen enkele opmerking over dit geheel door het tuchtcollege. Niet in de stukken, niet ter zitting en ook niet in de uitspraak. Men deed alsof men dit stuitende gewoon niet had opgemerkt.

 

Wat zou er wel niet gebeuren als een klagende partij een nota aan het tuchtcollege zond, onder vermelding van ‘betreffend informatie verstrekking d.m.v. het schrijven van een repliek in reactie op het verweerschrift?’ De wereld zou te klein zijn. Daarop zou men zeker en uitgebreid ingaan, en dan wel met grote verontwaardiging. (…).

 

PS: De arts zal wel tot het einde aller dagen moeten wachten op voldoening van de nota. Alleen al omdat niemand duidelijk kan zijn aan wie de nota nu eigenlijk gericht is. Of bedoelde hij te zeggen ‘het maakt mij niet uit wie de nota betaalt, klager of het tuchtcollege… als IK maar een vergoeding ervoor krijg dat ik mij dien te verweren voor het tuchtcollege?’ De klagende partij zal de nota in ieder geval nooit betalen, daarvan mag de arts verzekerd zijn. En het tuchtcollege zal er wel ook helemaal niets voor voelen. Deze hoofdloze, te gek voor woorden actie van de arts zal in zijn boekhouding wel leiden tot het ontstaan van een definitief oninbare debiteur. Het advies in dezen: meteen aan het einde van het eerste en dus lopende boekjaar afboeken op oninbare debiteuren, dus per 31 december a.s.. Vernietigd worden mag de nota niet want zij werd immers verzonden en ging ook nog eens deel uitmaken van een rechterlijke procedure. Wat zou de arts er wel van vinden als wij hem nu een nota stuurden voor het uitbrengen van dit goed bedoelde advies? (…).    

 

Lees ook het artikel ‘Het patiëntje was nog maar 4 jaar oud…’  van 16 maart 2006 (Red. MdH) dat u eveneens op deze pagina aantreft. Tevens treft u een publicatie van 28 augustus 2006 over deze zaak aan op onze paginga aankondigingen (rechts onderaan van elk informatiekader treft u de datum van plaatsing aan). Van de zitting werd een uitgebreid verslag door MdH gemaakt.

 

 

 

 

 

Verpleegkundige S. de J. verliest kort geding wegens ‘in hoge mate onprofessioneel gedrag’ – 21 november 2006 – Red. MdH -- De verpleegkundige S. de J. heeft zich... "in hoge mate onprofessioneel gedragen", zo stelde de rechter recentelijk in kort geding... .

 

Informatie voor instellingen in met name Brabant, Zeeland en omstreken

 

Op 20 november jl. verloor de 30 jarige, getrouwde verpleegkundige S. de J. een kort geding tegen zijn voormalige werkgever, het ziekenhuis in Bergen op Zoom, regio Westelijk Noord Brabant. De verpleegkundige heeft zich schuldig gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag met een aan zijn zorg toevertrouwde patiënte die hij op de afdeling IC (intensive care) verpleegde. Uit de eis van de pleger van het GOG alleen al blijkt dat hij maanden na dato nog steeds geen besef heeft van de ernst van het hem verweten onprofessionele gedrag. Eerder stelde de verpleegkundige over zijn vak elders op het internet dat zijn vak afwisselend is. Het zou inhouden: “wondverzorging, begeleiding en nog veel meer.” Deze uiteraard kloppende opmerking over het vak, de verpleegkunde, krijgt binnen het genoemde kader wel een extra lading. De patiënte die het slachtoffer werd van het seksueel intimiderende gedrag van deze verpleegkundige heeft er namelijk last door ondervonden ‘nog veel meer’ te hebben ontvangen… .

Indien hij besefte in welk ernstige mate hij in zijn zorgplicht naar patiënte tekortschoot en hoe grensoverschrijdend hij zich heeft gedragen, zou hij niet bij de kantonrechter hebben gesteld ‘dat hij van mening is dat hem voor wat betreft zijn handelen als zorgverlener geen enkel verwijt kan worden gemaakt’. Tevens zou hij het niet in zijn hoofd hebben gehaald van zijn voormalige werkgever te eisen hem weer in dienst te gaan nemen.

 

Wij verwijzen S. de J. dan ook graag naar onze pagina Wetenschappelijke feiten over GOG opdat hij de problematiek binnen therapie bespreekbaar kan maken met zijn behandelaar en kennis kan nemen van e.e.a. omtrent deze problematiek waarvan hij nu helaas nog steeds geen kennis blijkt te hebben.

 

De instelling heeft zich uiteraard, zoals uit de uitspraak ook ondubbelzinnig blijkt, correct gedragen door een verpleegkundige die op een dusdanige wijze zijn boekje te buiten gaat, op staande voet te ontslaan. Het zou zelfs kwalijk en verwijtbaar zijn, zou de instelling het belang van haar patiënten niet voorop stellen en een bijzonder grote kans van recidive (nota bene 33 á 80%), waarvan bij seksueel GOG door hulpverleners sprake is, niet door ontslag van de pleger van het GOG uitsluiten. Dan zou de instelling juist kunnen worden verweten haar zorgplicht niet na te komen.

 

Omwille van het feit dat de pleger maanden na dato nog steeds niet in staat is de ernst van het door hem veroorzaakte leed bij de voormalige patiënte te beseffen en alsnog niet in staat blijkt te zijn de verantwoordelijkheid voor zijn ernstig falen als hulpverlener te dragen, inhoudende dat de kans op recidive bij een dergelijk gebrek aan besef bijzonder hoog is, achten wij het niet slechts uiterst wenselijk maar ook noodzakelijk andere instellingen waar deze pleger van GOG in het recente verleden heeft gesolliciteerd en/of in de nabije toekomst zou kunnen gaan solliciteren zo goed mogelijk op het gebeurde alert te maken. Wij hopen dan ook dat niet nog een verdere instelling de dupe van dergelijk onprofessioneel gedrag door de verpleegkundige zal worden en men S. de J. geen kans meer zal bieden in de toekomst nog met patiënten te mogen werken.

 

Moge deze publicatie andere patiënten in de toekomst beschermen en instellingen doen besluiten de verpleegkundige in kwestie niet in dienst te gaan nemen. Gebrek aan besef zoals die alleen al uit de in het KG gestelde eisen blijkt, is immers een sterke voorspeller voor mogelijke recidive. De kans op recidive ligt over het algemeen tussen de 33 en 80% in dit soort gevallen. Rekening houdende met het gebleken gebrek aan besef, lijkt het ons wenselijk instellingen op dit ontslag op staande voet te attenderen om zodoende zichzelf en hun patiënten zo goed mogelijk te kunnen beschermen.  Lees meer over de uitspraak in kort geding op deze pagina.

 

 

Kinderpornojager Vervloesem is schuldig aan kindermisbruik -- 16 november 2006 -- Provinciale Zeeuwse Courant, door Pascale Thewissen -- BRUSSEL - De Belg Marcel Vervloesem, die ooit de wereldpers haalde met zijn onthullingen over een Zandvoorts kinderpornonetwerk, is gisteren door de rechtbank in Turnhout veroordeeld voor seksueel misbruik van minderjarigen.

 

Zelfverklaard kinderpornojager Vervloesem kreeg vijf jaar cel, waarvan twee jaar voorwaardelijk, en 1000 euro boete. Vervloesem werd schuldig bevonden aan de verkrachting en de schending van de eerbaarheid van minderjarigen, oplichting, inbreuken op de privacy en het bezit van kinderporno.

Tussen 1974 en 1996 zou hij negen minderjarige jongens hebben misbruikt, onder wie zijn halfbroer Vic. De andere aanklachten gingen over de aanranding en verkrachting van drie jongens in de zomer van 2005. De rechtbank achtte drie oudere zaken niet bewezen en de andere zes verjaard. Wel bewezen is volgens de rechtbank dat Vervloesem, op het moment dat er al een onderzoek tegen hem liep wegens pedofilie, in 2005 drie jongens heeft misbruikt.

Ook heeft Vervloesem geld van de Werkgroep Morkhoven, waar hij voorzitter van was, in eigen zak gestoken en kinderporno op het internet verspreid, door foto’s van misbruikte kinderen op de website van de Werkgroep Morkhoven te zetten.

Vervloesem zelf heeft de aanklachten altijd ontkend. Volgens hem handelde zijn halfbroer uit jaloezie en was er sprake van een complot tegen hem.

Al in oktober van dit jaar concludeerde de gerechtspsychiater dat Vervloesem grensoverschrijdend seksueel gedrag vertoont en een voorliefde heeft voor jonge jongens. Volgens de gerechtspsychiater heeft Vervloesem een gestoorde persoonlijkheid en maakt hij misbruik van zijn machtspositie als zelfverklaarde hulpverlener.

Vervloesem haalde in 1998 als voorman van de Werkgroep Morkhoven het nieuws door te beweren dat hij een wereldwijd kinderporno-netwerk op het spoor was. Spil was volgens hem de later door een Belg vermoorde man uit Zandvoort. De Nederlandse justitie zette veertig rechercheurs op de zaak. De man was een grote verzamelaar van kinderporno, die hij via het internet met anderen uitwisselde. Maar van een netwerk was geen sprake. Vervloesems reputatie was echter gevestigd. Geregeld kwam hij in het nieuws met zijn niet aflatende kruistocht tegen kinderporno. Eén van zijn vroegere slachtoffers kon het niet langer aanzien en stapte naar de politie. Hij beweerde dat hij als achtjarig jongetje door Vervloesem, zijn buurman en vriend van de familie, seksueel was misbruikt. Meerdere aangiftes volgden. Uiteindelijk beweerden twaalf mannen door Vervloesem misbruikt te zijn. 

Bron: http://www.pzc.nl/internationaal/buitenland/article835205.ece

 

 

 

Wéér Amsterdamse huisarts op agenda tuchtcollege: seksueel misbruik en stuitend medicatiebeleid - 16 november 2006 – Redactie MdH -- Met vreugde hebben wij vandaag vernomen dat Het Parool op 15 november jl. een artikel publiceerde over de medische tuchtzaak tegen een Amsterdamse huisarts die op dinsdag 14 november jl. voor het RTG te Amsterdam diende. Er werd door MdH deze keer geen persbericht verzonden om de media, zoals gebruikelijk, op het dienen van deze zaak te attenderen. Wij zijn dan ook bijzonder blij dat telefonisch contact met Het Parool en het wijzen op het feit dat de genoemde tuchtzaak zou gaan dienen ertoe heeft mogen leiden dat Het Parool ervoor zorgde dat de zaak door een van haar journalisten werd bijgewoond en dat er een artikel over deze zaak werd gepubliceerd. De zaak werd door MdH uiteraard ook gevolgd en wij hebben, zoals gebruikelijk, een bijna woordelijk verslag van de ca. 2 uur durende zitting gemaakt.

 

Eerder vandaag kondigden wij aan dat het artikel zoals verschenen in Het Parool, eventueel voorzien van een kort commentaar, nog vanavond op deze pagina gepubliceerd zal worden. Bij de eerder genoemde vreugde over de publicatie in de genoemde krant dient echter een kanttekening te worden geplaatst. Omdat wij het artikel niet zonder die kanttekening willen plaatsen, zal het geheel pas morgen op deze pagina verschijnen.

 

De genoemde tuchtzaak mocht zich over bijzonder veel belangstelling verheugen doordat een aanzienlijk aantal studenten geneeskunde, zoals wij vermoeden, de zaak omwille van leerdoeleinden heeft gevolgd. Wij zijn bijzonder blij dat de betreffende opleiding deze keuze maakte. Het volgen van tuchtzaken betreffend seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) door hulpverleners is namelijk bijzonder leerzaam. Het is een manier van leren in de praktijk die naar onze mening dan ook alle ondersteuning zou moeten verkrijgen door diverse (para)medische opleidingen. Wij hopen dan ook dat er steeds meer aandacht en interesse voor het volgen van medische tuchtzaken bij diverse opleidingen zal ontstaan. Indien er studenten zijn die de zaak hebben gevolgd en die betreffend het thema seksueel GOG door hulpverleners en/of het medische tuchtrecht in het algemeen en/of in relatie tot zaken van GOG door hulpverleners vragen mochten hebben, zijn zij uiteraard welkom bij ons aan te kloppen. Het opvragen van het door MdH vervaardigde zittingsverslag behoort eveneens tot de mogelijkheden.

 

Wat betreft de zitting van afgelopen dinsdag dient vooral opgemerkt te worden dat het slachtoffer zelf een bijzonder goed en sterk eindpleidooi heeft gehouden hetgeen een compliment verdient.

 

 

 

Huisarts bij tuchtcollege na relatie met patiënte: Vrouw stelt ook dat sprake was van gedwongen seks – 15 november 2006 – Het Parool, door: Kamilla Leupen – AMSTERDAM – Een Amsterdamse huisarts (nu 62) moest zich gisteren verantwoorden  voor het Regionaal Tuchtcollege omdat hij tegen de regels in een seksuele relatie onderhield met een patiënte (nu 50). (…)

Publicatie van dit artikel inclusief enig commentaar op vrijdag 17 november 2006.

 

 

‘Het kan verschrikkelijk misgaan’ -- 15 november 2006 --  BN / De Stem, door Florence Imandt – Interview met Ineke Lamers, geestelijk verzorger bij GGz WNB te Halsteren en Tanja Zondervan, een van de oprichtsters van deze website -- Overal waar mensen samenkomen, worden wel eens grenzen overschreden. Extra pijnlijk en extra verwerpelijk is het als hulpverleners over de schreef gaan en ‘iets beginnen’ met een cliënt. (…).

 

Zondervan richtte een website op omdat ze uit eigen ervaring weet dat er nauwelijks iets bestaat voor slachtoffers van hulpverleningsmisbruik. Ze stak haar licht op in Amerika, dat op dit terrein al veel verder is. Op de site zijn massa’s gegevens te vinden over grensoverschrijdend gedrag. Verzameld door haarzelf en anderen, in een vastbesloten poging in ieder geval zoveel mogelijk wetenschappelijke informatie beschikbaar te krijgen in Nederland. (…).

 

In een poging het onderwerp bespreekbaar te maken, hebben GGZ WNB en de Stichting MdH in oprichting samen een voorlichtingsproject bedacht. Omdat nog te veel hulpverleners en instellingen ‘de ogen liever dichtdoen’. Het project richt zich op zowel hulpverleners als patiënten. Voor hen worden brochures gemaakt, trainingen gegeven en workshops gehouden. (…).

 

Lees het hele artikel op deze pagina. Tevens treft u via de genoemde link meer informatie over ons projectvoorstel t.b.v. de Nationale Zorgvernieuwingsprijs 2006 aan.  

 

 

 

Ontuchtverdachte leraar langer vast -- 15 november 2006 -- Omroep Brabant -- EINDHOVEN - Een Eindhovense leraar die wordt verdacht van ontucht met kinderen, blijft nog zeker dertig dagen vastzitten. Dat heeft de rechtbank in Den Bosch bepaald. Twee 12-jarige meisjes hebben aangifte gedaan tegen de 54-jarige man. De politie onderzoekt nog andere meldingen en ze verwacht meer aangiftes. De verdachte werkt als leraar aan de Jan Nieuwenhuizen School in Eindhoven, een basisschool voor moeilijk lerende kinderen. Het misbruik vond volgens een verklaring van de school plaats buiten schooltijd.

 

Bron: http://www.omroepbrabant.nl/news.aspx?id=72362

 

 

Tandarts in opspraak na slaan kind -- 14 november 2006 -- Omroep Brabant TILBURG - Een tandarts van een Tilburgse groepspraktijk is in opspraak gekomen omdat hij tijdens een behandeling een kind een flinke klap heeft gegeven. De moeder van de 12-jarige jongen heeft aangifte gedaan van mishandeling. Haar zoontje zou gewond zijn geraakt. De tandarts, die gespecialiseerd is in het behandelen van kinderen, geeft toe dat hij het kind een klap heeft gegeven, maar zegt niet gezien te hebben dat zijn patiëntje gewond was. Het kind, dat bang voor tandartsen is, raakte tijdens de behandeling hysterisch. In een opwelling gaf de behandelend tandarts hem een klap in het gezicht. Hij heeft zijn excuses aangeboden, maar de moeder wil daar niets van weten. De politie gaat de tandarts verhoren.

Bron: http://www.omroepbrabant.nl/news.aspx?id=72292

Beluister het audiofragment

 

 

Vrijspraak ontucht Drunenaar -- 14 november 2006 – Brabants Dagblad, door Ad Rijken -- Zeeland - Een 50-jarige therapeut uit Drunen is gisteren vrijgesproken van ontucht met een 9-jarig autistisch jongetje. De rechtbank in Den Bosch vindt de aangifte door de moeder en de bevestiging van het misbruik door het jongetje zelf tijdens een studioverhoor te weinig betrouwbaar om tot een veroordeling te komen. Tegen de man was negen maanden voorwaardelijk en 200 uur werkstraf geëist. Bovendien eiste de officier dat de Drunenaar zichzelf laat behandelen en gedurende de proeftijd van twee jaar zelf geen behandelingen geeft. De Drunenaar heeft toegegeven dat hij tijdens massages ter behandeling van het autisme in de buurt van de schaamstreek van het jongetje is geweest. Maar hij ontkende dat hij het geslachtsdeel van het jongetje heeft aangeraakt. Volgens de Drunenaar had het jongetje steeds zijn onderbroek aan en was de moeder altijd bij de behandeling aanwezig.

 

 

Psycholoog Vught ontkent misbruik verslaafde patiënt -- 6 oktober -- Brabants Dagblad -- BREDEA - „Waanzin! Onjuist. Echt niet waar.“ Met grote stelligheid reageerde een voormalig psycholoog van Novadic/Kentron gisteren op de beschuldigingen die ex-patiënten tegen hem hebben geuit. Eén van hen deed aangifte van seksueel misbruik. „Een valse aangifte“, volgens zijn advocaat Van der Biezen. De 50-jarige psycholoog, afkomstig uit Vught, werkte op verschillende locaties van de Brabantse instelling voor verslavingszorg Novadic/Kentron. Hij zou in 2004 en 2005 in de buurt van Goirle, in zijn bestelbus, seks hebben gehad met een patiënt. De verslaafde zegt dat hij daarvoor ook werd betaald. Officier van justitie Van Damme eiste tegen de psycholoog anderhalf jaar cel waarvan een half jaar voorwaardelijk. Ook vindt hij dat de man het vermeende slachtoffer 9000 euro smartengeld moet betalen.

 

Slapen

Volgens de officier van justitie pleit er heel veel tegen de hulpverlener. Zo ontmoette hij de patiënt die aangifte deed, ook buiten het werk om. Verder wordt beweerd dat hij wel eens bij cliënten van de verslavingszorg bleef slapen nadat ze op stap waren geweest. Ook zou hij regelmatig seksueel getint taalgebruik hebben gebezigd tegenover patiënten. Dat blijkt uit berichten die hij via het computerprogramma MSN verstuurde naar een oud-cliënt. De 50-jarige psycholoog deed de seksueel getinte berichtjes af als grapjes. Het stappen met patiënten gebeurde in het kader van hun resocialisatieproces: ze moesten leren om weer met alcohol om te gaan. Bij deze avondjes uit waren overigens ook altijd andere collega’s aanwezig. Over het blijven slapen bij patiënten, zei hij: „Verslaafden zeggen zo veel.“

 

Vrijspraak

Advocaat Van der Biezen vroeg vrijspraak. Hij had twee oud-collega’s van de verdachte als getuige opgeroepen tijdens de rechtszitting. Zij herkenden de psycholoog niet in de beschuldigingen. De man die aangifte deed, omschreven ze als snel gekrenkt en rancuneus. Volgens de advocaat is zijn cliënt een gedreven hulpverlener die twintig jaar lang heeft geprobeerd om verslaafden op het rechte pad te krijgen. Hij stelde dat er geen bewijs is voor het misbruik in de bestelbus. Er is hooguit steunbewijs, dat hij afdeed als ’randgeruis’. Bovendien, zo stelde hij, was het vermeende slachtoffer geen patiënt meer van de psycholoog toen het misbruik zou hebben plaatsgevonden. In dat geval doet het er niet toe wat er is voorgevallen in de bus. Als er geen geweld aan te pas komt, is seks tussen twee volwassen immers niet strafbaar. Uitspraak over twee weken.

Bron: http://www.brabantsdagblad.nl/brabant/article714927.ece

 

Commentaar Red. MdH: Op zaterdag avond, 7 oktober 2006, kunt u een uitgebreid commentaar van onze redactie op bovenstaand nieuwsbericht verwachten.

 

Oproep: Indien de naam van de psycholoog bij u bekend is, verzoeken wij u i.v.m. postpreventieve doeleinden melding te maken bij MdH. U kunt dit uiteraard anoniem doen. Tevens hopen wij dat het Brabants Dagblad de initialen van de psycholoog nog zal publiceren in het kader van een nieuwsbericht over de uitspraak in deze zaak. In de meeste gevallen is sprake van meervoudig misbruik. Het is dus van belang dat eventuele verdere slachtoffers kennis kunnen nemen van de feiten waarvan de psycholoog wordt beschuldigd. Indien u het slachtoffer kent, zou u dan zo vriendelijk willen zijn hem van ons bestaan op de hoogte te stellen? Bij voorbaat hartelijk dank!

 

 

Eerste reactie bisdom Roermond op brief MdH i.v.m. ‘ontucht  met misbruik van gezag’ -- 6 oktober 2006  – Red. MdH -- Recentelijk ontvingen wij een eerste reactie van de vicaris-generaal van het bisdom Roermond, mgr. dr. H. Schnackers, in reactie op onze brief van 18 september jl. (zie pagina NIEUW OP DEZE SITE op die u een deel van onze brief gepubliceerd aantreft), gericht aan bisschop Frans Wiertz betreffend de zaak Joep Haffmans, oud-deken te Gulpen. In de brief attendeerden wij de bisschop o.a. op het feit dat oud-deken Joep Haffmans zich ons inziens naar ook schuldig heeft gemaakt aan het strafbare feit ‘ontucht met misbruik van gezag’ (art. 249.2.3 sr), een feitencomplex waarover het slachtoffer, ‘Elly’, in tweede instantie en na attendering hierop door MdH, ook aangifte bij de politie heeft gedaan. ‘Elly’ klopte bij de oud-deken immers met een hulpvraag bij de voormalige deken aan waardoor sprake is van een professioneel hulpverleningscontact van waaruit zich dan een langdurige ‘relatie’ met de oud-deken ontwikkelde. 

 

De reactie van het bisdom dateert van 29 september 2006. Wij verzochten de bisschop binnen 14 dagen te reageren en zijn bijzonder blij te mogen constateren dat het eerstcontact goed is verlopen. Daar waar ziekenhuizen en instellingen i.v.m. klachten een aansprakelijkheidstellingen vaak maanden niets van zich laten horen, ook wanneer advocaten zich tot hen wenden, aangeven brieven bij herhaling niet te hebben ontvangen en op deze wijze proberen slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) alle moed te ontnemen in de hoop dat zij opgeven en het probleem zich zodoende voor de instelling zelf oplost, stellen wij i.v.m. het bisdom vast dat op tijd en zelfs snel en correct reageert. Daarbij had het bisdom zelfs pas tegen eind oktober 2006 hoeven reageren want onze brief was per abuis niet gedateerd op 18 september 2006 maar op 18 oktober 2006. Het spreekt voor het bisdom dat men niet gebruik maakte van het voordeel van een veel latere reactie door de door ons gemaakte fout. Hieronder de eerste reactie van de vicaris-generaal:

 

“Uw brief van 18 oktober 2006 (waarschijnlijk 18 september 2006) is in goede orde ontvangen. Deze brief is aan de bisschop persoonlijk gericht. Omdat de bisschop op dit ogenblik in het buitenland verblijft, kunnen wij momenteel alleen de ontvangst van uw brief bevestigen. Hopend U bij deze vooralsnog voldoende geïnformeerd te hebben, verblijft,

 

Met vriendelijke groet

en hoogachting,

 

Mgr. Dr. H. Schnackers

Vicaris-generaal”.

 

Wij hopen binnenkort een verdere, inhoudelijke reactie van het bisdom op onze brief te mogen ontvangen en hopen eveneens dat de bisschop alsnog bereid zal zijn op het verzoek van het slachtoffer, in te gaan en haar een persoonlijk gesprek zal aanbieden. Voor het slachtoffer zou het immers heel veel betekenen en gezien het feit de bisschop verantwoordelijk is voor het doen en laten van een deken achten wij het ook zeer wenselijk, zo niet zelfs zijn plicht, dat de bisschop op de wens van het slachtoffer hem persoonlijk te mogen spreken, zal ingaan en de kwestie van ontucht met begrip en het nodige invoelingsvermogen tegemoet zal treden.

 

Onderzoek bisdom gekraakt -- 06 oktober 2006 – Limburgs Dagblad -- Sittard -  Het onderzoek door het bisdom naar de verduistering van kerkgelden uit de armenkas door ex-deken Joep Haffmans van Gulpen is niet onafhankelijk. Door het onderzoek te laten uitvoeren door de oud-econoom die belast was met de controle op het fonds waaruit Haffmans geld zou hebben weggesluisd, wekt het bisdom de indruk iets te willen toedekken. Dat zeggen kerkhistoricus Peter Nissen (professor kerkgeschiedenis aan de Radboud Universiteit) en de kerkjuristen Ad van der Helm (hoogleraar kerkrecht in Leuven) en Cor Mennen (docent kerkrecht aan het grootseminarie in Den Bosch). Zij noemen de handelwijze van het bisdom onverstandig en de aanpak van het onderzoek amateuristisch. De onderzoeksopdracht is mondeling verstrekt, de wijze van rapporteren niet vastgelegd. Nog niet vaststaat of de uitkomst openbaar wordt.

 

 

Nieuwsbrief 26 PSM Info – 5 oktober  2006 -- Beratungszentrum Sexuelle Grenzverletzungen in professionellen Beziehungen Institut für Psychotraumatologie, http://www.bsgp.ch – Over het collectieve falen van de psychiatrie betreffend traumata c.q. de Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS).

 

An bestimmte Traditionen zu erinnern, heisst freilich auch, die zunehmend szientistisch akzentuierte Ethikdiskussion der Gegenwart zu hinterfragen 1.

 

Editorial

Dr. med. Werner Tschan

 

Von Zeit zu Zeit quält einen die Frage, wie das wohl früher war – hat sexuelle Gewalt zu- oder abgenommen?

Hat Stalking zugenommen? Gab es früher auch so etwas wie häusliche Gewalt? Die Historie stellt

nach Johannes Fried eine Art kollektiven “Erfahrungsspeicher” dar. Ziel einer historischen Reflexion kann

jedoch nicht sein, überkommene Wertmassstäbe und Sichtweisen kritiklos zu übernehmen. Brigitte Kerchner

hat zur Kulturgeschichte des sexuellen Missbrauchs 2 eine aufschlussreiche Zusammenstellung verfasst.

Kinderlüge war einst in aller Munde.

 

Nun zeigt ein aktuelles Beispiel von professionellem Fehlverhalten die moralisch-ethische Dimension brutal

auf: London will Exekutierte postum begnadigen – so eine Überschrift in der NZZ (Nr. 189, 17.08.2006).

306 britische Soldaten waren im Ersten Weltkrieg wegen Feigheit vor dem Feinde zum Tode verurteilt und

standesrechtlich erschossen worden. Das Schicksal der Weltkriegsoldaten hat in UK seit vielen Jahren für

kontroverse Debatten gesorgt – einige Soldaten hatten sich geweigert – u.a. solche die erst 17 Jahre alt

waren (!) – in die Schützengräben von Nordfrankreich zurück zu kehren. Im Gegensatz zum Kriegsgericht

von 1916 spricht man den Opfern heute eine „Kriegsneurose“ zu, die durch die traumatischen Erfahrungen

in den Schützengräben entstanden war. Schon 1915 hatte der britische Militärpsychiater Charles Samuel

Myers in einem Beitrag im Lancet den Begriff des „shell-shock“ (shell=Granate, dt. Kriegsneurose) geprägt 3.

Die Rezeption traumatischer Erlebnisse wurde zumindest im deutschsprachigen Europa massgeblich durch

die Formulierung der Rentenneurose durch den Psychiater Bonhoeffer (1926) bestimmt – „das Gesetz ist

die Ursache der Unfallneurosen“. Nach dieser Auffassung galt: the disorder was caused by secondary gain

(van der Kolk et al. 1996, p. 51). The Reichversicherungsordnung cemented this position in Germany –

traumatic neurosis was not to be compensated. Das psychiatrische Dogma, wonach psychogene

Erkrankungen eine gute Prognose haben (formuliert durch Jaspers 1913), wurde blind übernommen: this

1 Klaus Bergdolt: Das Gewissen der Medizin. Ärztliche Moral von der Antike bis heute. C.H. Beck, München, 2004.

2 Brigitte Kerchner: Zur Kulturgeschichte des sexuellen Missbrauchs. In: U. Finger-Trescher, Heinz Krebs (Hg.): Misshandlung,

Vernachlässigung und sexuelle Gewalt in Erziehungsverhältnissen. Psychosozial-Verlag, Giessen 2000, pp. 15-41.

3 Myers C.S.: A contribution to the study of shell-shock. Lancet, 1915 (January), 316-320.

blind acceptance of psychiatric dogma meant that a poor outcome must be the result of premorbid

vulnerabilities – eine Ansicht, die auch heute noch weitverbreitet ist, und sich trotz unzähligen wissenschaftlichen Publikationen hartnäckig hält.

 

Ignoranz prägte damals wie heute den Umgang mit der Frage der traumatischen Erfahrungen und deren

Auswirkungen – das Fach Psychiatrie liefert hier einen unrühmlichen Beitrag – dauerte es doch bis 1980,

bis der Begriff PTSD (dt.: Posttraumatische Belastungsstörung) als diagnostische Entität endlich Eingang in

die psychiatrische Terminologie fand – als hätte es traumatische Erfahrungen nicht schon gegeben, seit die

Menschheit existiert. Ignoranz ist heute noch gegenüber der Thematik festzustellen – insbesondere in

Zusammenhang mit sexueller Gewalt, vor allem wenn sie im institutionellen Kontext auftritt. Alarmingly, the

need to ignore the reality of trauma in people’s lives also pervades medical school departments of

psychiatry, where the response to increasing levels of traumatization in society has generally been to

ignore 4.

 

Wer sich einmal die Mühe nimmt, den aktuellen Gegenstandskatalog (2002) für das Schweizer

Medizinstudium im Hinblick auf diese Fragestellung zu durchforsten, wird erstaunliches feststellen: die

Auswirkungen traumatischer Erfahrungen auf Psyche und Soma gelten nicht als Teil des medizinischen

Grundwissens, vergeblich sucht man Begriffe wie PTSD oder DID als Teil des Lernzielkataloges (immerhin

wurde der Gegenstandskatalog von berufenen Experten der Schweiz verfasst) – wenn man bestimmten

Dingen keinen Krankheitswert zuschreibt, gibt es sie nicht. Betroffene haben keine Chance – siehe den

eingangs erwähnten Zusammenhang. Auf dieses kollektive Fehlverhalten eines ganzen Faches hinzuwiesen

hat insofern etwas tragisches, weil dieser Ignoranz damals wie heute Menschen zum Opfer fallen.

In psychiatry, each generation seems to have a need to formulate psychological phenomena in a new

language - ... however, though this continual reinvention of the psychological wheel may make for

interesting careers, it does not foster a solid accumulation of knowledge or the development of an effective

treatment repertoire (Van der Kolk et al. 1996, p. 67).

 

Klik op de navolgende link om de nieuwsbrief van Werner Tschan (psychiater/psychotherapeut) te Basel integraal te kunnen lezen: 26 PSM Info Oktober 2006                                

(Incl. nieuws over seksueel GOG door hulpverleners en andere vertrouwenspersonen, boekrecensies, agenda van evenementen etc.)

 

 

 

Spaanse gynaecoloog beschuldigd van seksueel misbruik: echtgenote gelooft in zijn onschuld ondanks tientallen (vermeende) slachtoffers – 5 oktober 2006 – Red. MdH – Afgelopen maandag werd de in Barcelona werkzame gynaecoloog Sami Y.A. (55) door de Spaanse politie opgepakt wegens seksueel misbruik met tientallen aan zijn zorg toevertrouwde patiënten. Het verhoren van zeker dertig patiënten was gisteren nog niet afgesloten. De gynaecoloog was sinds ongeveer drie jaar werkzaam in een gezondheidscentrum dat primaire hulp verleent, gevestigd in de Avenida Río de Janeiro van de Catalaanse hoofdstad. De patiënten klaagden over praktijken en aanrakingen ondergaan door de medische specialist die niet gebruikelijk zijn tijdens een medisch onderzoek. De arts zou gynaecologisch onderzoek hebben verricht zonder handschoenen te dragen. Volgens patiënten stuurde hij zijn assistente tijdens het onderzoek uit de behandelkamer. Ook merkten slachtoffers op dat de arts zich in verbaal opzicht inadequate gedroeg. Men acht het mogelijk dat zich nu, nadat de zaak in de media verscheen, nog meer slachtoffers zullen gaan melden. De echtegenote van de arts verdedigde gisteren zijn onschuld door op te merken “hij werd het slachtoffer van een enorme vergissing.” De gynaecoloog zal tot het verschijnen voor de rechter in hechtenis worden gehouden.

Bronnen: La Vanguardia, 4 oktober 2006 & www.iol.co.za, 4 oktober 2006 (beide artikelen treft u op deze nieuwspagina aan).

 

 

Spanish gynaecologist accused of sexual abuse – October 4, 2006 – www.iol.co.za – Madrid, Spain - A gynaecologist was detained in Barcelona after patients accused him of sexually abusing them during medical examinations, police said Wednesday. The 55-year-old doctor, who worked at a clinic in Barcelona, was arrested Monday, police said. His name was not released. He is being held until he can appear before a judge, police said. Regional and municipal police launched an investigation last month after a patient filed a complaint against the doctor. Police said several patients had accused the doctor of sexual abuse but would not confirm how many women had filed official complaints. As part of the investigation, police searched medical records and interviewed approximately 30 patients, the Barcelona daily La Vanguardia reported. Many of those interviewed said the doctor told nurses to leave the room during gynaecological examinations and used inappropriately colloquial language, according to La Vanguardia. Some patients also accused the doctor of removing his gloves during examinations, La Vanguardia said. The Catalan Institute of Health has launched an internal investigation and also is collaborating with police, an official at the agency's press office said. - Sapa-AP

http://www.int.iol.co.za/index.php?set_id=1&click_id=3&art_id=qw1159969143387B215

 

 

El ginecólogo detenido por abusar de sus pacientes pasará mañana a disposición judicial -- 04/10/2006 -- La Vanguardia -- Barcelona. (EFE).- El ginecólogo Sami Y.A., detenido el lunes por presuntos abusos a sus pacientes, pasará mañana a disposición judicial, según han informado a Efe fuentes de la policía autonómica, que ya han recogido una decena de testimonios de pacientes que le acusan de presuntos abusos. Los Mossos d'Esquadra aún no han finalizado los interrogatorios a todas las pacientes del ginecólogo, que desde hacía tres años trabajaba en el centro de asistencia primaria de la avenida Río de Janeiro de Barcelona. Las mismas fuentes han precisado que una decena de mujeres atendidas por el doctor han acusado hasta ahora al facultativo por prácticas y tocamientos que, según ellas, se extralimitaban con las habituales en una revisión normal. Los Mossos no descartan que tras hacerse pública la detención del ginecólogo otras pacientes puedan presentarse en comisaría para denunciarle. La esposa del detenido ha defendido hoy la inocencia de su marido que, según ha dicho, "es víctima de un enorme error".

http://www.lavanguardia.es/gen/20061004/51286053908/noticias/el-ginecologo-detenido-por-abusar-de-sus-pacientes-pasara-manyana-a-disposicion-judicial-barcelona-mossos-janeiro.html

 

 

Bewoners stadswijk sporen zelf misbruikte vrouwen op -- 5 oktober 2006 -- Trouw; door Dorien Pels -- Bewoners van de Amsterdamse wijk De Baarsjes gaan slachtoffers van huiselijk geweld opsporen. Omdat die niet weten waar ze hulp kunnen krijgen of er niet om durven vragen. De vijf ’intermediairs’, allemaal vrouw, zijn buurtbewoners met een groot netwerk. Een van hen is Fatima (30). „Ik heb contact met vrouwen die hun huis niet eens uit mogen komen. Ze komen tot de supermarkt en de school van hun kinderen, maar verder niet.” Via via heeft Fatima gehoord dat hun echtgenoot vermoedelijk gewelddadig is. „Ik loop dan bijvoorbeeld een stukje mee, naar de supermarkt, maak een babbeltje.” Fatima – die het werk doet naast haar gewone baan als accountant – vertelt niet meteen tegen de vrouwen dat ze hulpverlener is. Ze wil ze niet afschrikken. Ze wil daarom ook niet met haar echte naam in de krant. „De vrouwen hebben vaak niemand om mee te praten. En zelfs als ze het aan familie vertellen, zeggen die: het gaat wel over, geef hem de tijd. Ze willen hun gezin niet stuk maken. En soms gaat het dan weer even goed. Al gauw zijn ze tien jaar verder.” „Je probeert ze te laten beseffen dat ze beter verdienen, maar vaak zijn ze het geweld gewend. Ze denken er niet meer over na hoe zij zich voelen. Of ze zeggen: dit is mijn lot.” Fatima is van Marokkaanse origine en heeft door haar werk in vrouwencentra in Amsterdam-West vooral contacten met slachtoffers van dezelfde afkomst. „Sommige mannen houden hun vrouwen binnen zodat ze onwetend blijven en niet eens hulp kunnen zoeken. En het zijn echt niet alleen vrouwen van de eerste generatie hoor, ik heb contact met een Marokkaanse vrouw in zo’n situatie van wie ik dacht dat ze veel ouder was, zo afgeleefd zag ze eruit. Maar ze was van mijn leeftijd. Gewoon in Nederland geboren en haar man ook.” Fatima wil graag benadrukken dat huiselijk geweld geen allochtonenprobleem is. „Het komt in alle lagen van de bevolking voor en ook autochtone vrouwen zitten vast in die spiraal.” Ze is sinds november bezig, maar heeft nog geen slachtoffer richting hulpverlening kunnen masseren. „Ik weet niet wanneer ik stop. Ik wil ze in elk geval duidelijk hebben gemaakt dat het ook anders kan en ik blijf natuurlijk in contact, voor als ze zich bedenken.” Ze heeft een aparte mobiele telefoon, waar de vrouwen haar op kunnen bellen. „Dat doen ze niet als het geweld plaatsvindt, want dan zou ik de politie waarschuwen, maar soms wel erna. Dat is al een hele stap vooruit.” Ook als kinderen bij het geweld betrokken raken, grijpen de vrijwilligers onmiddellijk in. „Ja ik heb dat al moeten doen. Dan neemt de kinderbescherming de zaak over. Die vrouw heeft mij dat niet in dank afgenomen.” Ze moet heel voorzichtig zijn, schipperen. „Ik kan de naam krijgen dat ik die vrouw ben die relaties kapot maakt. Zelfs een slachtoffer kan mij zwart maken bij haar familie of vrienden, zo graag wil ze geheim houden dat haar huwelijk slecht is.”

 

 

 

'VRIJSPRAAK JOMANDA IN ZAAK-MILLECAM ONBEVREDIGEND' --  4 oktober 2006 -- NOVA --

Aandacht voor de zaak Sylvia Millecam, nu Jomanda niet door het OM vervolgd zou worden in de zaak Sylvia Millecam. Menso Westerouen van Meeteren, de inspecteur voor de gezondheidszorg die de zaak Millecam onderzocht, vindt de beslissing onbevredigend. Het medium Jomanda, drie alternatieve genezers en een zouttherapeut worden niet strafrechtelijk vervolgd voor het overlijden van de actrice Sylvia Millecam. Dat liet justitie gisteren weten.

De actrice overleed in de zomer van 2001 aan borstkanker. Het OM begon in mei 2004 met een uitvoerig onderzoek na aangifte van de inspecteur voor de gezondheidszorg. De inspectie kwam met een rapport waarin stond dat Jomanda de actrice had misleid door haar te zeggen dat ze geen borstkanker had. Meer informatie over deze zaak

 

Killer priest takes his secret to jail -- October 03 2006 – www.iol.co.za, by: Tania Broughton -- When Hindu priest Kalimuthu Thangavelu went to jail on Monday to begin serving his 30-year sentence, he took with him a secret: the reason he throttled the deeply religious Premla Pillay while she was praying in his Puntan's Hill temple last month.
Although there was speculation that the attack was sexually motivated, when Thangavelu, 46, pleaded guilty in the Durban High Court on Friday to murdering Pillay and then stealing expensive jewellery and her car, he refused to say why he did it. And he remained silent again on Monday when he was sentenced by Acting Judge Peter Rowan. Pillay's bound body, her top pulled open and her body and bra exposed, was discovered on the evening of September 11 in the Shree Ramulu Temple after her husband and son had reported her missing. Thangavelu - the resident priest - could not be found. Although spotted at the Suncoast casino driving Pillay's car that evening, he only handed himself over to police last week. In his written plea before the court, he said he had known Pillay, a regular visitor to the temple, for four years. That morning she had come to the temple to collect her statues which she had left with him to be blessed. They had gone inside together where he had told her to pray before taking the statues. "While she was busy, I put my hands around her neck and started to throttle her. I squeezed until she lost consciousness," he said. "I then tied her legs and hands and dragged her to my house inside the temple premises. I took her to my bedroom. She woke up and screamed. I strangled her again until she stopped moving and I could feel she was not breathing." He had stolen her rings, watch and car keys. He had taken her car and had driven to the casino where he had gambled the whole night. He had sold the rings and the watch to a pawn shop and had lived off the money while on the run. At Monday's hearing, a more sinister side of Thangavelu emerged. He had two previous convictions, one for car theft and the other for housebreaking, for which he had served time in jail. "How you came to inveigle yourself into the position of a priest at this temple after apparently only serving two years of a four-year sentence (for vehicle theft), one can only wonder," said the judge. "Were the congregation aware of your past history when they accepted you into this position of influence and trust? I doubt it," he said. Pillay had been a devoted wife and mother and was "deeply religious". She had also been actively involved in fundraising projects and an integral part of the family business. The judge had been informed by state advocate Alistair Walters that her husband and two sons were too traumatised to attend court. Referring to the increasing incidence of crime, the judge said people needed places of sanctity where they could go to feel secure and at peace. "To violate these fundamental expectations at, of all places, a temple, in this criminal climate is insidious and evil. To abuse the trust she had in you in such a cowardly attack, fills one with horror and contempt," he said. The judge described the theft of jewellery and her car and then "gambling the night away" as callous and likened Thangavelu to a vulture who could not be trusted in society for a long, long time. Sentencing him to 30 years for murder and 10 years for theft, to run concurrently, the judge said Thangavelu would not be considered for parole until he was 61. In his plea, Thangavelu had asked Pillay's family to forgive him. But relatives who attended Monday's hearing were not prepared to do this. One, who declined to be named, said they were unhappy with the sentence. "He should have got the death sentence," he said.

http://www.int.iol.co.za/index.php?set_id=1&click_id=13&art_id=vn20061003040446399C739776

This article was originally published on page 3 of The Mercury on October 03, 2006

Verdere, recente nieuwsberichten over deze Hindu priester:

Killer priest dubbed 'deceitful' 2006-10-03
Temple murder: Priest gets 30 years 2006-10-02
Temple murder: priest awaits sentencing 2006-09-30 

 

 

Sexual abuses by health-care professionals spur new rules – October 3, 2006 – Seattle Times: By Michael J. Berens -- Seattle registered counselor Devlin Crose advised an 11-year-old girl that she could have sex with anyone she wanted — including him, according to allegations filed by the state Department of Public Health.

Mercer Island gynecologist Charles Flake engaged in sexual affairs with three female patients, a board of professional peers ruled. Snohomish nursing assistant Jerry Murry coerced a 16-year-old girl into sexual acts, according to state administrative charges. These are among 60 sexual-misconduct cases the state has brought so far this year against Washington health-care professionals, up more than 50 percent over last year's total. The state now has new rules that will make it easier to file charges and make them stick. As of Sunday, patients are protected by a comprehensive set of rights, and practitioners are bound by detailed restrictions, which are among the toughest state standards nationally, research shows. The state had lacked uniform rules to punish offenders, and as a result hundreds were returned to work, some of whom went on to offend again. Some of the new rules include: patients must be afforded privacy when undressing; practitioners cannot solicit dates from patients, discuss their own sexual histories or describe fantasies; and practitioners must wear surgical gloves during genital exams. Even the definition of a patient has changed to include any "key party" to health care, such as parents of young patients. In recent years, some practitioners, facing discipline, argued that mothers of patients were fair game for sexual pursuits. The adoption of harsher standards was ordered by Gov. Christine Gregoire in response to a Seattle Times investigation, "License to Harm," published in April, which revealed how state officials and licensing boards often turned a blind eye to sexual misconduct by health-care practitioners. The series found that the state Department of Health has failed to adequately investigate and punish the offenders by dismissing hundreds of sexual-misconduct complaints without making so much as a single telephone inquiry. Even when the state handed out discipline, it often returned offenders to work under shoddy safeguards, the series found. These new rules apply to 27 health-care professions directly overseen by the health department, such as nursing assistants and registered counselors. Fourteen other professions, including physicians and chiropractors, have already expanded sexual-misconduct rules. But dentists and pharmacists are among the 16 health professions that have yet to adopt uniform rules. The goal is for all professions to be guided by similar rules by early 2007. "It's a matter of getting up to speed," said health department spokesman Donn Moyer. Flake acknowledged the three sexual relationships with patients and the Medical Quality Assurance Commission suspended his license. Neither Crose nor Murry has responded to the state's charges. They could not be reached. The health department also is expected to strengthen standards to become a registered counselor. Currently, the state requires only a $40 application fee and attendance at a three-hour course on AIDS. No education or experience is required. Since 1995, more registered counselors have been disciplined in Washington for sexual misconduct than any other health-care profession, The Times found.

Bron: http://archives.seattletimes.nwsource.com/cgi-bin/texis.cgi/web/vortex/display?slug=sexmed03m&date=20061003

Lees ook: “License to harm”: http://seattletimes.nwsource.com/news/local/licensetoharm/ 

Commentaar red. MdH: Triest, dat het navolgende a) nu pas schriftelijk en expliciet genoemd wordt en het b) niet vanzelfsprekend blijkt te zijn voor hulpverleners dat de genoemde gedragingen absoluut  uit den boze zijn: “Some of the new rules include: patients must be afforded privacy when undressing; practitioners cannot solicit dates from patients, discuss their own sexual histories or describe fantasies; and practitioners must wear surgical gloves during genital exams. Even the definition of a patient has changed to include any "key party" to health care, such as parents of young patients. In recent years, some practitioners, facing discipline, argued that mothers of patients were fair game for sexual pursuits.”

 

 

 

Fractievoorzitter mogelijk betrokken bij seksueelmisbruik – oktober 2006 – blikopnieuws.nl --

DELFZIJL - De politie van Delfzijl heeft maandag de fractievoorzitter en enige raadslid van de Partij van het Noorden aangehouden op verdenking van betrokkenheid van seksueel misbruik van minderjarigen. Dit heeft het Openbaar Ministerie (OM) bekend gemaakt. De echtgenoot van de vrouw is op 19 september al aangehouden omdat hij er van verdacht wordt meerdere meisjes seksueel misbruikt te hebben. Uit verhoren en de vijf aangiftes tegen haar man vermoed het OM haar betrokkenheid. Zij zal de komende dagen gehoord worden door de politie om haar precieze rol aan het licht te brengen. Het enige wat het OM kwijt is dat ze in ieder geval weet heeft gehad van het misbruik. De echtgenoot van de vrouw is leraar op het Abel Tasmancollege en beide zijn vrijwilliger bij het zeekadettenkorps in Delfzijl. Bij dit korps zouden in een tijdsbestek van anderhalf jaar de verkrachtingen hebben plaats gevonden. Bij huiszoeking is een computer aangetroffen met hierop kinderpo

 

 

Sex crimes and the Vatican – 29 september 2006 – Panorama / BBC ONE -- A secret document which sets out a procedure for dealing with child sex abuse scandals within the Catholic Church is examined by Panorama. Crimen Sollicitationis was enforced for 20 years by Cardinal Joseph Ratzinger before he became the Pope. It instructs bishops on how to deal with allegations of child abuse against priests and has been seen by few outsiders. Critics say the document has been used to evade prosecution for sex crimes. Crimen Sollicitationis was written in 1962 in Latin and given to Catholic bishops worldwide who are ordered to keep it locked away in the church safe. It instructs them how to deal with priests who solicit sex from the confessional. It also deals with "any obscene external act ... with youths of either sex." It imposes an oath of secrecy on the child victim, the priest dealing with the allegation and any witnesses. Breaking that oath means excommunication from the Catholic Church. Reporting for Panorama, Colm O'Gorman finds seven priests with child abuse allegations made against them living in and around the Vatican City. One of the priests, Father Joseph Henn, has been indicted on 13 molestation charges brought by a grand jury in the United States. During filming for Sex Crimes and the Vatican, Colm finds Father Henn is fighting extradition orders from inside the headquarters of this religious order in the Vatican. The Vatican has not compelled him to return to America to face the charges against him. After filming, Father Henn lost his fight against extradition but fled the headquarters and is believed to be hiding in Italy while there is an international warrant for his arrest. Colm O'Gorman was raped by a Catholic priest in the diocese of Ferns in County Wexford in Ireland when he was 14 years old. Father Fortune was charged with 66 counts of sexual, indecent assault and another serious sexual offence relating to eight boys but he committed suicide on the eve of his trial. Colm started an investigation with the BBC in March 2002 which led to the resignation of Dr Brendan Comiskey, the bishop leading the Ferns Diocese. Colm then pushed for a government inquiry which led to the Ferns Report. It was published in October 2005 and found: "A culture of secrecy and fear of scandal that led bishops to place the interests of the Catholic Church ahead of the safety of children." The Catholic Church has 50 million children in its worldwide congregation and no universal child protection policy although in the UK there is the Catholic Office for the Protection of Children & Vulnerable Adults. In some countries this means that the Crimen Sollicitationis is the only policy followed. The Vatican has refused repeated requests from Panorama to respond to any of the cases shown in the film.

 

Sex crimes and the Vatican will be broadcast on Sunday 1 October at 2215 BST on BBC One and on this website where it will then be offered on demand. If you are affected by any of the issues in the programme and would like to talk to someone in confidence for further information and support, please call the BBC Action Line on 08000 933 193. Lines will open at 2300 on Sunday 1 October for a week and may be busy but the Action Line is open seven days a week, from 0730 until 0000. All calls are free and confidential.

 

Zondag avond, 1 oktober 2006 om 23.15 uur op BBC 1 (duur: 40 minuten)

VIDEO: De documentaire is zeer de moeite waard om bekeken te worden. Indien u haar mocht hebben gemist, kunt u haar alsnog via internet bekijken: http://news.bbc.co.uk/1/programmes/panorama/default.stm

 

 

 

 

Nieuwsbrief 25 PSM Info – september  2006 -- Beratungszentrum Sexuelle Grenzverletzungen in professionellen Beziehungen Institut für Psychotraumatologie, http://www.bsgp.ch -- Trotz aller Bestrebungen und Präventionskampagnen haben die Verletzungen der sexuellen Integrität nicht

abgenommen.

 

Editorial

Dr. med. Werner Tschan

 

Sexuelle Gewalt in all ihren Facetten ist ein Tabubereich. Der Grund ist wohl nicht weit zu suchen: die Vergewaltigung des eigenen Kindes durch den Vater; die Vergewaltigung der Patientin durch den Chefarzt und ähnlichem mehr - es sind Dinge, die im Grunde undenkbar sind - Überzeugungen und grundlegende Ansichten werden auf den Kopf gestellt - man ist geschockt und gelähmt. Schweigen ist die Folge – neben dem Schweigen der Opfer auch das Schweigen all derjenigen, die etwas von der Brutalität und Unfassbarkeit solcher Taten mitbekommen. Es ist ein Teufelskreis, weil das Schweigen der Gesellschaft die Opfer zusätzlich traumatisiert, und sie noch mehr zum schweigen bringt. „Je tabuisierter die Gewalt ist, desto grösser ist die ethisch-moralische Brisanz einer Aufdeckung, und desto schwieriger ist es um die gesellschaftliche und wissenschaftliche Anerkennung bestellt“ (Gast 2002). Die Beschäftigung mit der Thematik spaltet diejenigen, die damit in Berührung kommen. Folge sind nicht bendende Kontroversen - es sind stets die gleichen Mechanismen, denen auch schon Freud’s frühe Einsicht in die Bedeutung sexueller Granzverletzungen für die Ausbildung psychischer Störungen zum Opfer fiel. Die Spaltung wird verstärkt durch die unüberwindlich scheinenden Hindernisse zwischen den Fachleuten - alle tendieren dazu, die Problematik aus der Handlungslogik und Perspektive des eigenen Faches zu sehen - und übersehen dabei die Bruchstellen, welche umgekehrt erst solche unüberwindbare Gräben bedingen - und verlieren dabei ob solcher Grabenkämpfe die Täter aus den Augen - die buchstäblich mitten unter uns sitzen, und sich damit so gut getarnt wissen. Was soll in diesem Zusammenhang ein Zitat einer Ärztin bedeuten: „.. ebenso muss der gesellschaftliche Konsens des üblichen Täterschutzes deutlich sein“? Der sich nach Ansicht von Olbricht überall zeigt: in der medizinischen Diagnostik, in der Einschätzung bzw. in der Verleugnung von traumabedingten Phänomenen, in den vielfältigen Schuldverschiebungen etwa auf die Mütter oder die Opfer selbst, usw. Das Schweigen rückt einem in die Nähe zur Begünstigung - es ist die beste Waffe der Täter. Weil den Opfern damit die Unterstützung versagt bleiben, sie noch mehr isoliert werden, und damit erst recht schweigen. Wenn eine Untersuchung über Gewalterlebnisse von Frauen in der Schweiz zum Schluss kommt, dass in unserem Land 25% der erwachsenen Frauen sexuelle Gewalt, und 40% häusliche Gewalt erleben, dann ist damit auch gesagt, dass es eine stattliche Zahl von Tätern geben muss. Wo sind diese Täter – schweigen wir alle, wegen einer beschämenden „Mittäterschaft“ als Ausdruck eines kollektiven „Wegsehens“ und „Nichtwahrhaben-Wollens“ - weil es schlicht too much ist? Weil einige dieser Täter angesehene Juristen, führende Wirtschaftsfachleute, Lehrer, Inhaber politischer Ämter, engagierte Chefärzte, u.a.m. sind? Im letzten PSM Info wurde darauf hingewiesen, dass in der Schweiz jährlich über 40'000 Kinder sexuell missbraucht werden – eine Zahl die notabene bereits 1992 genannt wurde – und die Zahl der verurteilten Sexualstraftäter bei 330 liegt. Die Fakten sind bekannt. Überlegen Sie selbst, was getan wird?

 

Om de hele nieuwsbrief te kunnen lezen, klik op de navolgende link: www.misbruikdoorhulpverleners.nl/PSM Info 25 2006.pdf

Diverse nieuwsberichten uit de nieuwsbrief treft u op deze nieuwspagina aan. Het gaat daarbij om nieuwsberichten van de afgelopen maanden die naar datum werden geplaatst.

 

 

Un reseau tel que ReMed: Initiative judicieuse, bienvenue, nécessaire – il faut mieux aider les confreres en difficulté. Leserbrief von Dr. Jean Martin in der Schw. Ärztezeitung 2006 ;87:1260 -- Der Verfasser begrüsst die geplante Schaffung eines Hilfeangebotes ReMed für Ärztinnen und Ärzte in Schwierigkeiten: «je le dis sur la base d’une expérience de 17 ans dans la fonction de médecin cantonale durant laquelle ... j’ai ressenti le manque d’un tel dispositif organisé de soutien aux confrères confrontés à des difficultés de vie et dans leur pratique». Hersperger M., Peltenburg M. : ReMed: un réseau d’assistance pour les membres de la FMH. Bull Méd Suisse, 2006 ;87 :1159-60.

 

 

 

Vrouwen kwetsbaar bij krijgsmacht -- 29 september 2006 -- NRC -- Den Haag - Pesten en ongewenst seksueel gedrag komen bij de krijgsmacht vaker voor dan bij civiele organisaties. Op het fregat Tjerk Hiddes heerste een ‘geseksualiseerde atmosfeer’, waarin ‘seksuele dwang’ een rol speelde. Dit staat in de vandaag gepubliceerde conclusies van de commissie-Staal. Deze deed in opdracht van het ministerie van Defensie onderzoek naar aanleiding van incidenten op de Tjerk Hiddes. De bevindingen over het fregat zijn niet gepubliceerd. Naar aanleiding van de gesprekken die de commissie met de opvarenden van dit schip heeft gevoerd, hebben enkele betrokkenen alsnog aangifte van een strafbaar feit gedaan. In maart kwam het fregat in het nieuws, toen in een tijdschrift van militaire vakbond AFMP een matroos vertelde dat er een vrouw op het schip was verkracht. Staal (commissaris van de koningin in Utrecht) zei van het openbaar ministerie de indruk te hebben gekregen dat ten aanzien van de Tjerk Hiddes een of meerdere strafzaken zullen volgen. Een cultuur van „niet klagen en stoer doen” leidt er volgens het rapport toe dat slachtoffers van ongewenst seksueel gedrag en pesten vaak niet klagen via de daarvoor bestaande kanalen: aangifte bij de marechaussee, het benaderen van vertrouwenspersonen of klagen bij de commandant. Nodig is een meer expliciete formulering van de juiste omgangsvormen en toezicht daarop door leidinggevenden, aldus de commissie. Dit geldt ook voor alcohol- en drugsmisbruik bij krijgsmachtonderdelen. Staatssecretaris Van der Knaap (Defensie, CDA) die het rapport in ontvangst nam, zegde dit toe. Lees verder: achtergrond - De bijl erin

En het Rapport Commissie Staal

 

 

Vierde aangifte in verkrachtingszaak Delfzijl -- 29 september 2006 -- blikopnieuws.nl -- Delfzijl - Tegen de Delfzijlster Detlef K. is een vierde aangifte van seksueel misbruik gedaan bij de politie. Dit heeft het Openbaar Ministerie (OM) in Groningen bekend gemaakt. Dinsdag werd de 45 jarige K. aangehouden omdat er aangifte was gedaan van seksueel misbruik. Tijdens huiszoeking is op de computer van K. kinderporno aangetroffen. De aanhouding van de man heeft in Delfzijl voor veel beroering gezorgd. Naast zijn werk als docent aan de zeevaartschool in Delzijl, was hij leidinggevende bij het zeekadettenkorps.

De eerste drie aangiftes van seksueel misbruik zijn gedaan door leden van het zeekadettenkorps die ten tijden van het vergrijp minderjarig waren. Het meisje wat de vierde aangifte tegen K. heeft gedaan is minderjarig. Of zij ook deel uitmaakt van het zeekadettenkorps wil het OM niet bevestigen.

 

‘Het patiëntje was nog maar 4 jaar oud…’ in hoger beroep bij het CTG – 28 september 2006 – Red. MdH – Zaak 2005/146 die in eerste aanleg diende bij het Regionaal Tuchtcollege te Amsterdam (RTG) is nu in hoger beroep bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (CTG) te Den Haag. Enkele dagen voor de zitting in eerste aanleg bij het RTG klopte klaagster bij MdH aan met het verzoek haar ter zitting bij te staan. Deze zaak wordt voor klaagster ook in hoger beroep door MdH behartigd. De aanvullende gronden van het beroepschrift werden op donderdag 21 september jl. door MdH bij het CTG ingediend. Het beroep richt zich tegen alle door het RTG eerder ongegrond verklaarde klachtpunten. De klacht werd in eerste aanleg algeheel ongegrond verklaard. Hierover valt in diverse opzichten nogal veel te zeggen. De zaak is om tal van redenen zeer uitzonderlijk en bijzonder ernstig. Zolang de tuchtrechtelijke procedure voortduurt, zullen wij geen stukken publiceren. Hetgeen aan de uitspraak van zaak 05146 in eerste aanleg onder meer opvallend was, is dat men de naar voren gebrachte klachten op sommige punten annemelijk en terecht achtte. Desalniettemin verklaarde het tuchtcollege de klacht op alle klachtpunten ongegrond, aangevend dat verweerder wel hier en daar een verwijt kan worden gemaakt maar “dit nalaten is onder de gegeven omstandigheden niet zo ernstig dat verweerder daarvan tuchtrechtelijk een verwijt kan worden gemaakt.” Een van de manieren waarop tuchtcolleges in het belang van de hulpverlener hun best doen opdat een hulpverlener de dans van een tuchtrechtelijk oordeel ontspringt. De navolgende opmerking in eerder genoemde uitspraak “Vanaf oktober 2004 werd belastende informatie over verweerder op internet aangetroffen onder AA en BB.” die het RTG Amsterdam onder leiding van mr. Holtrop nota bene onder het kopje ‘De feiten’ durfde te plaatsen, is voor één van de genoemde partijen volstrekt onjuist – en het tuchtcollege kon dit weten en wist het ook. Er bestond immers geen enkele reden om ook maar aan te nemen dat hetgeen men onder ‘de feiten’ stelde, waar zou kunnen zijn.(!) Hierover later meer. ‘AA’ en ‘BB’ zijn namelijk een post-oordeel creatie van het genoemde tuchtcollege. Het gaat hierbij om de versie van de uitspraak zoals die na bevriezing gedurende ca. twee weken weer uit de vrieskist kwam. Ja, zelfs dat bestaat onder kluchtcollegiale hemel. Ooit zullen wij vertellen waarom de uitspraak in de vrieskist een metamorfose onderging. Wat zich in dezen heeft afgespeeld, en waarom, zullen wij t.z.t. uitleggen. Bij het CTG kreeg de zaak het kenmerk: 2006/175. Waarom er niet ook ‘CC’ staat, is overigens ook een interessante vraag. Zie verder ook ons nieuwsbericht van 16 maart 2006, getiteld ‘Het patiëntje was nog maar 4 jaar oud…’. U treft het bericht eveneens op deze nieuwspagina aan.

 

 

Hans M. (37) veroordeeld voor misbruik jonge meisjes -- 27 september 2006 – Algemeen Dagblad, door ARD SCHOUTEN -- UTRECHT/HOUTEN - Houtenaar Hans M. moet twintig maanden de cel in. Daar bovenop krijgt hij een voorwaardelijke celstraf... van tien maanden. De voormalige Utrechter is door de Utrechtse rechtbank schuldig bevonden aan het plegen van ontucht met vier minderjarige meisjes. Hij ging over de schreef in zijn voormalige flat aan de Washingtondreef in de Utrechtse wijk Overvecht, en in zijn woning aan de Houtense Blieksloot. De 37-jarige man was verhuisd om te voorkomen dat hij zichopnieuw aan de meisjes zou vergrijpen, maar op zijn nieuwe woonstek kwamen de meisjes weer langs voor logeerpartijtjes. De Houtenaar zei in zijn verweer dat de meisjes bij hun seksuele ontdekkingstocht steeds toenadering zocht, maar dat relaas kon er bij de rechtbank niet in. De rechtbank liet de veroordeelde bij het vonnis weten dat hij ’de seksuele handelingen in sommige gevallen liet gebeuren, maar dat hij verantwoordelijk blijft. Hij zorgde volgens de rechters voor de sfeer waarin de verregaande seksuele handelingen plaats vonden, en liet dat jaren gebeuren. Daarbij wierp hij zich op als een begripvolle hulpverlener, waarbij hij het vertrouwen van de ouders ernstig heeft misbruikt. De ouders van de slachtoffers zaten veelal in grote problemen, van één van de meisjes lag bijvoorbeeld haar moeder op sterven. Twee van de slachtoffers is een schadevergoeding van 4050 euro toegewezen. Hij kwam met de ouders en kinderen in contact als zij computerproblemen hadden. Hans M. kalefaterde de computers van zijn flatgenoten weer op en zocht contact met de kinderen die na schooltijd vaak urenlang bij hem over de vloer kwamen. Voordat de ontuchtzaak aan de grote klok werd gehangen waren er al geruchten over de seksuele voorkeur van Hans M., maar toen werd er geen bewijs gevonden voor enig misbruik.

 

 

 

Brief aan bisschop Frans Wiertz inzake oud-deken Joep Haffmans: aangifte tegen Haffmans wegens ontucht met misbruik van gezag – 26 september 2006 – Red. MdH --

 

Aan de bisschop van Roermond

De heer Frans Wiertz persoonlijk

Paradijsstraat 10

6040 AZ Roermond

 

Betreft: Ontucht met misbruik van gezag (art. 249.2.3 Wetboek van Strafrecht) door de oud-deken, de heer Joep Haffmans

 

 

Amstelveen, 18 oktober 2006

 

Geachte heer Wiertz,

 

De reden voor het opnemen van contact met u is het feit dat de heer Joep Haffmans, oud-deken van Gulpen, zich schuldig lijkt te hebben gemaakt aan diverse strafbare feiten. Onder meer lijkt het te gaan om seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) met een parochiaan van de gemeente Gulpen die zich met een geloofsprobleem in vertrouwen tot de deken had gewend. Hierdoor kan gesteld worden dat er sprake was van een hulpverleningsrelatie waarbinnen te allen tijde sprake is van het bestaan van een aanzienlijk machtsverschil tussen beide partijen, en dus sprake is van afhankelijkheid van de hulpzoekende t.o.v. de hulpverlener zoals gesteld in art. 249.2.3 Wetboek van Strafrecht.

 

Met vreugde hebben wij onlangs de inhoud van het ANP bericht met de titel 'Kerk doet aangifte tegen oud-deken Haffmans' van 15 september jl. ter kennis genomen waarin gesteld wordt dat het nieuwe bestuur van het armenfonds van het dekenaat Gulpen aangifte heeft gedaan tegen de oud-deken. Het feit werd, zo begrepen wij uit het nieuwsbericht, door een woordvoerder van het bisdom Roermond afgelopen vrijdag bevestigd. De aangifte zou zijn gedaan in overleg met het bisdom dat Haffmans ervan verdenkt 'enorme sommen geld' uit de armenkas van het dekenaat te hebben ontvreemd. Uw woordvoerder gaf aan dat het bisdom van mening is dat de oud-deken hiervoor gestraft dient te worden.

 

Wij zijn blij te vernemen dat u wat betreft de financiële schade die het dekenaat Gulpen door de oud-deken heeft geleden nu de nodige verantwoordelijkheid neemt. Echter, u lijkt nog steeds te ontkennen dat de heer Haffmans ook in seksueel opzicht zijn boekje ver te buiten is gegaan. Wij zijn van mening dat het slachtoffer, [naam geanonimiseerd] Elly, die haar eerdere aangiftes ondertussen in augustus jl. aanvulde door de oud-deken ook d.m.v. aangifte op basis van het strafrechtelijk artikel 249.2.3 bij de politie verantwoordelijk te stellen voor het plegen van 'ontucht met misbruik van gezag' met haar, uw ondersteuning verdient.

 

Wij verzoeken u dringend omwille van de behoefte en het recht op erkenning van het gebeurde alsnog in te gaan op de wens van [naam geanonimiseerd] Elly o.a. hierover persoonlijk met haar in gesprek te gaan. Slachtoffers van seksueel GOG lijden in sterke mate onder het hen aangedane en een gesprek met u zou een belangrijk ingrediënt kunnen zijn voor [naam geanonimiseerd] Elly bij het zo goed mogelijk kunnen verwerken van de opgelopen schade door de oud-deken. Wij menen dat het als bisschop uw plicht is al het mogelijke te ondernemen dat ertoe kan bijdragen dat de ontstane schade door diversen zo goed mogelijk hersteld en verwerkt kan worden. Ook zijn wij van mening dat het uw plicht is het dekenaat zo goed mogelijk te informeren over het gebeurde en hoe tegen e.e.a. correcter wijze aangekeken dient te worden.

 

Helaas zijn er ook parochianen die geen kennis hebben van het feit dat [naam geanonimiseerd] Elly zich in een afhankelijkheidsrelatie tot de oud-deken bevond en zich om die reden slechts met grote moeite en na lange tijd van hem los kon maken. Zij verdient het geenszins dat menigeen op haar neerkijkt en zelfs de rollen omkeert en haar de schuld geeft voor het doen en laten van de heer Haffmans. Wij zijn van mening dat het uw taak is de katholieke gemeenschap erover te informeren dat het slachtoffer geen blaam treft en dat het algeheel de verantwoordelijkheid van de oud-deken was geen seksuele relatie met haar aan te gaan. We hebben het dan niet over de celibataire verplichtingen die hij aanging door als geestelijke voor de katholieke kerk werkzaam te zijn. Wij doelen op het feit dat hij het vertrouwen en de geestelijke en fysieke integriteit van zeker één aan zijn zorg toevertrouwde parochianen in ernstige mate en langdurig heeft geschonden. Dit kan in zowel in ethisch, moreel evenals strafrechtelijk opzicht niet anders dan verwerpelijk genoemd worden. Aangezien u en uw bisdom tot nu toe ondanks verzoek nog geen verantwoordelijkheid in dezen heeft genomen, achten wij het in het belang van het slachtoffer evenals in het algemeen belang dat u de verantwoording in dezen alsnog op zich neemt, ook wat betreft de door de oud-deken uitgesproken bedreiging met de dood t.a.v. het slachtoffer en haar kinderen.

 

Tevens willen wij u erop te attenderen dat meer dan 50% van alle plegers van seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) binnen professionele afhankelijkheidsrelaties in herhaling valt….”

 

(…).Wordt vervolgd…

 

Website Misbruik door Hulpverleners (MdH)

Postbus 402

1180 AK Amstelveen

T: 06 – 137 717 47

E: info@misbruikdoorhulpverleners.nl

 

 

cc:

-          Mw. [naam geanonimiseerd] Elly, o.a. slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) door oud-deken Joep Haffmans

-          De heer Francoise Bacqué, apostolisch nuntius

-          De heer Henk Langenberg, verslaggever van het Limburgs Dagblad

 

Lees meer over de zaak Joep Haffmans op onze pagina NIEUW OP DEZE SITE. Op 27 september 2006 verscheen een uitgebreide publicatie over deze zaak op onze site.

 

 

 

Arib wil een ombudsman voor de zorg  -- 16 september 2006 -- Trouw -- Namens haar partij PvdA pleit Kamerlid Khadija Arib, tevens jurylid van onze scriptieprijs, voor een ombudsman in de zorg. Volgens Arib zorgt de nieuwe zorgverzekeringswet, die op 1 januari inging, ervoor dat de overheid zich steeds meer terugtrekt uit de zorgsector en meer overlaat aan de marktpartijen. Daardoor verzwakt de positie van patiënten, vindt het Kamerlid. De huidige mogelijkheden om klachten af te handelen zijn volgens Arib niet toereikend. "De Nationale Ombudsman behandelt klachten van burgers over de overheid. Maar ziekenhuizen zijn private instellingen", zegt zij. De Inspectie voor de Gezondheidszorg kijkt volgens Arib niet naar individuele klachten en de interne klachtenprocedure in de zorgsector werkt niet vanwege de lange, bureaucratische weg die mensen moeten afleggen. De ombudsman voor de zorg mag van het Kamerlid geen bindende uitspraken doen en geen financiële tegemoetkomingen regelen. Een nieuw in te stellen geschillencommissie moet dat volgens Arib doen. Wel geeft de ombudsman advies en verwijst door.

Commentaar Red. MdH: Wij zijn bijzonder blij met het door het Kamerlid benoemde probleem. Klachtenprocedures in de zorgsector werken vaak alleen al niet omdat men cliënten/patiënten soms niet eens op de hoogte stelt van het bestaan van de klachtencommissie. Klachten behandeld door de commissie komen terug in de cijfers. Daar ziet men klachten over seksueel GOG liever niet in opgenomen… . Het gebeurt zelfs dat bij tussenkomst van/begeleiding door een patiëntenvertrouwenspersoon een klacht van seksueel GOG door een hulpverlener in een instelling niet bij de klachtencommissie terechtkomt. Indien ziekenhuizen aansprakelijk worden gesteld voor medische fouten, b.v. d.m.v. een brief van de advocaat van de beschadigde patiënt, gebeurt het veelal dat het ziekenhuis simpelweg niet reageer. Veelal verstrijken er maanden omwille van onwil m.b.t. medwerking door een ‘witte reus’. De taktiek is bedoeld om de klagende partij te ontmoedingen door te zetten met haar/zijn klacht.

Het feit dat men niet eens reageert op een ernstige klacht is voor menig slachtoffer dusdanig choquerend dat het erdoor als het ware verlamt en/of het als traumatiserend ervaart. Aangezien de grote emotionele schade die ziekenhuizen en instellingen op deze wijze aan klagers berokkenen evenals omwille van het onnodige tijdverlies, zouden ziekenhuizen d.m.v. de wet eraan gehouden moeten worden binnen een bepaalde tijd, b.v. binnen een termijn van twee weken, op een aansprakelijkheidstelling te reageren. Alles wat op het gebied van medische fouten vrijblijvend is en dus niet wettelijk vastligt, blijkt in de praktijk helaas niet te werken. Zelfs als e.e.a. wettelijk vastligt, probeert men er nog onderuit te komen. Recentelijk weigerde een GGZ-instelling b.v. het ontslagverzoek van een patiënte in behandeling te nemen, ondanks het feit dat zij de verplichting hiertoe hadden. Daarnaast doen instellingen ook regelmatig moeiljk over het verstrekken van een kopie van een dossier. Toevallig??! gebeurt het regelmatig dat instellingen belangrijke post niet ontvangen. Soms gebeurt dat bij herhaling. Dan geeft men aan iets niet te hebben ontvangen. Dan weer zou de post zijn kwijtgeraakt omdat het op een andere afdeling is terechtgekomen etc.. Smoesjes om zich aan hun veranwtoordelijkheid te onttrekken om te reageren op een klacht zijn er veel. De wetgever dient patiënten voor dit soort onbehoorlijk en extra beschadigend gedrag dat erop is gericht de klagende partij te choqueren en murw te maken, te beschermen. ‘Reactie binnen 14 dagen, zo niet, dan maar de verplichting per dag vertraging een aanzienlijke som t.b.v. de klagende partij te moeten betalen’. Zodra instellingen met kosten geconfronteerd worden, zullen zij voor elkaar krijgen wat nu veelal niet lukt. Stel, je klaagt over seksueel misbruik door een hulpverlener en je ontvangt dan maandenlang geen reactie en je moet bij herhaling erom bedelen… het moet je maar niet gebeuren. Helaas gebeurt het wel. De patiënt wiens belangen te allen tijde centraal dienen te staan en die eerder juist voor inkomsten van de kliniek zorgde, verwordt op het moment dat hij/zij klaagt tot de grootste vijand van een kliniek. Van zorgzaam handelen en respect is dan helaas geen sprake meer – terwijl een instelling ook na ontslag nog enige verantwoordelijkheid voor het welzijn van een voormalig patiënt draagt. De klagende patiënt die het verdient serieus te worden genomen en het verdient met respect en fatsoen te worden behandeld, vindt zichzelf meestal al gauw in een scenario terug dat omschreven kan worden met de termen: respectloos, onfatsoenlijk, onprofessioneel en zelfs t/m ernstig beschadigend. Zolang de patiënt klant is, is hij/zij koning. Zodra hij/zij tot klager verwordt, is hij/zij de grootste vijand van de instelling die op allerlei manieren onbehoorlijk behandeld lijkt te mogen worden. Er zijn uiteraard uitzondering. Maar het genoemde gedrag is helaas eerder de regel dan de uitzondering.

 

Bram, doe eens gewoon: dit is ‘te gek om los te lopen’ en bovendien ‘te zot voor woorden’ – 12 augustus 2006 – Red. MdH – Gisteren voegde de Amsterdamse psychiater Bram Bakker weer een nieuwsbericht aan de alsmaar groeiende collectie nieuwsberichten die door hem worden verzonden, toe. Het nieuwsbericht dat gisteren op www.planet.nl werd gepubliceerd en tevens met de nieuwsbrief van de site www.ggznieuws.nl werd verzonden, draagt de titel ‘Bram Bakker sluit praktijk’. Het bericht begint met de woorden ‘Geachte patiënten, clienten, of hoe u ook aangesproken wilt worden’, vervolgt met een opsomming van onprofessioneel gedrag dat de arts vertoont en zelf beschrijft zoals ‘Soms maak ik een aantekening, … . De aantekeningen gaan in een mapje, dat ik nauwelijks inkijk.’ en het eindigt met de woorden ‘Voor u, mijn geliefde patiënten, hoop ik… ‘.  De psychiater sluit zijn nieuwsbericht met de mededeling ‘Ik ga iets anders doen, u hoort nog wel wat.’ af. Daarmee kondigt hij blijkbaar alvast het volgende nieuwsbericht aan waarmee hij, zo nemen wij aan, meent het publiek te verblijden. Onze reactie op het door Bram verzonden artikel treft u in de titel van dit nieuwsbericht aan. Het is opmerkelijk dat de psychiater het adequaat acht een handjevol patiënten dat hij in eigen praktijk behandelde (immers: slechts 1 dag per week, zo blijkt uit zijn bericht) via een pers- c.q. nieuwsbericht te laten weten dat hij zijn praktijkje gaat sluiten. Uiteraard, al is het bericht aan zijn handjevol patiënten en niet aan een algemeen publiek gericht, had het nieuwsbericht een heel ander doel dan zijn eigen patiënten op de hoogte te stellen van het nieuws uit eigen praktijk. Blijkbaar heeft Bram helemaal niet door dat hij zich nogal behoorlijk belachelijk maakt. Wat een vertoning voor de psychiatrie! Triest en beschamend! I.v.m. diverse opmerkingen die de psychiater zelf maakte, hebben wij het nieuwsbericht dan ook naar de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) gezonden met het verzoek het stuk aan het dossier Bram Bakker toe te gaan voegen. Het is jammer dat het tuchtcollege de medicus vorig jaar niet harder heeft gestraft voor zijn meervoudig grensoverschrijdend gedrag waarvoor hij door inspectie werd aangeklaagd. Voor Bram was het helaas niet meer en niet minder dan vergelijkbaar met een gele kaart die voetballers wel eens krijgen. Daarna ga je gewoon door. Tja, Bram, dat waren zo ongeveer jouw eigen woorden toen je een tijdje geleden een lezing gaf, niet waar? Wij zijn van mening dat inspectie en tuchtcollege hiervan ook wel kennis mogen nemen. Zij hebben immers jouw show/reclamespotje toen gemist. ‘Doe eens gewoon, dan doe je al gek genoeg’ is de boodschap die wij Bram mee op weg willen geven. Het nieuwsbericht van Bram Bakker evenals ons uitgebreid commentaar treft u binnenkort in ons DOSSIER B.B. aan.



 

 

Zeker honderd priesters hebben geheime relatie -- 12 augustus 2006 -- De Telegraaf -- RIJSWIJK - Ruim honderd priesters in Nederland hebben een geheime relatie. Dat is een schatting van de stichting Magdala, waarbij ongeveer honderd vrouwen zijn aangesloten die een relatie hebben met een priester. „Dit aantal blijkt uit een enquête die wij vorig jaar onder onze leden hebben gehouden”, zei de voorzitter van de stichting zaterdag, Adrie de Jong-Otte. Zij is ervan overtuigd dat dit aantal zelfs iets hoger is. Het celibaat staat in Nederland de laatste tijd onder druk na het recente uittreden van enkele priesters en pastors omdat zij zich niet meer aan het celibaat wilden houden. De Jong vindt niet dat het celibaat moet worden afgeschaft. „We vinden wel dat het een vrije keuze moet zijn. Het celibaat moet geen verplichting zijn”, aldus de Magdala-voorzitter. De vrouwen in de leeftijd van 35 tot 70 jaar die zijn aangesloten bij Magdala hebben een seksuele of een affectieve relatie met een priester. „Zij kloppen bij ons aan omdat ze hun verhaal kwijt willen. Zij komen vanwege het geheime karakter van de relatie in een isolement terecht, terwijl je niets liever wilt dan je vrienden en familie vertellen dat je verliefd bent.” De Jonge spreekt uit eigen ervaring. „Ik ben zelf getrouwd met een priester. We hadden eerst een geheime relatie, maar dat konden wij niet aan. Mijn man is uitgetreden en vervolgens zijn we getrouwd.” Zij constateert dat de relatie tussen een priester en een vrouw in kleine kring steeds meer wordt geaccepteerd. „Familie, vrienden en ook de gewone kerkgangers zeggen steeds vaker over de priesters: het zijn toch ook gewone mensen.” Zowel oudere als jongere priesters onderhouden geheime relaties. De jonge priesters kennen de vrouwen vaak van franciscaner voettochten, de oudere priester krijgen een intieme band met vrouwen uit de eigen parochie (*). „De jonge priesters gaan er radicaler mee om. Zij krijgen vaak in hun priesterschap, net zoals in gewone relaties, na zeven jaar een relatiedip. Zij komen erachter dat het toch wel een eenzaam beroep is. Als ze dan in een geheime relatie terechtkomen leidt dat vaker tot de uittreding. Ik ben blij dat zij dit doen.” Volgens haar wachten de oudere priesters af tot ze met pensioen gaan. Magdala organiseert een keer per jaar een gezamenlijke bijeenkomst voor haar leden. Verder functioneert het stichtingsbestuur als klankbord en kunnen de leden solidariteit bij elkaar zoeken. „We staan aan de kant van de vrouwen om hen zo uit het isolement te halen.” http://www.telegraaf.nl/binnenland/48145471/_Zeker_honderd_priesters_hebben_geheime_relatie_.html?pageOffset=2#reacties

 

Commentaar red. MdH: In reactie op "...de oudere priester krijgen een intieme band met vrouwen uit de eigen parochie.": Het is triest dat Stichting Magdala dit feit benoemt zonder correcter wijze de kanttekening te gaan plaatsen dat zij zich ervan bewust is dat in dit geval sprake is van seksueel misbruik en priesters die een relatie met een vrouw uit de eigen parochie aangaan een strafbaar feit begaan, waarop nota bene t/m 6 jaar gevangenisstraf staat. Of celibaat of niet, dat doe in dezen dan verder niet ter zake. [Reactie zoals geplaatst op de website van de Telegraaf dd. 12 augustus 2006.]

 

 

Priest pleads guilty to 47 sex assault charges -- August 11, 2006 -- ctv.ca -- A … priest pleaded guilty during a court appearance in Chatham, Ont., … to 47 charges of sexual assault – all against young girls. Charles Sylvestre, 83, was charged in connection with incidents that happened across … Ontario in a 31-year-period, beginning in 1954. [The Roman Catholic priest]… worked between

1968 and 1980 at St. Ursula’s … parish in Chatham.

 

 

Voor de opvang agressieve patiënten worden nieuwe klinieken gebouwd -- 8 augustus 2006 -- Zorgkrant -- Binnen drie jaar worden drie beveiligde klinieken gebouwd voor de opvang van ruim negentig extreem agressieve gedragsgestoorde, moeilijk behandelbare psychiatrische patiënten. Door tekort aan (deskundig) personeel en gebrekkige beveiliging kunnen de instellingen binnen de GGZ deze groep patiënten vaak niet aan. Vanaf 2007 kan de Utrechtse GGZ instelling Altrecht twintig patiënten opvangen. De kliniek in Eindhoven (24 plekken) gaat halverwege 2008 open. Deze kan dan 24 patiënten opnemen. De Amsterdamse kliniek voor langdurig intensieve zorg (liz) moet in 2009 klaar zijn en heeft een opname capaciteit voor 48 patiënten. Deze extreem agressieve patiënten worden nu vaak opgevangen in een van de drie klinieken voor intensieve behandeling (kib). De opvang in één van deze klinieken is echter altijd tijdelijk. Patiënten moeten weer terug naar de instelling waar ze vandaan kwamen. Er zijn drie kib’s in Nederland. (Amsterdam, Eindhoven en Den Haag) Deze drie klinieken gaan bepalen welke patiënten in de nieuwe klinieken opgenomen moeten worden. Zij voeren binnenkort overleg over de toelatingscriteria.

 

 

Teacher admits molesting pupils -- August 5, 2006 -- New York Times --

The teacher, Eric N. Olsen, 28, has admitted to molesting 100 to 200 girls at elementary schools in three Southern California counties, officials said.

 

 

Van pedofilie beschuldigde Amerikaanse prelaat spoorloos: Verzoek tot uitlevering aan VS ingewilligd -- 5 augustus 2006 -- rknieuws.net, door: Theo Borgermans -- ROME - Een Amerikaanse prelaat die een functie heeft in het Vaticaan en beschuldigd wordt van sexueel misbruik van minderjarigen is uit zijn appartement verdwenen nadat het Italiaanse Hof van Cassatie het licht op groen heeft gezet voor de uitlevering van de geestelijke aan de VS. Mgr. Joseph John Henn werd al in 2003 door de Amerikaanse Justitie in beschuldiging gesteld voor seksueel geweld op meerdere leerlingen van een school in Phoenix (Arizona). De feiten dateren van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. Henn, die al verscheidene jaren in Rome woont, werd in juli 2005 in een appartement van het Vaticaan onder huisarrest geplaatst nadat de Amerikaanse Justitie aan de Italiaanse autoriteiten om zijn arrestatie had verzocht. In februari sprak het Hof van Beroep zich uit voor een uitlevering van de geestelijke aan de VS. Het Hof van Cassatie heeft dit arrest midden juni bevestigd. Toen de politie het uitleveringsbevel bij mgr. Henn wou betekenen, was die niet thuis. Inmiddels zoekt de Italiaanse politie al twee weken naar de betrokken geestelijke. (tb)

http://www.rorate.com/rorate/scripts/nws_art.php?id=28093

 

 

Zaak Lucia de B. gerechtelijke dwaling? – 4 augustus 2006 – TweeVandaag -- De zaak Lucia de B., de tot levenslang veroordeelde verpleegster, is volgens wetenschapsfilosoof Ton Derksen en verpleeghuisarts Metta de Noo een grote gerechtelijke dwaling. Vandaag hebben zij de zaak voorgelegd aan de commissie Posthumus II, de commissie die strafzaken bekijkt waarin mogelijk ernstige fouten zijn gemaakt. Derksen en De Noo bestuurden het dossier van De B. en schreven er een boek over. Drie weken geleden nog kreeg Lucia de B. geen strafvermindering van het Amsterdamse hof. Ze moet levenslang vast blijven zitten. Een gedane zaak zou je zeggen. Echter niet voor Derksen en de Noo. Zij weigeren zich neer te leggen bij het vonnis en strijden voor heropening van de zaak.

http://www.tweevandaag.nl/index.php?module=PX_Story&func=view&cid=2&sid=30923

Via bovengenoemde link kunt u de uitzending binnenkort alsnog bekijken.

 

 

'Moord Appie Luchies had voorkomen kunnen worden' – 3 augustus 2006 – TweeVandaag -- De moord op de 73-jarige Amsterdammer Appie Luchies, door TBS-er Wilhelm S. tijdens zijn ontsnapping juni vorig jaar, had 'makkelijk' voorkomen kunnen worden. Dat zegt de ex-vrouw van Wilhelm S. in TweeVandaag. Henny S. gaf na de ontsnapping van Wilhelm toestemming aan Justitie om haar vaste telefoon af te luisteren. Een dag later spreekt ze telefonisch met Wilhelm af in het centrum van Eindhoven. In de McDonalds drinken ze koffie en praten ruim een uur. Ze gaat ervan uit dat Justitie op de hoogte is van haar afspraak met Wilhelm. ,,Toen ik weg liep zag ik twee politiewagens staan en dacht: ze hebben hem. Dat heb ik goed gedaan." Nadat Wilhelm S. op 14 juni is opgepakt blijkt echter dat Justitie geen tap op Henny's vaste telefoon heeft geplaatst omdat "dit niet zou leiden tot het genereren van objectieve informatie van S. op het moment dat hij belt" (antwoord minister Donner tijdens kamerdebat, juni 2005). In TweeVandaag vanavond een reconstructie van het leven van TBS-er Wilhelm S, die in totaal bijna zestien jaar in verschillende TBS-instellingen heeft gezeten. Op 11 juli dit jaar pleegde hij zelfmoord in gevangenis Demersluis in Amsterdam

http://www.tweevandaag.nl/index.php?module=PX_Story&func=view&cid=2&sid=30919

Indien u deze waardevolle bijdrage gemist mocht hebben, u kunt de uitzending alsnog via internet bekijken: video

 

Op onze pagina DOSSIER W.S., onderdeel van onze tbs nieuwspagina, zullen wij binnenkort een commentaar op de uitzending van TweeVandaag plaatsen, een uitzending die wij bijzonder relevant achten. Onttrekking, moord, zelfmoord en een drama voor een jong gezin hadden op tal van manieren voorkomen kunnen worden, zo zijn wij al lang overtuigd. Al in al kan deze zaak, zo menen wij, gerust een meervoudig justitieel drama genoemd worden. Helaas. Even stilstaan bij het drama is dan ook bijzonder wenselijk en gepast. Wij zijn dan ook heel blij met de bijdrage van TweeVandaag. Echter, zoals ook uit de uitzending blijkt… wat uiteraard te verwachen was want dit is een standaard justitiële reactie op gemaakte fouten… uiteraard blijft minister Donner bij zijn eerder gemaakte uitspraken, hoe onlogisch en onwaar die ook mogen zijn. Bij dezen een herinnering aan de Valentijnskaart die minister Donner dit jaar van ons mocht ontvangen:

http://www.misbruikdoorhulpverleners.nl/Nieuwsbriefgogfebruari2006nr2valentijn.htm

Gezien de al vaker gebleken onvaardigheid van onze minister om gemaakte fouten te erkennen en verantwoordelijkheid te nemen, zal zijn standpunt met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook niet meer wijzigen. Hoe komt het toch… die enorme moeite om fouten te erkennen? Ondertussen zou toch duidelijk moeten zijn dat het aftreden van een minister niet gauw aan de orde is. Waar ligt het probleem bij het geven van openheid? Moge het nu heersende gebrek aan moed eens vervangen worden door een moedige en dringend noodzakelijke zet van het ministerie van Justitie: erkenning van fouten OM soortgelijke drama’s in de toekomst OP Z’N MINST TE VOORKOMEN!

Maar het is praten tegen dovemansoren helaas. Het thema ‘fouten in de tbs’ is een soort heilige koe die niet gemolken mag worden. Het ergste is niet dat de gemaakte fouten ontkend worden maar dat daaruit volgend verbetering geen kans kan krijgen. Is de minister zich daarvan wel bewust? Het maken van fouten is menselijk, het niet erkennen van fouten heeft, zoals bekend, dramatische gevolgen. Hetgeen wij het ministerie van Justitie in dezen dus ook het meest kwalijk nemen is het bewust weigeren verbetering na te streven en op gang te brengen. De fouten zijn (deels) niet opzettelijk gemaakt, de keuze niet van de gemaakte fouten te willen leren echter is een goed doordachte, bereknde keuze. Een keuze waardoor verdere drama’s niet voorkomen kunnen worden, een keuze tegen preventie en tegen verbetering van de zorg. Dát valt de minister, ons inziens ten zeerste kwalijk te nemen. Een uitgebreidere reactie treft u binnenkort in het dossier W.S. aan. Het is verre van alleen maar een moord die voorkomen had kunnen worden.

 

 

 

 'Amicalisering' bevordert pastoraal misbruik -- 19 juli 2006 -- Nederlands Dagblad, door: Gerald Bruins -- AMERSFOORT - De toename van het aantal predikanten dat seksueel over de schreef gaat, komt door een grotere openheid en een 'amicalisering' van de verhoudingen. ,,Ook de dominee is een mens.''Op beschuldiging van grensoverschrijdend seksueel gedrag besloot de kerkenraad van de Nederlands Gereformeerde Kerk in Emmeloord onlangs haar predikant te ontheffen uit zijn ambt. De dominee had daar zelf om verzocht. Niet dat hij daarmee bekende zich seksueel te hebben misdragen tegenover een vrouwelijk gemeentelid. De dominee achtte de vertrouwensrelatie met de kerkenraad zo verstoord, dat hij niet verder kon functioneren.

Deze predikant is de zoveelste in een reeks van dominees die de afgelopen jaren wegens - al dan niet vermeend - ongewenst seksueel gedrag uit hun ambt zijn gezet.

Opvallend vaak zijn het predikanten uit de kleine, afgescheiden christelijke kerken (christelijk-gereformeerd, Nederlands-gereformeerd en vrijgemaakt-gereformeerd). De 'vrijgemaakten' voeren daarbij de boventoon.

Is hier sprake van een groei en, zo ja, hoe is die te verklaren? ,,Er heerst een grotere openheid'', zegt R. Schaafsma, voorzitter van het vrijgemaakt-gereformeerde deputaatschap seksueel misbruik in pastorale relaties. ,,Het is een feit dat seksueel misbruik in het ambt vaker naar buiten komt. Het komt meer in het licht. Vroeger - en dan trek ik de grens bij vijftig jaar geleden - werden zaken van misbruik veel meer met de mantel der liefde bedekt.''

Meldpunten
Dat diverse kerken deputaatschappen voor misbruik binnen pastorale relaties instelden en meldpunten opzetten, zegt volgens hem al genoeg. Binnen de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) is dat sinds 2001 het Steunpunt tegen Seksueel Misbruik in Pastorale Relaties (SMPR). De vrijgemaakt-, christelijk- en Nederlands-gereformeerden richtten gezamenlijk het Meldpunt Seksueel Misbruik in pastorale relaties op.

Opvallend is, aldus Schaafsma, dat er meer zaken van misbruik aan het licht kwamen nadat het meldpunt in het leven was geroepen.

Dat gebeurde ook in de vroegere Nederlandse Hervormde Kerk, die in 2004 opging in de Protestantse Kerk in Nederland, zegt ds. Alexander Veerman. ,,Toen ons meldpunt er kwam, werd de drempel lager om seksueel laakbaar gedrag van predikant of andere ambtsdragers aan te kaarten. Wij zagen ook een toename van het aantal gevallen. Die waren er altijd al, maar mensen durfden niet te klagen. Daarom waardeer ik zo'n meldpunt positief: de machtelozen hebben zo een middel gekregen om hun stem te verheffen'', aldus de protestantse predikant uit 't Harde.

Veerman is een van de deskundigen die zijn kerk adviseert als er klachten van misbruik in pastorale relaties zijn ingediend. Uit dien hoofde weet hij dat medewerkers van de steunpunten in zijn kerk en de afgescheiden kerken elkaar ontmoeten bij cursussen. ,,Er vindt een uitwisseling van ervaringen plaats. Bij de kleine kerken zie je dan dat ze doorpakken als ze het probleem goed in beeld hebben. Ze durven de consequenties te trekken en zetten een predikant af. In de Protestantse Kerk duren de procedures veel langer'', aldus Veerman, die vrijgemaakt-gereformeerd is opgevoed, maar in zijn studietijd overging naar de Gereformeerde Kerk, die meeging met de fusie tot PKN.

De toename van het aantal dominees dat seksueel over de schreef gaat, is ook te wijten aan een verandering van het ambt, voegt Koos Geerds uit Dalfsen toe. ,,Vroeger stond de dominee op een voetstuk. Dat bracht afstand en daardoor bescherming met zich. Tegenwoordig zijn de omgangsvormen een stuk informeler. Gemeenteleden verlangen dat predikanten dicht bij hen staan. Dat willen zijzelf ook graag. Als je als dominee dan op vertrouwelijke voet verkeert met een vrouwelijk gemeentelid en je kunt daar niet goed mee omgaan, kan het uit de hand lopen'', aldus de consultant die dominees begeleidt.

Daarbij speelt volgens hem mee dat de maatschappij 'verseksualiseert'. ,,We staan letterlijk bloot aan naakt. We zijn maar twee muisklikken verwijderd van erotische beelden. Ook een predikant is een mens van vlees en bloed. Net als zijn gemeenteleden.'' Zo beschouwd kun je ook andersom redeneren, aldus Geerds. ,,Het is een wonder dat er dit jaar nog maar twee dominees vanwege grensoverschrijdend gedrag tegenover vrouwen uit het ambt zijn verwijderd.''

Bij de opleiding van predikanten zou er meer aandacht moeten zijn voor seksueel riskant gedrag binnen pastorale situaties, vindt hij. ,,De predikant is heus niet de enige die vanwege zijn beroep - zo noem ik het maar even - in een afhankelijkheidsrelatie met een vrouw terechtkomt. Denk maar aan therapeuten, psychiaters en andere hulpverleners. Van deze beroepsgroepen kunnen ze leren hoe je met vrouwen moet omgaan. De kennis is aanwezig.''

Hij pleit voor een cursus, waarin de dominee leert welke technieken hij kan toepassen in pastoraal beladen situaties. ,,Dan denk ik heel praktisch aan oefeningen. Wat doe je als een vrouw toenadering zoekt? Hoe kan ik seksuele verleidingen weerstaan? Een dominee moet leren afstand te houden. Hij moet beseffen dat degene aan wie hij pastoraat verleent, zich altijd in een afhankelijke positie bevindt.''
http://www.nd.nl/Document.aspx?document=nd_artikel&id=75563

 

Reports reveal threats to NHS patients’ safety -- July 19, 2006 -- The Guardian -- The safety of patients within the NHS came under fresh scrutiny … after evidence emerged of women being raped in psychiatric wards … The National Patient Safety Agency said there were at least 19 rapes of mental health patients in England and more than 100 other improper sexual incidents in psychiatric units over the last two years, not to speak about 20 cases of consensual sex, 3 unwanted pregnancies and

allegations of exposure, sexual advances and touching. “It is particularly shocking that staff are the perpetrators of sexual abuse.”

 

 

Mogelijk weer bisdom in VS failliet -- 19 juli 2006 -- Reformatorisch Dagblad -- MILWAUKEE - Het Amerikaanse bisdom Milwaukee gaat mogelijk -als vierde- failliet. Aanleiding is een reeks aanklachten wegens seksueel misbruik tegen enkele geestelijken uit het bisdom.

Dat bericht de Vlaamse nieuwssite Kerknet.

Het rooms-katholieke bisdom bereikte met enkele slachtoffers een akkoord over een minnelijke schikking. Dat sluit een faillissement echter niet uit, aldus Katherine Freberg, een van de advocaten van de acht slachtoffers. Volgens haar gaat het bisdom in principe akkoord met een regeling, maar houdt het er tegelijk rekening mee dat het faillissement moet aanvragen.

Een woordvoerder van het bisdom Milwaukee geeft aan dat zo’n faillissement bijzonder pijnlijk zou zijn. Het wordt volgens hem echter pas aangevraagd na uitvoerige raadpleging van de adviesgroepen van het bisdom.

De oudste gevallen van misbruik dateren van dertig jaar geleden. Op 8 november start de eerste rechtszaak tegen twee priesters die tien minderjarigen zouden hebben misbruikt.

Aartsbisschop Timothy M. Dolan verklaarde tegenover het persagentschap CNS dat zijn bisdom wel eens gedwongen zou kunnen worden zijn activiteiten aanzienlijk in te krimpen als de rechtszaken ook daadwerkelijk ernstige financiële gevolgen krijgen. Hij wijst erop dat al drie andere Amerikaanse bisdommen gedwongen werden het bankroet aan te vragen.

Twee jaar geleden ging het eerste bisdom failliet door de hoge kosten van rechtszaken. Het moest miljoenen uitkeren aan slachtoffers.

Kort nadat een groot aantal gevallen van seksueel misbruik bekend raakten, voerde 90 procent van de Amerikaanse bisdommen maatregelen in om seksueel misbruik door geestelijken tegen te gaan.

 

‘Buiten zichzelf’: een boek door en over tbs-patiënten – 17 juli 2006 – Red. MdH – Op woensdag 19 juli a.s. verschijnt een nieuw boek over de tbs. Het boek werd gedeeltelijk door en met name over tbs-patiënten geschreven. Het werk is vanaf a.s. woensdag verkrijgbaar bij Pompeii (Pompestichting, Nijmegen) en draagt de titel 'Buiten Zichzelf'. In het boek komen zeven patiënten aan het woord. Het boek is volgens de uitgever, de kliniek waar de zeven patiënten, zo nemen wij aan, verblijven, uniek omdat de verhalen door verschillende betrokkenen worden verteld. Naast de patiënt komen ook familieleden van de tbs-gestelde, een dominee en een slachtoffer aan het woord. Onderstaand treft u een tweetal citaten uit het boek aan:

 

'Ik zat helemaal met mezelf in de knoop. Ik ben naar mijn zus gegaan, de moeder van mijn neefje. Ik vertrouwde haar. Huilend heb ik haar verteld wat ik gedaan had. Twee dagen later stond de politie op de stoep. Er is een hetze ontstaan tegen pedofielen. Ik snap dat. Seks met kinderen, kleine jongens, dat kan niet, nooit.'

 

'Soms ben je geneigd het te vergeten, maar tbs-ers zijn zonder uitzondering beschadigde mensen. Ik ken iemand die als kind aan een ketting heeft gelegen. Een ander is tegen een muur gegooid toen hij nog een baby was. Dat worden mensen die niet in staat zijn tot normaal sociaal gedrag. Daarom kan er ook geen sprake zijn van vertrouwen.'

 

Het is lovenswaardig dat een tbs-kliniek dit initiatief heeft genomen en/of ondersteunde. Echter, aangezien het werk door de kliniek zelf wordt uitgegeven en tbs-klinieken ervoor bekend zijn bijzonder sterk controlerend te zijn m.b.t. informatie die de klinieken verlaat, is het uiteraard de vraag in hoeverre er in een of andere vorm van censuur werd toegepast. Men heeft immers de sterke neiging hetgeen goed gaat uit te vergroten en hetgeen niet goed gaat, zo niet te verdoezelen, dan toch zeker in zover mogelijk, te ontkennen. Dus ja... de aard van het beestje tbs-sector maakt helaas dat deze kanttekening toch wel zeker geplaatst moet worden. Dat neemt niet weg dat het bijzonder waardevol is dat tbs-patiënten een kans mochten krijgen hun verhaal te mogen doen. Al werd er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid censuur toegepast, is het boek met zeer zeker de moeite waard gelezen te worden. Het is dan ook een eerste stap vanuit de sector zelf, ook al zal het onder strikte toezicht zijn gebeurd, de stemmen van patiënten te laten horen. Echter, het blijft wenselijk om het patiëntenperspectief in de tbs-sector met name ook daar te integreren waar de schoen wringt. Patiënten en hun naasten weten namelijk heel erg goed aan te geven wat niet goed gaat en waarom e.e.a. niet goed gaat. Zij zouden een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan de verbetering van het tbs-systeem door ook in dezen regelmatig, m.b.t. tal van onderwerpen, bijvoorbeeld in de vorm van een anonieme enquête, hun ervaringen in te mogen brengen.

 

Het boek is tot dusver als geschreven werk nog uniek, zoals de kliniek haar eigen werk noemt. Echter, het feit dat verhalen van tbs-gestelden door verschillende personen worden verteld, is helmaal niet zo uniek. Het sluit bijvoorbeeld nauw aan bij de wijze waarop wij bezig zijn ons een beeld te vormen van de sector, namelijk door het integreren van tal van verhalen afkomstig van diverse bronnen: patiënten, partners, familieleden, hulpverleners, advocaten, diverse soorten publicaties, en niet te vergeten de eigen ervaringen die wij met de sector zelf opdoen. En wat valt op bij deze brede basis die ten grondslag ligt aan onze beeldvorming? Dat tbs-patiënten een bijzonder waardevolle en betrouwbare bron van informatie kunnen zijn en er veel van geleerd zou kunnen worden als men hen een stem geeft. Wij feliciteren de Pompestichting met dit project en zien graag nog vele, soortgelijke initiatieven vanuit de tbs-sector volgen. Liefst dan echter zonder enige censuur zoals wij ook geen censuur toepassen op ervaringsverhalen van patiënten en hun partners.  

 

Wij hebben het werk al bij Pompeii besteld en zijn heel erg benieuwd naar alle bijdragen die door patiënten en anderen werden aangedragen.

U kunt het boek tot 19 juli 2006 voor € 12,50 bestellen via: pompeii@pompestichting.nl. Vanaf 19 juli a.s. kost het boek € 15,00 (exclusief verzendkosten).

Bron: GGZ Nijmegen: http://212.79.224.56/site/36/264//m4/310 

 

                                                                                                                        

Geen beroepsverbod voor Lucia de B. ondanks 7 moorden en 3 moordpogingen: Feiten die niet aan bod komen: verpleegkundige seriemoordenaar en andere criminele hulpverleners verzameld in ons BIG-register…  dat de kwaliteit van de zorg moet garanderen… -- 13 juli 2006 -- Persbericht (korte versie)

AMSTELVEEN - Vandaag deed het gerechtshof Amsterdam uitspraak in de zaak Lucia de B.. De verpleegkundige die als grootste seriemoordenaar van Nederland internationale bekendheid verkreeg, zal ook voortaan in het BIG-register vermeld blijven staan aangezien het hof vandaag geen beroepsverbod aan de hulpverleenster oplegde die eerder door het hof in Den Haag schuldig werd bevonden aan het plegen van 7 moorden en 3 pogingen tot moord op aan haar zorg toevertrouwde patiënten. Acht het hof het dan adequaat dat een seriemoordenaar ook voortaan nog in het BIG-register zal blijven staan vermeld? Het register  dat werd ingesteld om de kwaliteit van de gezondheidszorg te garanderen… . 

(…). Eerder werd aan Lucia de B. helaas ook al geen beroepsverbod opgelegd, reden waarom zij nog steeds als verpleegkundige in het BIG-register staat geregistreerd. (…). Wanneer gebruikers van de gezondheidszorg een bepaalde hulpverlener zonder bevoegdheidsbeperking in het register aantreffen, gaan zij ervan uit dat zij erop kunnen vertrouwen dat de betreffende zijn/haar vak professioneel beoefent.

 

Helaas wordt het BIG-register door de huidige wet- en regelgeving niet in staat gesteld beroepsbeoefenaren die ernstige misdrijven hebben gepleegd in het register door te kunnen halen. Een doorhaling kan slechts geschieden door oplegging van een beroepsverbod door de strafrechter of door doorhaling van de inschrijving van een hulpverlener door oplegging van de zwaarste maatregel door een medisch tuchtcollege. Zowel strafrechters evenals tuchtcolleges zijn echter zeer terughoudend in het uitspreken van een beroepsverbod. Ook als een hulpverlener voor het plegen van ernstige, meermaals gepleegde delicten wordt veroordeeld, is het zeer de vraag of de strafrechter ook een beroepsverbod oplegt. Voor de gebruikers van de gezondheidszorg betekent dit dat zij door menige registratie misleid kunnen worden en ten onrechte vertrouwen schenken aan een BIG-geregistreerde hulpverlener.

 

In het geval van Lucia de B. heeft de rechtbank eerder zeer waarschijnlijk geen beroepsverbod opgelegd omdat pas sinds 31 januari 2006 de kans bestaat om aan een hulpverlener een beroepsverbod op te leggen indien hij/zij een moord heeft gepleegd. Een fout in de strafwet maakte dit eerder niet mogelijk. Terwijl het BIG-register tot doel heeft voor enige kwaliteit binnen de zorg garant te staan, treffen wij de grootste seriemoordenaar in de Nederlandse geschiedenis nog steeds in het BIG-register aan. Dat er bij moord op tal van patiënten geen enkele sprake kan zijn van het verlenen van goede zorg, spreekt voor zich. Toch maken de momenteel in werking zijnde wetten en regels het mogelijk dat de verpleegkundige nog steeds zonder bevoegdheidsbeperking als hulpverleenster in het vak staat geregistreerd waarin zij tal van patiënten die aan haar zorg waren toevertrouwd van het leven beroofde. 

 

Aangezien het hof van Amsterdam vandaag geen beroepverbod aan de verpleegster oplegt, zal zij ook voortaan inclusief al haar moorden en moordpogingen in het register blijven staan. Alleen de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) kan via het aanspannen van een tuchtrechtelijke procedure dan nog een doorhaling in het register behalen. De inspectie gaf eerder echter al duidelijk aan deze weg niet te willen bewandelen. Helaas weigert de inspectie nogal regelmatig haar verantwoordelijkheid te nemen wat betreft haar taak de gebruiker van de gezondheidszorg te beschermen. ‘Levenslang’ houdt niet per sé levenslang in. Het is immers mogelijk dat een eventueel gratieverzoek van de verpleegkundige t.z.t. zal worden toegekend. Dan is het mogelijk dat Lucia de B. terug zal keren in de maatschappij en tevens in de gezondheidszorg. Wij zijn dan ook van mening dat in dezen geen enkel risico genomen mag worden.

 

Naast de verpleegkundige Lucia de B. stond onder meer ook de Vlaamse psychiater en voormalig gerechtsdeskundige Vincent M. uit Sint Niklaas, eerder werkzaam in een tbs-kliniek als behandelaar van onder meer zedendelinquenten, die in België o.a. werd veroordeeld voor het plegen van vier verkrachtingen en twee aanrandingen op aan zijn zorg toevertrouwde patiënten, in ons BIG-register vermeld. Recentelijk heeft het BIG-register besloten de arts door te halen door bepaalde handhaving in dezen te verbeteren. Echter, op 5 december a.s. kan de psychiater zich weer in ons BIG-register registreren en gebruikers van de gezondheidszorg zullen op geen enkele manier gewaarschuwd worden dat het bij deze arts om een meervoudige zedendelinquent gaat. Op 30 juni jl. werd de basisarts Edwin ten W. uit Nuenen die zijn echtgenote middels doodslag van het leven beroofde tot een langdurige celstraf veroordeeld. Omwille van het feit dat de rechter geen beroepsverbod aan de arts heeft opgelegd, blijft ook hij zonder enige vermelding in het BIG-register staan. Marja K., eveneens arts, en in het recente verleden veroordeeld wegens het aanzetten van een ex-patiënt een huurmoordenaar voor haar echtgenoot, tevens broer van onze Amsterdamse burgemeester, te zoeken, staat eveneens nog steeds in het BIG-register vermeld en kan na het uitzitten van een relatief korte celstraf weer als medicus aan de slag. (…).

 

Sinds januari jl. kan aan artsen door aanpassing van de strafwet nu een beroepverbod worden opgelegd indien zij moord of doodslag plegen. De fout die begin dit jaar nog in de strafwet verweven was, is gelukkig opgelost. Maar, zijn de eerdere tekortkomingen en de nieuwe mogelijkheden wel bij alle rechters bekend? De uitspraak in de zaak Lucia de B. roept twijfels in dezen op. (…).

 

Lucia de B. is en blijft BIG-geregistreerd indien de inspectie niet haar verantwoordelijkheid neemt en een klacht bij een regionaal tuchtcollege c.q. bij het College van Medisch Toezicht (CvMT) in zal dienen. Hoe betrouwbaar is ons BIG-register als het zelfs een plekje heeft voor onze grootste seriemoordenaar? Wat zegt het nog wel of een hulpverlener al dan niet BIG-geregistreerd is? 

 

Het antwoord op bepaalde vragen en problemen dient ons inziens bij de ministeries van VWS en Justitie gezocht te worden. De huidige situatie zoals door ons d.m.v. een aantal voorbeelden geschetst, vraagt dringend om antwoorden en oplossingen. Het BIG-register dient in de gelegenheid gesteld te worden haar taken zoals bedoeld ook daadwerkelijk te kunnen vervullen. Hiervan is op dit moment helaas geen sprake.

 

Lees de uitgebreide versie van dit persbericht op onze pagina Website in de media

 

Aan de media het verzoek dit probleem onder de aandacht te brengen,

aan onze politiek het verzoek er zo spoedig mogelijk iets aan te gaan doen.

Verwijzingen:

Dit persbericht zult u nog vandaag o.a. op de navolgende pagina op onze website aantreffen: www.misbruikdoorhulpverleners.nl/websiteinmedia.html

 

Dossier Lucia de B. op MdH:

Op onze site treft u diverse eerdere publicaties over de zaak Lucia de B. aan. U kunt hiervoor de zoekfunctie op onze voorpagina gebruiken.

Binnenkort zullen wij een Dossier Lucia de B. gaan aanleggen dat u via de navolgende link zult kunnen bereiken: www.misbruikdoorhulpverleners.nl/NieuwsGOGGezondheidszorgNederlanddossierluciadeb.html

 

Kerst-/nieuwjaarsactie 2005/2006 MdH:

http://www.misbruikdoorhulpverleners.nl/kerstactiemdh2005.html

 

BIG-register: www.bigregister.nl, 0900 - 8998225, info@bigregister.nl

De jurist van het BIG-register kunt u bereiken via: 070 - 340 65 92.

 

De uitspraak van het hof van Amsterdam dd. 13 juli 2006:

http://zoeken.rechtspraak.nl/zoeken/dtluitspraak.asp?searchtype=ljn&ljn=AY3864&u_ljn=AY3864

 

Verdere informatie:

Website Misbruik door Hulpverleners (MdH), Postbus 402, 1180 AK Amstelveen; 06 – 137 717 47; www.misbruikdoorhulpverleners.nl, info@misbruikdoorhulpverleners.nl 

 

Krankenschwester verurteilt – 12 juli 2006 -- BaZ Nr. 160 -- Eine 36-jährige italienische Krankenschwester ist wegen der Ermordung von 5 betagten Patienten im Jahre 2004 zu 20 Jahren Haft verurteilt worden

 

 

Sekundarlehrer in Regensdorf inhaftiert – 11 juli 2006 -- NZZ Nr. 158 -- Ein Lehrer an der Sekundarschule Regensdorf wurde aufgrund von sexuellen Handlungen mit einer Schülerin inhaftiert.

 

 

Hoger beroep CTG tegen Amstelveense psycholoog/psychotherapeut: divers, ernstig grensoverschrijdend gedrag (GOG) – 8 juli 2006 – Red. MdH -- De zaak waarvan de feiten en gebeurtenissen die eraan ten grondslag liggen de belangrijkste reden waren voor het ontstaan van MdH…

Een van de oprichters van deze site heeft op 29 juni 2006 om 23.52 uur per fax haar eerder ingediende beroepschrift bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (CTG) te Den Haag aangevuld met de gronden van het beroep. Het stuk inclusief producties, zo werd ons bevestigd, werd op tijd en in goede orde door het CTG ontvangen. De procedure is gericht tegen de Amstelveense psycholoog/psychotherapeut A.G..

In het kort kan over het beroep gesteld worden dat de klagende partij tegen alle klachtonderdelen die het RTG Amsterdam ongegrond had verklaard, in beroep is gegaan. Tevens werd het college in tweede aanleg verzocht ook te oordelen over de klachtonderdelen die door het regionaal tuchtcollege helaas niet werden beoordeeld.

De klagende partij heeft aan het college in tweede aanleg ondermeer verzocht, een bepaalde getuige alsnog te horen. In eerste aanleg wenste het college de getuige niet te horen, ondanks het feit dat de betreffende ter zitting zelfs aanwezig was. De klagende partij richtte het verzoek de getuige alsnog te horen nu opnieuw aan het college, deze keer inclusief uitleg waaruit het belang van het getuigenis nu duidelijk blijkt. Het gaat bij de getuige om een collega psychotherapeut van verweerder. Zijn getuigenis kan wel degelijk iets, en zelfs veel, aan deze specifieke zaak toevoegen. Het gedrag van verweerder dat omwille van het uitzonderlijke karakter van het gedrag voor menigeen moeilijk voorstelbaar is, kan daardoor namelijk worden verklaard, waardoor verbanden die van groot belang zijn, veel duidelijker worden. Hierdoor wordt de aannemelijkheid van de ingediende klacht naar onze mening dan ook in het algemeen in aanzienlijke wijze versterkt.

 

Verder heeft klaagster een nieuw klachtpunt aangedragen dat voortkomt uit het inadequate gedrag van verweerder ter zitting. Verweerder beschuldigde klaagster namelijk aan het einde van de zitting ervan dat zij de eigen bijdrage van zijn facturen nooit zou hebben betaald. Dit bevestigen ook getuigen. Klaagster had door het late aandragen van deze beschuldiging geen enkele kans zich tegen deze verdere, door verweerder geplaatste pertinente onwaarheid, te kunnen verweren. Afgezien daarvan dat het het handelen en nalaten van professionals is en niet dat van cliënten dat door medische tuchtcolleges onderzocht en beoordeeld dient te worden, en het dus in feite algeheel irrelevant is waarvan een verweerder de klagende partij al dan niet beschuldigt, en of dat al dan niet terecht is, kon door middel van directe bewijslast die door klaagster nu werd aangedragen, aangetoond worden dat de beschuldiging van verweerder ter zitting absoluut onjuist was.

 

Toen verweerder het college in eerste aanleg, blijkbaar willens en wetens onjuist informeerde, kon hij al 3,5 jaar kennis hebben van het feit dat alle nota's van klaagster algeheel waren voldaan. Aangezien verweerder jaarlijks een jaarrekening dient op te stellen en eventuele debiteuren hieruit blijken en verweerder klaagster al jarenlang niet meer als debiteur kon hebben zien staan, concluderen wij uit het gedrag van verweerder ter zitting het navolgende: verweerder heeft klaagster niet slechts tijdens haar behandeling maar ook tijdens de procedure in eerste aanleg opzettelijk verdere schade toegebracht. Het enige doel dat verweerder met het noemen van deze leugen ter zitting kon hebben gehad, was het immers om klaagster opzettelijk opnieuw in een kwaad daglicht te stellen. Volledig ten onrechte, zo blijkt uit de ingediende stukken. Wij zullen de bewijsstukken, dít gedeelte van de klacht betreffend, t.z.t. publiceren zodat ook degenen die twijfelen aan het feit dat verweerder in staat is opzettelijke schade te berokkenen aan (eerder) aan zijn zorg toevertrouwde cliënten, in de toekomst kunnen weten en niet meer hoeven te twijfelen. Opzettelijke schadeberokkening van een (ondertussen voormalig) cliënt is wel het meest ernstige feit dat een hulpverlener verweten zou kunnen worden. Tevens zorgt juist dit element ervoor dat wij het dringend noodzakelijk achten dat gebruikers van de gezondheidszorg zo goed mogelijk tegen dergelijk beschadigend gedrag beschermd zullen zijn. Een hulpverlener dient een cliënt immers nooit opzettelijk schade te berokkenen, ook niet na afsluiting van het behandelcontact. Wij stellen dan ook dat verweerder met dit gedrag ter zitting live aantoonde dat hij in staat is klaagster opzettelijke schade te kunnen en willen berokkenen. Wij hebben het college daarom ook verzocht in het geheel met name te letten op het bijzonder kwalijk te nemen element 'opzet'.

 

Teneinde willen wij u erover informeren dat wij een brief van een gerenommeerde instelling aan het geheel hebben toegevoegd. De betreffende instelling heeft klaagster wel degelijk geloofd toen zij het gebeurde aandroeg omwille van het besef dat cliënten dringend tegen verweerder dienen te worden beschermd. De instelling in kwestie heeft al enkele jaren geleden ervoor gekozen zich terughoudend op te stellen m.b.t. het doorverwijzen van cliënten naar verweerder en deelde dus de door klaagster aangedragen zorgen m.b.t. de kwaliteit van de zorg die verweerder te bieden heeft. In tegenstelling tot de algehele ongegrond verklaring in eerste aanleg, verwijzen ook diverse collega’s in Amstelveen en omstreken al jaren geen cliënten meer naar verweerder, zo werd bekend. Niet omwille van de klachten die klaagster in deze zaak aan de orde bracht, maar omwille van aanhoudende klachten van andere cliënten. Alvorens collega’s ertoe besluiten niet meer naar een collega door te verwijzen, is er over het algemeen al heel veel gebeurd. Meestal gaat het dan om een structurele misstand die al jaren voortduurt. Aangezien het Regionaal Tuchtcollege Amsterdam alle klachten over de praktijkvoering van verweerder die klaagster niet zelf betreffen, terzijde legde, zal ook een klacht bij de Inspectie van de Gezondheidszorg (IGZ) volgen. Dit vooral omdat de voorzitter ter zitting al benadrukte dat het in de eerste plaats de inspectie is die op de praktijkvoering toeziet.

 

Ten onrechte concludeerde het RTG Amsterdam dat tijdens de procedure in eerste aanleg telkens weer nieuwe, althans anders geformuleerde klachten door klaagster werden aangedragen. Feit is dat de op 14 mei 2004 bij het RTG binnengekomen klacht de eerste versie van de klacht, ingediend op 5 november 2002, opvolgde. Het college merkte ter zitting op niets te weten van de genoemde eerste versie. Bewijslast dienaangaande werd dan ook aan de procedure toegevoegd zodat het CTG er kennis van kan nemen dat de klacht inderdaad al in 2002 bij het RTG – dat zogenaamd van niets zou weten – werd ingediend. Uit de inhoud van de toenmalige klacht blijkt dat de klachtpunten bijzonder goed aansluiten bij de tweede versie van de klacht. Het is bijzonder triest als men aan een tuchtcollege moet uitleggen dat als bijzonder traumatisch ervaren gebeurtenissen stap voor stap door een slachtoffer worden verwerkt en het in de loop der tijd makkelijker wordt e.e.a. met woorden te benoemen. Dit is zeker het geval wanneer sprake was van grote hoeveelheden agressie waarmee klaagster werd geconfronteerd door verweerder. Indien e.e.a. makkelijker was geweest en eerder had gekund, zou klaagster zeker niet tot 2004 hebben gewacht met het verzoek haar klacht in behandeling te nemen. Hoofddoel was en is immers het beschermen van andere cliënten.

 

Tenslotte werd de klagende partij pas tijdens de schriftelijke procedure voor het eerst met bepaalde feiten en non-feiten geconfronteerd. Feiten die eveneens reden tot klacht waren en dus ook niet eerder aangedragen konden worden. Zo leerde zij onder meer pas tijdens de lopende procedure dat de eerder door haar aangeklaagde psychotherapeut F.F. (inmiddels meervoudig veroordeeld) als pleger van seksueel GOG bij een directe collega van verweerder in therapie was. Pas tijdens de procedure bleek dus dat slachtoffer en dader in behandeling te zijn geweest bij therapeuten die bijzonder nauw met elkaar samenwerkten en intervisiegesprekken met elkaar voerden. Zowel slachtoffer als dader hadden hiervan geen kennis. Het tuchtcollege in eerste aanleg oordeelde dat hier niets mis mee zou zijn. Zeer waarschijnlijk omwille van het feit dat de betreffende collega bij wie F. in behandeling was bij het RTG Amsterdam werkzaam wordt. Wij hopen dan ook dat het Centraal Tuchtcollege minder moeite ermee zal hebben dit klachtpunt gegrond te verklaren en verweerder niet in bescherming zal nemen omwille van het feit dat een voormalig lid van het RTG Amsterdam zijdelings bij deze klacht betrokken was. Daarnaast maakte verweerder zich ter zitting in eerste aanleg ten overstaan van het college blijkbaar schuldig aan smaad en/of laster door klaagster opzettelijk ervan te beschuldigen de nota’s nog steeds niet te hebben voldaan. Klaagster hoopt dan ook zeer dat verweerder zich gedurende de hangende procedure dusdanig zal gaan gedragen dat niet nog meer klachten aan zijn adres gericht zullen moeten worden. Terwijl verweerder zich volledig ten onrechte als slachtoffer van een onterechte klachtenregen opstelt waarbij hij zelfs zo ver gaat om absoluut ongepaste termen als ‘heksenjacht’ te gebruiken, is hij van begin af aan de agerende partij. Klaagster reageert d.m.v. het formuleren van klachtpunten slechts op een reeks uiterst onwenselijke, in termen van de Wet BIG ontoelaatbare gedragingen van verweerder die door verder ontoelaatbaar en blijkbaar zelfs strafrechtelijk vervolgbaar gedrag steeds weer door hemzelf worden aangevuld.

 

Verweerder dient uiterlijk op 28 augustus a.s. op het beroepschrift te reageren. De eerder door het CTG gestelde datum, 31 juli 2006, werd omwille van het verzoek van verweerder hem uitstel te verlenen, na toekenning van het uitstel, een maand opgeschoven.   

 

Dit nieuwsbericht werd pas op vandaag (8 juli 2006) door ons gepubliceerd omdat het mogelijk is dat verweerder de gronden van het beroep pas gisteren per post heeft ontvangen. Om de kans uit te sluiten dat verweerder e.e.a. eerder via MdH dan via de procedurele stukken ter kennis zal nemen, kozen wij dus voor publicatie op zaterdag avond. Telefonische navraag bij het CTG op 4 juli jl. maakte duidelijk dat de stukken op 3 juli jl. naar verweerder werden gezonden. Wij hebben dus rekening gehouden met de mogelijkheid dat de post van het CTG naar verweerders advocaat evenals van de advocaat naar verweerder niet binnen 24 uur zou kunnen worden bezorgd. Om ons ervan te overtuigen dat verweerder niet met vakantie is (dan zou hij het beroepschrift immers niet hebben ontvangen en zou het niet correct zijn dit nieuwsbericht te plaatsen), hebben wij zelfs nog zijn advocaat gebeld om dit na te gaan vragen. Echter, dit was niet het geval. Bovenstaand bericht is een summiere weergave van het beroepschrift en de momentele, procedurele stand van zaken. Wij zijn dan ook van mening e.e.a. in dezen in goede orde, zorgvuldig en rekening houdende met verweerder, te hebben gehandhaafd. Helaas blijkt verweerder - ondanks zijn opleiding tot analyticus - zijn voormalige cliënte dusdanig slecht te kennen dat wij op zaterdag 8 juli 2006 een brief van zijn advocaat ontvingen waarin hij zijn zorgen uit wat betreft ons mogelijker wijze "uit het oog verliezen van de normen van fatsoen" wat betreft publicatie op deze website. Daarbij zou het summier volgen van onze site al duidelijk hebben gemaakt dat wij ons te allen tijde uiteraard keurig aan de normen van fatsoen houden. Het valt dan ook te betreuren dat mr. Wijnberg de normen die hij van plegers gewend lijkt te zijn zomaar op slachtoffers projecteert. Het nieuwsbericht was overigens al dagen geleden klaar voor publicatie en het element waarvan men blijkbaar vreesde dat het genoemd zou kunnen worden in dit nieuwsbericht (waarvan de advocaat van verweerder netjes op de hoogte werd gesteld), hadden wij netjes weggelaten. Het is dan ook bijzonder frappant dat verweerder meent ten overstaan van een tuchtcollege en blijkbaar ook nog met goedkeuring van zijn advocaat zomaar smaad en/of laster te plegen, een strafbaar feit nota bene, tegen een voormalige cliënte (zitting RTG A’dam dd. 31 januari 2006) en juist aan de kant van klaagster dan vreest om enige vorm van gebrek aan fatsoen. Iets meer fatsoen aan de zijde van de pleger zou niet alleen maar verdere klachten voorkomen maar ook ervoor zorgen dat er geen vrees voor gebrek aan fatsoen hoefde te leven t.a.v. klaagster, gebaseerd op projectie.

 

Lees ook ons artikel ‘Misbruik door Hulpverleners (MdH) in hoger beroep bij Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (CTG): Klacht die leidde tot het ontstaan van MdH ongegrond verklaard door Regionaal Tuchtcollege’ van 29 maart 2006. Via navolgende link kunt u enig zicht op de procedure in eerste aanleg verkrijgen.

Klacht over een BIG-geregistreerde gz-psycholoog / psychotherapeut uit Amstelveen

De uitspraak in eerste aanleg kunt u via een link in bovengenoemd artikel van maart 2006 lezen.

 

 

Hoger beroep CTG tegen Amstelveense psycholoog/psychotherapeut: divers, ernstig grensoverschrijdend gedrag (GOG) – 4 juli 2006 – Red. MdH -- De zaak waarvan de feiten en gebeurtenissen die eraan ten grondslag liggen de belangrijkste reden waren voor het ontstaan van MdH…

Een van de oprichters van deze site heeft op 29 juni 2006 om 23.52 uur per fax het eerder ingediende beroepschrift bij het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (CTG) te Den Haag aangevuld met de gronden van het beroep. Het stuk inclusief producties, zo werd ons op 30 juni jl. bevestigd, was op tijd en in goede orde door het CTG ontvangen.

 

In het kort kan over het beroep gesteld worden dat de klagende partij tegen alle klachtonderdelen die het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (RTG) Amsterdam ongegrond had verklaard, in beroep is gegaan. Tevens werd het college in tweede aanleg verzocht ook te oordelen over de klachtonderdelen waarover het regionaal tuchtcollege niet had geoordeeld. Verweerder heeft vier weken de tijd op het beroepschrift te reageren, mits hij niet zal verzoeken om uitstel.

 

De aanvulling op bovenstaand, zeer beknopt nieuwsbericht zal pas op zaterdag 8 juli 2006 in de avond door ons worden gepubliceerd omdat het mogelijk is dat verweerder de gronden van het beroep pas op zaterdag a.s. (uiterlijk) zal ontvangen. Om met zekerheid uit te kunnen sluiten dat verweerder e.e.a. eerder via een medium dan via de procedurele stukken ter kennis zal nemen, hebben wij hiervoor gekozen. Verweerder moet de stukken immers uiterlijk zaterdag ochtend a.s. hebben ontvangen. Telefonische navraag bij het CTG op 4 juli 2006 maakte duidelijk dat de stukken op 3 juli jl. naar verweerders advocaat werden gezonden. Dan moeten de stukken nog worden doorgezonden naar verweerder zelf. Wij hebben dus rekening gehouden met een mogelijke, dubbele vertraging per post. Tevens informeerden wij heden bij het advocatenkantoor van verweerder telefonisch of het mogelijk was dat verweerder eventueel met vakantie zou zijn. Dit meende men, zou niet het geval zijn. Tevens werd aan de advocaat de kans geboden telefonisch contact met klaagster op te kunnen nemen, mocht men dit wenselijk achten. Het nieuwsbericht dat wij zullen publiceren is in verhouding tot het beroepschrift summier van aard, de inhoud van het beroepschrift slechts deels noemende. Het is dan ok meer een update van de stand van zaken in deze procedure in welke klaagster koos voor het aantekenen van hoger beroep omwille van het algemeen belang. Wij zijn dan ook ervan overtuigd e.e.a. zowel inhoudelijk als m.b.t. de keuze van het moment van publicatie in goede orde, zorgvuldig en rekening houdende met de belangen van verweerder, te hebben gehandhaafd.

 

 

 

 

Kromme bomen onder tucht-collegiale hemel – 3 juli 2006 (eerste versie: 24 juni 2006) – Red. MdH, reactie op ‘Geen regeling voor advocaten in tuchtcolleges’ dat op 23 juni 2006 in Medisch Contact (Nr. 25). Na afronding van het lopende onderzoekje zullen wij een verder nieuwsbericht publiceren over de stand van zaken m.b.t. dubbelrollen van leden van medische tuchtcolleges.  -- Als men zich wel eens met het wel en wee van het medisch tuchtrecht bezighoudt, is het goed mogelijk dat dit bericht ervoor zorgt dat de 'pop up' "ook dat nog!" op 'het beeldscherm' verschijnt. Met dank aan Medisch Contact deze onhebbelijkheid uit de tucht-collegiale vijver te vissen en aan het oppervlak te brengen!

Wat als eerste in het oog sprong, is het feit dat het bij de genoemde lid-juristen die als advocaat voor hun eigen tuchtcollege optreden uitsluitend om advocaten gaat die de hulpverlener vertegenwoordigen. Toeval? Ik denk van niet. Wat zouden artsen er wel niet van vinden als de klagende partij met een advocaat aan komt zetten die tevens als lid-jurist voor hetzelfde tuchtcollege werkzaam is? Op dit punt aan alle hulpverleners die dit stuk lezen het verzoek hierbij eventjes stil te blijven staan en zich even in te leven in deze situatie… .

Het feit dat dit probleem zich slechts eenzijdig voordoet, en dan wel altijd in het eventuele nadeel voor de gebruiker van de gezondheidszorg, is een verder teken dat aangeeft voor wie en wat onze medische tuchtcolleges voornamelijk werkzaam zijn. Aldus, in de zaken die wij volgen, tuchtzaken betreffend seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) door hulpverleners, is dat in veel gevallen zo. Neutraliteit en onpartijdigheid zijn begrippen die als muziek in onze oren klinken maar die helaas in de praktijk, zeker op dát gebied, slechts zelden mogen worden aangetroffen.

Met betrekking tot het genoemde is enige nuancering uiteraard wel op z’n plaats. Gelukkig maar is er wel verschil tussen tuchtcolleges. En het verschil dat ons opvalt als wij kijken naar professionaliteit, zorgvuldigheid en correctheid waarmee zaken van GOG door hulpverleners door tuchtcolleges worden behandeld, weerspiegelt zich ook in het artikel van Mensje Melchior (MC, Nr. 25/2006).

Het beeld dat tot dusver vanuit ons zicht op zaken is ontstaan, houdt in dat 3 van de 7 tuchtcolleges in ons land over het algemeen goed functioneren. Naast de 5 regionale tuchtcolleges en het Centraal Tuchtcollege in Den Haag betrekken wij dan ook maar even het veelal vergeten kindje, het College van Medisch Toezicht (CvMT), erbij. Een tuchtcollege, min of meer in staat van werkeloosheid terwijl alle andere tuchtcolleges het druk hebben. Waarom werkeloos? Omdat de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) veel te weinig zaken bij het CvMT aandraagt. Daarbij zou het gros van alle zaken over seksueel GOG, zo blijkt al jaren en telkens weer, juist bij het CvMT terecht moeten komen. Van de eerstgenoemde tuchtcolleges functioneren het regionaal tuchtcollege in Groningen en het Centraal Tuchtcollege in Den Haag naar onze mening nogal goed. Helemaal achteraan, ver achterblijvend t.a.v. de zonet genoemde collega-colleges, als een soort dwaallicht, ... het Amsterdamse RTG.

De kwaliteit van de tuchtcolleges zien wij deels weerspiegeld in de reacties van de voorzitters van de verschillende colleges. Professionaliteit, zorgvuldigheid en met name ook correctheid, zo constateren wij, hebben veel te maken met wie leiding geeft aan een tuchtcollege. Mr. Torrenga, voorzitter van het Centraal Tuchtcollege en mr. Duursma, voorzitter van het Groningse tuchtcollege zijn de enige in de groep die er heel erg duidelijk over zijn m.b.t. wat al dan niet wenselijk is en m.b.t. wat kan en wat niet kan. Beiden verdienen dan ook een groot compliment. En wij weten dat het geen reclamespotjes zijn die zij voor hun eigen colleges even voor MC hebben afgedraaid. In tegendeel: deze beide rechters zeggen wat zij doen en doen wat zij zeggen. Zoals het hoort. Dat verdient bewondering, want ja... vanzelfsprekend is dat helaas alles behalve op tucht-collegiaal terrein.

"De angst voor partijdigheid is volgens mij onterecht." stelt mr. Uhlenbroek die tot voor kort een dubbelrol bij het Amsterdamse tuchtcollege vervulde. De angst is onterecht, dáárover ben ik het zéker mee haar eens. De feiten zorgen er immers voor dat je nergens bang voor hoeft te zijn in dezen. Je kunt er namelijk gerust zeker van zijn dat menig lid van een tuchtcollege niet in staat is zich neutraal op te kunnen stellen. En dit probleem is een probleem dat nog veel structureler van aard is dan het eerder genoemde probleem. Dit neemt niet weg dat wij er bijzonder blij mee zijn dat het alhier besproken probleem de nodige aandacht heeft mogen verkrijgen en dat e.e.a. tot een paar 'verhuizingen' heeft mogen leiden.

Echter, hoe zit het bijvoorbeeld met mr. E.W.M. Meulemans die als plaatsvervangend lid-jurist bij het Regionaal Tuchtcollege Amsterdam werkzaam is en tevens als advocaat en procureur bij Nysingh advocaten en notarissen te Zwolle werkt? En hoe zit het met mw mr. R.A. Hopster - Arendsen de Wolff die naast haar functie als lid-jurist voor het RTG Amsterdam werkzaam is bij het eveneens in Amsterdam gevestigde advocatenkantoor Jonker c.s. Advocaten? Beide dubbelrollen stonden wel vermeld op de door het tuchtcollege gepubliceerde ledenlijst maar mr. J.S.W. Holtrop, de voorzitter van het Amsterdamse tuchtcollege heeft deze beide gevallen blijkbaar niet genoemd tijdens het interview met Medisch Contact. Gaat het hierbij om 'juridische functieverhuizingen' waartoe de voorzitter van het Amsterdamse tuchtcollege nog moet besluiten? Opmerkelijk dat hij slechts één van de drie dubbelrollen aan zijn eigen college heeft genoemd, niet waar?

In verband met de door MC genoemde, mogelijke belangenverstrengelingen, stelt zich een verdere vraag: hoe zit het met andere belangenverstrengelingen zoals met nevenfuncties van leden-juristen van tuchtcolleges die eigenlijk ook niet samengaan met de werkzaamheden die zij voor het tuchtcollege verrichten? Laten wij eens naar de diverse functies van coördinerend vice-president bij de Rechtbank Amsterdam, mr. J.A.J. Peeters, kijken. Bij het RTG Amsterdam vervult hij de functie van plaatsvervangend voorzitter. Hoe zit het b.v. met het plaatsvervangend voorzitterschap van mr. Peeters bij het college van toezicht van het Nederlands Instituut voor Psychologen (N.I.P.)? Het staat al jaren naast zijn plaatsvervangend voorzitterschap bij het tuchtcollege en niemand lijkt zich erom te bekommeren. Er worden nogal eens gz-psychologen en psychotherapeuten voor het tuchtcollege gedaagd die in veel gevallen een lidmaatschap bij de beroepsvereniging voor psychologen hebben. Die zaken worden nogal eens beoordeeld door o.a. mr. Peeters die dus een hoge functie binnen de genoemde beroepsvereniging bekleedt. Een belangenverstrengeling van soortgelijke aard valt eveneens aan te treffen als men twee functies van mr. F.M. Pekelharing-de Planque naast elkaar plaatst. Bij het tuchtcollege in Amsterdam vervult hij de functie van plaatsvervangend secretaris. Bij het College van Toezicht van het N.I.P. treedt hij op als secretaris van het college.  Prof.dr. R.W. Trijsburg, voor het CTG te Den Haag werkzaam als lid-psychotherapeut vervult de functie van Voorzitter Raad van Toezicht bij het Nederlands Psychoanalytisch Instituut (NPI). Psychoanalytici komen dan wel niet in hun hoedanigheid als analyticus voor de tuchtrechter maar wel in de hoedanigheid van psychiater, psychotherapeut en gz-psycholoog.

Het zou bijzonder wenselijk zijn als eens iemand naar de diverse nevenfuncties van leden-juristen en leden-artsen van tuchtcolleges zou gaan kijken. Een en ander gaat niet goed samen en behoeft aandacht. De verschillende dubbelrollen van menig lid van het medisch tuchtcollege zijn een goed voorbeeld daarvoor dat het niet op alle terreinen even goed is gesteld met ons medisch tuchtrecht. Het is dan ook zeer de vraag of het terecht zou zijn mr. Offers gelijk te geven met zijn opmerking "Het speelt te weinig om hier regels voor te maken. We kunnen overal wel regels voor opstellen, maar dan zien we door de bomen het bos niet meer." In ieder geval tonen voorbeelden van hetzelfde evenals voorbeelden van soortgelijke belangenverstrengeling aan dat het probleem toch iets vaker speelt dan in eerste instantie werd toegegeven. De zorg van mr. Offers dat door invoering van een paar belangrijke regels het juridische bos ondoorgrondelijk zou worden, is mijns inziens niet terecht. Belangrijke zaken dienen nu eenmaal vast te worden gelegd. Zo zijn er b.v. ook helemaal geen regels m.b.t. een tuchtrechtelijke spoedprocedure die in bijzonder ernstige gevallen door de inspectie kan worden aangespannen. Een gemis dat in het verleden al ertoe heeft geleid dat er bijzonder kromme, juridische bomen konden groeien.

Op het gebied van seksueel GOG door hulpverleners is het gebrek aan feitenkennis en het geloven in mythes die zich in de loop der tijd helaas hardnekkig hebben gemanifesteerd, het grootste probleem. Het zorgt ervoor dat zaken niet professioneel, zorgvuldig en correct behandeld kunnen worden. Het nadeel in dezen ligt helaas altijd aan de zijde van de klagende partij, het slachtoffer in dit geval. Een van de vele, onnodige struikelblokken waarmee cliënten/patiënten te maken krijgen wanneer zij ervoor kiezen een zaak wegens seksueel misbruik aan te spannen. Bij een groot aantal leden van medische tuchtcolleges ontbreekt het zelfs aan de basiskennis m.b.t. dit onderwerp, zo blijkt steeds weer. Het ontbreken van de nodige kennis van zaken zou nog niet eens het ergste zijn. Wat bijzonder erg is, en wat helaas ook steeds weer blijkt, is dat men in mythes gelooft en die staan veelal haaks op wat de wetenschap en de ervaringsfeiten hierover te vertellen hebben. En dan wel niet pas sinds gisteren maar dat is al sinds tientallen jaren zo.


Met dank aan Rudolf Torrenga en Tjeerd Duursma
die precies weten waar zij dienen te staan. Wat ons betreft mogen de beide heren rechters wel eens een opfriscursus 'correctheid, professionaliteit en zorgvuldigheid' aan collega-colleges gaan geven. Met name inzake gevallen van grensoverschrijdend gedrag (GOG) door hulpverleners. Gevallen waarbij de genoemde kwaliteiten die vanzelfsprekend zouden moeten zijn, nogal eens bijzonder sterk afwezig zijn. Zaken die confronterend kunnen zijn voor degenen die hen moeten beoordelen en die zeker niet zijn weggelegd voor collegeleden die bij de oordeelvorming niet beter weten dan emotio t.a.v. ratio te laten prevaleren.

Wij sluiten ons dan ook volledig aan bij de woorden van mr. Torrenga en mr. Duursma: dergelijke dubbelrollen van leden-juristen van een medisch tuchtcollege zijn uiterst onwenselijk en dit kan écht niet. In de hoop dat er nog enkele verhuisacties zullen mogen plaatsvinden en in de hoop dat er toch enige regelgeving zal ontstaan in dezen.

M.b.t. het verifiëren van genoemde nevenfuncties en belangenverstrengelingen verwijs ik u naar de navolgende pagina op de website van het medisch tuchtcollege. Helaas worden nog steeds niet alle nevenfuncties van alle leden van het tuchtcollege genoemd. Door aanvulling van de nog ontbrekende gegevens zou het lijstje van ongewenste en inacceptabele combinaties van functies dus nog verder kunnen groeien. Er valt overigens nog véél meer te vertellen over kromme bomen in de tucht-collegiale boomgaard. Alles op z’n tijd en plaats. Wordt vervolgd.

 

Bronnen van informatie:
Lijst van alle leden van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam, incl. nevenfuncties:
http://www.tuchtcollege-gezondheidszorg.nl/regionaal_files/amsterdam/samenstelling.htm

Lijst van alle leden van het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Den Haag, incl. nevenfuncties:
http://www.tuchtcollege-gezondheidszorg.nl/naamlijst.htm

Zoekfunctie op de website van de Orde van Advocaten:
http://www.advocatenorde.nl/nova/advocaten2b.nsf/zoek?openform

Dubbelrol mw. mr. R.A. Hopster - Arendsen de Wolff
http://www.advocatenorde.nl/nova/advocaten2b.nsf/vResults?SearchView&Query=FIELD+fldName=hopster*&Count=250&Start=1&SearchMax=0&SearchOrder=4&Ref=0

Dubbelrol mr. E.W.M. Meulemans (RTG A'dam)
http://www.advocatenorde.nl/nova/advocaten2b.nsf/vResults?SearchView&Query=FIELD+fldName=meulemans*&Count=250&Start=1&SearchMax=0&SearchOrder=4&Ref=0

Nota bene: Wij zijn momenteel bezig alle leden-juristen van alle 7 medische tuchtcolleges te chequen wat betreft de genoemde dubbelrol met de advocatuur. Wij hebben ondertussen al meer dubbelrollen aangetroffen dan hierboven vermeld staan. Van de drie tot dusver nagetrokken tuchtcolleges bleek er slechts één tuchtcollege te bestaan waarbinnen geen dubbelrollen aan het licht kwamen. Het gaat hierbij om het College van Medisch Toezicht (CvMT), met als voorzitter, mr. J.J.I. Verburg. Wij hebben de secretaris van het college, mr. P.C. Römer, over het tot dusver meest positieve resultaat inzake dubbelrol tuchtcollege/advocatuur geïnformeerd. Wij zullen de uitkomst van het onderzoekje naar dubbelrollen bij medische tuchtcolleges binnenkort bekend maken.

Geplaatst op MC: http://medischcontact.artsennet.nl/forum/ppu/62685/parent_id=&recursive=0&page_index=1&focus_thread=62959&zoom_id=62959

(Indien u niet op Medisch Contact bent geabonneerd, is het mogelijk dat u de gepubliceerde teksten op de website van MC niet zult kunnen zien. De teksten treft u echter integraal in deze nieuwsbrief aan.) 

 

Bij dit nieuwsbericht gaat het om een ractie op het artikel ‘Geen regeling voor advocaten in tuchtcolleges’ dat op 23 juni 2006 in Medisch Contact (Nr. 25, Rubriek: NieuwsReflex, Pagina: 1020) verscheen. Het artikel van MC treft u o.a. op de website van MC aan:

http://medischcontact.artsennet.nl/content/dossiers/947567577/69737324/AMGATE_6059_138_TICH_R176167708732798/

 

 

Twaalf jaar cel voor doodslag Filippijnse – 3 juli 2006 – Red. MdH – Het ANP berichtte afgelopen week: “De rechtbank in Den Bosch heeft vandaag de 50-jarige arts E. ten W. uit Nuenen voor doodslag op zijn vrouw Fatima Paña conform de eis van het Openbaar Ministerie veroordeeld tot twaalf jaar cel. De rechtbank acht bewezen dat de arts zijn Filippijnse vrouw in januari 2001 door wurging om het leven bracht. Het stoffelijk overschot van Paña werd vorig jaar gevonden onder een laag beton in de woning van de tweelingbroer van Ten W. De 31-jarige vrouw werd toen al vier jaar vermist. Ten W. beweerde dat ze was teruggekeerd naar de Filippijnen om een nieuw leven te beginnen. Later verklaarde hij dat zij zelfmoord had gepleegd, en dat hij haar zelf had begraven omdat hij geen afstand van haar kon doen. De rechtbank hield bij de bepaling van de straf rekening met de verminderde toerekeningsvatbaarheid van Ten W. Een belangrijk bewijsmiddel is een breukje in het strottenhoofd van Paña dat door deskundigen met grote waarschijnlijkheid is aangetoond. De rechtbank gaat ervan uit dat er sprake is van een breuk, en dat deze het gevolg is van een wurghandeling door de arts. Dat de vrouw zelfmoord pleegde met behulp van een plastic zak over haar hoofd, vindt de rechtbank ongeloofwaardig. Volgens getuigen was ze juist opgewekt in de periode voor haar verdwijning. Ze was druk bezig met de voorbereidingen voor het doopfeest van haar jongste zoontje en het behalen van haar rijbewijs. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk op deze manier zelfmoord te plegen zonder bewustzijnsdempende middelen te gebruiken, en daarvan zijn geen restanten gevonden bij sectie op het lichaam. Ten W. is ook veroordeeld voor het verbergen van het lijk van zijn vrouw. Hij begroef het eerst in zijn eigen achtertuin en verplaatste het later naar de funderingen van het huis van zijn tweelingbroer, verderop in de straat. De rechtbank neemt het hem kwalijk dat hij de nabestaanden jaren in onzekerheid liet over het lot van Paña. In de zaal reageerden vrienden en familie van het slachtoffer met grote opluchting op de veroordeling van Ten W.”

Bovengenoemde uitspraak roept diverse vragen op: Aangezien er sprake is van verminderde toerekeningsvatbaarheid van de basisarts, komt de vraag op waarom door de rechtbank geen tbs-maatregel werd opgelegd. Ten tweede bevreemdt het ons dat er geen beroepsverbod aan de arts werd opgelegd. Wij zijn momenteel e.e.a. aan het uitzoeken in dezen en zullen dit nieuwsbericht op een later moment vandaag nog gaan aanvullen. Reden voor het niet opleggen van een tbs-maatregel zou kunnen zijn dat de Officier van Justitie die deze zaak bij de rechter aandroeg niet om oplegging van een tbs-maatregel heeft verzocht. Dan resteert echter de vraag waarom het OM geen tbs-maatregel tegen de basisarts eiste.

 

Mutter der 14-Jähigen: «Polizist leckte ihre Brüste» --  30 juni 2006 -- 20Minuten Zürich#124 -- Ein 46-jähriger Zürcher Kantonspolizist hat sich auf dem Posten an einer 14-Jährigen vergangen. Sie war aus einer Wohngruppe ausgerissen. Nach dem Vorfall wandte sich die junge Frau an eine Opferberatungsstelle und erstattete Anzeige. Laut der Mutter wurde das Opfer bereits als 8-Jährige durch ihren Vater vergewaltigt, und ihr erwachsener ehemaliger Freund wurde wegen sexueller Handlungen mir ihr verurteilt. Die Mutter kann nicht verstehen, dass der Polizist bereits nach 2 Tagen Untersuchungshaft wieder auf freiem Fuss ist, während ihre Tochter in einer geschlossenen Anstalt untergebracht ist.

 

Onderwijzers vast voor jarenlang misbruik -- 27 juni 2006 -- RTL Nieuws -- Twee leraren uit Eindhoven zitten al een maand in de cel. Ze worden verdacht van jarenlang seksueel misbruik van jongens.

Broers
De twee 56-jarige mannen zijn tweelingbroers. Ze stonden jarenlang voor de klas op basisscholen in Son en Eindhoven, meldt het Openbaar Ministerie. De verdachten verschijnen op 31 augustus voor de rechter in Den Bosch.
Misbruik
Vier mannen hebben aangifte gedaan. Ze zeggen dat ze tussen 10 en 14 jaar oud waren toen het misbruik plaatshad. Het OM wil niet zeggen of het gaat om leerlingen. De slachtoffers zijn inmiddels meerderjarig. Volgens justitie keren de leraren sowieso niet meer terug in het basisonderwijs.
Ouders
Gisteravond zijn ouders geïnformeerd op de basisschool in Eindhoven waar één van de verdachten werkte. Vanavond volgt een besloten informatiebijeenkomst op basisschool De Bloktempel in Son. Uit een brief aan ouders blijkt dat het misbruik niet op de school heeft plaatsgevonden.

Lees onderstaand de brief die aan ouders is verstuurd:
 

Misbruik onderwijzers Eindhoven: brief aan ouders -- 27 juni 2006 -- RTL Nieuws -- Hieronder volgt een groot deel van de brief die ouders hebben gekregen over het misbruik van twee onderwijzers uit Eindhoven. Uit privacy-overwegingen worden sommige namen niet gemeld.

Beste ouders en verzorgers,

Soms word je als mens geconfronteerd met zaken, die je hele leven op de kop lijken te zetten. Wij, het team van de Bloktempel en het bestuur van de SKPO, willen en kunnen u nu informeren over zo’n situatie, waarmee wij kortgeleden werden geconfronteerd.

Op 18 mei 2006 werd Jan-Jos Janssen, lid van het managementteam van de SKPO en verantwoordelijk voor onderwijszaken, geïnformeerd door de Politie, over het feit dat de heren ...... en ....... waren aangehouden. De Politie deelde mee dat de twee broers onder verdenking stonden van ontuchtelijke handelingen met minderjarige jongens.

Op verzoek van de Officier van Justitie hebben wij vervolgens toegezegd, om in het belang van het onderzoek, nog geen ruchtbaarheid aan deze zaak te zullen geven. Dit was voor ons geen makkelijke beslissing omdat wij juist ook het snel informeren van direct betrokkenen (ouders en teamleden) in een dergelijke serieuze zaak heel erg belangrijk vinden.

Maar wij wilden het algemene belang van een zorgvuldig onderzoek niet verstoren en hebben ingestemd met een voorlopige informatiestop. Nu hebben wij van de Officier van Justitie wel toestemming gekregen om u feitelijk op de hoogte te brengen van de aard en omvang van deze schokkende zaak.

Beiden zijn geruime tijd aan twee van onze scholen verbonden geweest. De heer ...., voormalig leerkracht aan bs. Het Palet in Eindhoven, is inmiddels met pensioen. De heer ...., sinds augustus 1998 als leerkracht verbonden aan bs. De Bloktempel, zal niet meer terugkeren in het onderwijs.

Alhoewel het onderzoek zich vooralsnog beperkt tot feiten, die niet op de Bloktempel hebben plaats gevonden, kan het Openbaar Ministerie nog niets met zekerheid stellen over de omvang van deze zaak.

Afgaand op deze informatie kunnen wij dan ook stellen dat er naar alle waarschijnlijkheid niets met uw kinderen zal zijn gebeurd. Wij moeten in deze nog een slag om de arm houden omdat het onderzoek weliswaar nagenoeg, maar nog niet helemaal is afgerond.

Die voorlopige constatering heeft voor ons, ondanks de ernst van de zaak, toch wel voor enige opluchting gezorgd. Als je met zulke zaken wordt geconfronteerd dan gaan je eerste gedachten natuurlijk uit naar de kinderen. De kinderen waarvoor u ons de zorg heeft toevertrouwd.

Het zal u duidelijk zijn, dat het gehele schoolteam, net als u, geschokt is door deze zaak. Als team doen wij er alles aan om de veiligheid van uw kinderen te waarborgen. Toch gebeuren er soms dingen, die je met de beste wil van de wereld niet kunt voorkomen. Het feit dat wij met dit soort zaken worden geconfronteerd, zal ook u, als ouders, verontrusten.

Daarom nodigen wij, ouders die hieraan behoefte hebben, dan ook uit voor een besloten bijeenkomst op dinsdag 27 juni 2006 in de kerk van St. Petrus Banden aan de Markt in Son om 20.00 uur. Tijdens deze bijeenkomst kunnen we u nog eens zorgvuldig, in hoofdlijnen, informeren over deze zaak. Op die avond kunt u aan het Openbaar Ministerie, de politie, de schoolarts, de schoolvertrouwenspersoon en een vertegenwoordiger van de GGD, maatschappelijk werk, de SKPO en uiteraard de directeur namens het schoolteam, alle vragen stellen die u over deze zaak beantwoord wilt zien. Het zal u duidelijk zijn, dat er niet specifiek kan worden ingegaan op zaken die voor het onderzoek van essentieel belang zijn. Wij vertrouwen u op deze wijze op een goede manier te informeren over deze zaak.

Deze flinke schok moeten wij, als schoolteam, achter ons laten. We moeten verder. Verder met de kinderen, de ouders en het schoolteam, omdat wij een verantwoordelijke taak hebben uit te voeren. Een opdracht en een zorg, die geheel in het teken zal blijven staan van de ontwikkeling van uw kinderen in een veilige schoolomgeving.

Tot slot willen wij nog aangeven, dat wij als school en als SKPO (nog) geen contact met de media hebben gehad en ook niet zullen hebben, totdat het moment is gepasseerd dat de direct betrokkenen, namelijk u, de ouders en verzorgers, op de juiste wijze zullen zijn geïnformeerd. Pas daarna zijn wij bereid om ook eventueel de media te woord staan.

Jan Jos Janssen, lid Bovenschools Management Team SKPO afd. onderwijszaken Jos Wijnhoven, directeur bs “De Bloktempel” Willem van den Heuvel, adj.dir. bs “De Bloktempel”

 


How Doctors Got Into the Torture Business – June 27, 2006 – TIMES, by: Andrew Sullivan.– Review of the book ‘Oath Betrayed: Torture, Medical Complicity, and the War on Terror’ (published this week by Random House; ISBN: 140006578X) by medical ethicist professor Steven Miles, MD.

Andrew Sullivan on the harrowing new book "Oath Betrayed", in which a
medical ethicist documents how members of his profession got caught up
in the abuse of prisoners.

Soldiers are trained to kill and doctors to heal. At least that's how we
usually understand those two professions. But wars can often distort
reality, and the war on terrorism has turned into a test case. An
inspiring example is that of Colonel Kelly Faucette, M.D. He recently
wrote about caring for a new patient at the intensive-care unit of the
47th Combat Support Hospital in Mosul, Iraq. The patient was a terrorist
insurgent, a man who planted hidden roadside bombs to murder civilians
and Faucette's fellow soldiers. Faucette wrote in his local paper:
"Something inside me wants to walk up to this guy ... and just clobber
him." But Faucette didn't. Instead he healed him before sending him to a
jail, and by that act of healing he helped heal Iraq.

That's the America I know and love. But it is not, alas, the only face
of America in this war. One of Defense Secretary Donald Rumsfeld's first
instructions for military interrogations outside the Geneva Conventions
was that military doctors should be involved in monitoring torture. It
was a fateful decision -- and we learn much more about its consequences
in a new book based on 35,000 pages of government documents obtained
under the Freedom of Information Act. The book is called Oath Betrayed
(to be published June 27) by medical ethicist Dr. Stephen Miles, and it
is a harrowing documentation of how the military medical profession has
been corrupted by the Bush-Rumsfeld interrogation rules.

One of those rules was that a prisoner's medical information could be
provided to interrogators to help guide them to the prisoner's
"emotional and physical strengths and weaknesses" (in Rumsfeld's own
words) in the torture process. At an interrogation center called Camp
Na'ma, where the unofficial motto was "No blood, no foul," one
intelligence officer testified that "every harsh interrogation was
approved by the [commander] and the Medical prior to its execution."
Doctors, in other words, essentially signed off on torture in advance.
And they often didn't inspect the victims afterward. At Abu Ghraib,
according to the Army's surgeon general, only 15% of inmates were
examined for injuries after interrogation.

Some of the medical involvement in torture defies belief. In one of the
few actual logs we have of a high-level interrogation, that of Mohammed
al-Qhatani (first reported in TIME), doctors were present during the
long process of constant sleep deprivation over 55 days, and they
induced hypothermia and the use of threatening dogs, among other
techniques. According to Miles, Medics had to administer three bags of
medical saline to Qhatani -- while he was strapped to a chair -- and
aggressively treat him for hypothermia in the hospital. They then
returned him to his interrogators. Elsewhere in Guantanamo, one prisoner
had a gunshot wound that was left to fester during three days of
interrogation before treatment, and two others were denied antibiotics
for wounds. In Iraq, according to the Army surgeon general as reported
by Miles, "an anesthesiologist repeatedly dropped a 2-lb. bag of
intravenous fluid on a patient; a nurse deliberately delayed giving pain
medication, and medical staff fed pork to Muslim patients." Doctors were
also tasked at Abu Ghraib with "Dietary Manip (monitored by med)," in
other words, using someone's food intake to weaken or manipulate them.

Of the 136 documented deaths of prisoners in detention, Miles found,
medical death certificates were often not issued until months or even
years after the actual deaths. One prisoner's corpse at Camp Cropper was
kept for two weeks before his family or criminal investigators were
notified. The body was then left at a local hospital with a certificate
attributing death to "sudden brainstem compression." The hospital's own
autopsy found that the man had died of a massive blow to the head.
Another certificate claimed a 63-year-old prisoner had died of
"cardiovascular disease and a buildup of fluid around his heart."
According to Miles, no mention was made that the old man had been
stripped naked, doused in cold water and kept outside in 40? cold for
three days before cardiac arrest.

Other doctors just looked the other way, their military duty overruling
the Hippocratic Oath. One at Abu Ghraib intervened to ask guards to stop
beating one prisoner's wounded leg and quit hanging him from an injured
shoulder. He saw it happen three times. He never reported it. In Mosul,
according to Miles, one medic witnessed guards beating a prisoner and
burning him by dragging him over hot stones. The prisoner was taken to
the hospital, treated and then returned by doctors to his torturers. An
investigation into the incidentwas closed because the medic didn't sign
the medical record and so he couldn't be identified.

After a while, you get numb reading these stories. They read like
accounts of a South American dictatorship, not an American presidency.
But we learn one thing: once you allow the torture of prisoners for any
reason, as this President did, the cancer spreads. In the end it spreads
to healers as well, and turns them into accomplices to harm.

 


”Je vraagt je bijna af wie hier het meest dringend een behandeladvies nodig heeft”… – 27 juni 2006 – Red. MdH --  Onderstaand artikel zoals op 23 juni jl. in het medische weekblad Medisch Contact verschenen, becommentarieert een tuchtrechtelijke uitspraak van het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam, betreffend een psychiater aan wiens adres minder dan een jaar daarvoor ook al een tuchtrechtelijke uitspraak gericht was… . Ben Crul, hoofdredacteur van Medisch Contact heeft weer eens bijzonder treffende woorden voor het buitengewoon onprofessionele gedrag van een collega-arts gevonden: “Ongelofelijk hoe de psychiater het zonder hoor en wederhoor allemaal bij elkaar verzint. (…). Je vraagt je bijna af wie hier het meest dringend een behandeladvies nodig heeft. Het regionaal tuchtcollege hield het bij een waarschuwing.”

 

Tja… een tuchtcollege dat haar eigen grenzen niet kent… hoe moet dat ook geacht kunnen worden op enige, redelijke wijze over de grenzen van anderen en over de grenzen van het medisch vak te kunnen oordelen? Het is geenszins verwonderlijk dat het Regionaal Tuchtcollege Amsterdam weer eens extreem mild oordeelde. Jammer, dat de psychiater in kwestie die werkelijk hulp lijkt te behoeven zodoende verstoken zal blijven van de wellicht nodige hulpverlening. Maar, het stuk lezende, zult u begrijpen dat er een grote kans is dat er nog wel meer klachten over deze psychiater bij het tuchtcollege binnen zullen komen. Het karakter van sommige hulpverleners zorgt er nu eenmaal voor dat zij als het ware een abonnement bij het tuchtcollege nemen. Nieuwe rondes, nieuwe kansen. Een verder voorbeeld van de kromme banaan die zich medisch tuchtrecht noemt… (over dit onderwerp binnenkort meer op onze pagina NIEUW OP DEZE SITE).

 

Wij zijn van mening dat de opgelegde maatregel nergens op slaat. Dergelijk vergaand grensoverschrijdend gedrag van een medische professional verdient geen fluwelen handschoenen maar een échte maatregel. Terwijl de uitspraak in de eerste zaak (?) (uitspraak april 2006) die tegen hem liep nog niet bekend was, kreeg het tuchtcollege al de volgende klacht over deze psychiater binnen. Een en ander roept beelden op die doen denken aan een psychiater/psychotherapeut uit de regio Eindhoven die gelukkig na het nemen van een uitgebreid tuchtrechtelijk abonnement nog niet zo lang geleden dan uiteindelijk uit het vak werd gezet. Het bordje op zijn deur lokt nu met het opschrift ‘depressie deskundige’ cliënten aan. Dergelijk onprofessioneel gedrag zoals in onderstaande uitspraak beschreven, verdient hele duidelijke taal door een tuchtcollege. Had men de psychiater enkele maanden onvoorwaardelijk geschorst, was er wellicht enige hoop geweest dat hij eens over zijn eigen doen en laten na zou gaan denken. En aan deze maatregel had meteen een duidelijke waarschuwing vastgeplakt kunnen worden: “bij de volgende gegrond verklaarde klacht, no matter what, volgt doorhaling in het BIG-register”. Voor sommige verweerders zijn fluwelen handschoenen niet weggelegd. Het tuchtcollege zou daar toch langzamerhand enig feeling voor moeten krijgen…?! Hoe is het toch mogelijk dat e.e.a. meer dan maar duidelijk is en o.a. door Ben Crul bijzonder treffend wordt verwoord ”Je vraagt je bijna af wie hier het meest dringend een behandeladvies nodig heeft”… maar het tuchtcollege snapt het allemaal niet?... wil het niet begrijpen! En HIER ligt HET probleem waardoor gebruikers van de gezondheidszorg alsmaar weer schade oplopen. Omwille van ondeugdelijke, tuchtrechtelijke uitspraken.

 

Met dank aan Medisch Contact voor onderstaande, prachtige bijdrage! Een medisch vakblad dat ook dan nog durft te spreken wanneer anderen al lang stil gevallen zijn. Een vakblad waarmee wij ontzettend blij zijn. Rechtlijnig en transparant, naast professioneel, informatief en boeiend te zijn qua inhoud.  

 

Contra-expertise zonder onderzoek

Publicatie: Uitspraken 2006
Auteur: B.V.M. Crul, arts mr W.P. Rijksen
Medisch Contact, nr. 25, 23 juni 2006, pp. 1047-49

Je moet het maar kunnen. En durven… Een als ‘technische kwaliteitsbeoordeling van een rapport’ bedoeld deskundigenbericht schrijven, dat eigenlijk de trekken vertoont van een contra-expertise. En dat zonder de patiënte over wie het gaat ooit te hebben gezien en met als enig basismateriaal de opdrachtbrief van een advocaat en het oude rapport van een collega-psychiater. Bijzonder, om dan nog als psychiater de suggestie te wekken dat je een diepdoorwrocht medisch oordeel geeft over de zielenroerselen van de patiënte. Dat vervolgens de vrouw, die in de clinch ligt met de opdrachtgevende aansprakelijkheidsverzekeraar over de hoogte van haar schadevergoeding, de psychiater aanklaagt, mag geen verwondering wekken.

Ongelofelijk hoe de psychiater het zonder hoor en wederhoor allemaal bij elkaar verzint. Niet onmogelijk dat hij achteraf toch gelijk blijkt te hebben, maar voor het naar boven takelen van een juiste diagnose is toch echt heel wat meer nodig. Zeker als de uitkomst zulke nadelige gevolgen voor een patiënte kan hebben. Na een grote serie vragen, geeft hij zelf de antwoorden en en passant ook nog een behandel­advies. Je vraagt je bijna af wie hier het meest dringend een behandeladvies nodig heeft. Het regionaal tuchtcollege hield het bij een waarschuwing.

 

Uitspraak Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te Amsterdam d.d. 21 maart 2006

Het college heeft het volgende over­wogen en beslist omtrent de op 17 december 2004  binnengekomen klacht van A, wonende te B, klaagster, tegen C, psychiater, wonende te D, verweerder.

1. Verloop van de procedure
Het college heeft kennisgenomen van het klaagschrift met bijlagen: het antwoord, de repliek, de dupliek en de correspondentie betreffende het vooronderzoek.
De klacht is ter openbare terechtzitting van 24 januari 2006 behandeld.
De partijen waren aanwezig. Klaagster werd bijgestaan door haar echtgenoot E en verweerder door F, verbonden aan G te H.

2. De feiten
Op grond van de stukken en hetgeen ter terechtzitting heeft plaatsgevonden, kan van het volgende worden uitgegaan:
Klaagster is in 1989 geopereerd in verband met een cyste aan de rechter eierstok. Nadat deze was verwijderd en onderzocht, terwijl klaagster nog in de operatiekamer lag, werd als uitslag gerapporteerd dat sprake was van een borderline-tumor, waarna klaagster opnieuw is geopereerd en de linker eierstok en de baarmoeder zijn verwijderd. Uit onderzoek is gebleken dat het om gezond weefsel ging. De aansprakelijkheidsverzekeraar heeft erkend dat de operateur zonder toestemming van klaagster de operatie niet had mogen uitvoeren en dat de operateur aansprakelijk is voor de schade die daardoor is toegebracht.

De psychiater I heeft op 3 juni 1996 omtrent de psychische toestand van klaagster een rapport uitgebracht. Daarin wordt beschreven dat de waargenomen verschijnselen van een depressief toestandsbeeld moeten worden beschouwd als gevolg van de operatie in 1989. Over de omvang van de te vergoeden schade bestaat een geschil tussen klaagster en de aansprakelijkheidsverzekeraar waarover voor de rechtbank te H wordt geprocedeerd.
De advocaat van de aansprakelijkheidsverzekeraar heeft verweerder op 28 september 2004 onder meer de volgende vragen voorgelegd:
- Hoe beoordeelt u de wijze waarop I haar onderzoek heeft verricht?
- Bent u van mening dat de conclusies van I worden onderbouwd door het onderzoek en de stukken waarover I beschikte?
- Hoe waarschijnlijk acht u een causaal verband tussen de operatie in 1989 en de latere psychiatrische problemen?
Verweerder heeft over zijn bevindingen op 7 oktober 2004 een medisch/psychiatrisch deskundigenbericht uitgebracht, dat door de advocaat van de aansprakelijkheidsverzekeraar  is overgelegd in de procedure.

3. Standpunt van klaagster en de klacht
De klacht houdt zakelijk weergegeven in dat verweerder:
1. kennis heeft genomen van medische gegevens van klaagster zonder daartoe door klaagster te zijn gemachtigd;
2. een medisch/psychiatrisch deskundigenbericht heeft uitgebracht en een oordeel over de oorzaak van haar klachten heeft gegeven zonder klaagster te onderzoeken en zonder klaagster te wijzen op haar blokkeringsrecht;
3. een negatief oordeel heeft gegeven over de rapportage van psychiater I zonder zich met haar te verstaan;
4. zich heeft bediend van als waarheid gepresenteerde suggesties die klaagster als grievend en beledigend heeft ervaren.

4. Standpunt van verweerder
Met betrekking tot alle klachtonderdelen is verweerder van mening dat klaagster niet ontvankelijk is, aangezien de door hem verrichte handelingen niet onder de werking van de Wet BIG vallen; het betreft een analyse van het rapport van psychiater I. Verweerder beschikte slechts over de brief van de advocaat waarin hem de opdracht werd gegeven en het rapport van I.
Subsidiair bestrijdt verweerder dat hij voor het uitbrengen van een medisch/psychiatrisch deskundigenbericht klaagster had dienen te onderzoeken of aan haar toestemming had behoren te vragen, aangezien het slechts de bedoeling was de kwaliteit van het onderzoek van psychiater I te onderzoeken.

5. Overwegingen college
Klaagster is in haar klacht ontvankelijk aangezien, zoals hierna zal worden overwogen, verweerder in diens medisch/psychiatrisch deskundigenbericht niet slechts het psychiatrisch rapport van I aan een technische kwaliteitsbeoordeling heeft onderworpen, maar tevens een oordeel heeft gegeven over de gezondheidstoestand en psychische gesteldheid van klaagster, buiten het rapport om, en zelfs een therapie heeft aanbevolen.

- ad 1. en 3.
Dat verweerder kennis heeft genomen van de hem toegezonden rapportage over klaagster is het gevolg van de behoefte van de aansprakelijkheidsverzekeraar om het rapport van psychiater I technisch te beoordelen en op zijn kwaliteit te toetsen. Het maakt geen verschil, of de aansprakelijkheidsverzekeraar deze toets laat uitvoeren door een interne medisch adviseur of door een externe deskundige, zoals verweerder. Het is voorts niet aan verweerder te verwijten dat het rapport dat hem ter beoordeling werd toegezonden niet geanonimiseerd was. Het is hier niet van belang dat klaagster verweerder niet uitdrukkelijk gemachtigd heeft tot kennisname van het rapport, aangezien de claim van klaagster ten opzichte van de aansprakelijkheidsverzekeraar nu eenmaal mee brengt dat deze verzekeraar nadat het rapport is opgesteld ook bevoegd is om te laten onderzoeken door een interne of externe medisch adviseur of het rapport lege artis is opgesteld.

Het uitvoeren van deze technische kwaliteitstoets vereist in beginsel niet dat verweerder zich had dienen te verstaan met I indien hij zich daartoe had beperkt en niet tot beoordelingen van en conclusies aangaande klaagster was gekomen die niet op de inhoud van het rapport van I waren gebaseerd. Het had, bijvoorbeeld, verweerder vrijgestaan de verzekeraar gelet op inconsistentie in het rapport te adviseren om een nieuw onderzoek te laten verrichten. Daarvoor zou het niet noodzakelijk zijn geweest om met I in contact te treden. Ook al is verweerder in dit geval te ver gegaan met zijn beoordeling van klaagster, tuchtrechtelijk valt hem niet te verwijten dat hij zich niet heeft verstaan met I  over zijn negatief oordeel omtrent haar rapportage.

Klachtonderdeel 1.en 2. zijn dus ongegrond en dienen dus te worden afgewezen.

- ad 2. en 4:
Uit diverse passages in het deskundigenbericht van verweerder blijkt dat de grenzen van een kwaliteitstoets in vorenbedoelde zin zijn overschreden en dat verweerder zich feitelijk met een vorm van onderzoek en rapportage heeft bezig gehouden, die gaan in de richting van een contra-expertise. Hierna volgen enkele voorbeelden.

‘Ik acht dit verband (bedoeld wordt: causaal verband, toevoeging tuchtcollege) met de operatie sec, niet groot.’

Dit (eind)oordeel had niet zonder onderzoek van klaagster uitgesproken mogen worden door verweerder.

‘De kenmerken van een eventuele posttraumatische stressstoornis staan nergens. O§ok niet de portee van vroegere traumatische life events, de ziekte (op het 26ste jaar van ref.) en dood van moeder (op het 34ste jaar van ref.) aan te laat ontdekte kanker.’

‘Gesteld wordt dat de klachten, welke, onder 1, genoemd het gevolg zijn van de operatie. Wat wordt bedoeld met de operatie? Het feit dat de operatie nodig was? Of het uitkomen van haar lang bestaande en mogelijk verdrongen vrees voor maligniteit? Of het feit dat ook zij, waar alles in haar ogen voorspoedig ging, werd getroffen door een ziekte, een vergroot ovarium door een tumor, mogelijk maligne? Raakte zij behept met emotionele stuwing nu bleek dat haar carrière voor deze ingreep, naar haar verwachting toch een kleinigheid, onderbroken moest worden en energie niet kon afvloeien volgens begane paden? Werd nu de dood van moeder door te laat ontdekte kanker geactiveerd? Welke elementen, en in welke mate, uit de traumatisch verlopen ontwikkeling vanaf de kindertijd, door de ziekte en dus afwezigheid emotioneel en pedagogisch, hadden een aandeel in de postoperatief vastgestelde, neurasthene klachten en beperkte leef- en werkwijze?’

‘De confrontatie met de gynaecologen, zeker die na 1989, is in de beleving van A van een geheel andere orde dan die met de psychiater. Om verschillende redenen. De gynaecoloog is berichtgever van slecht nieuws (the messenger must be killed), van de psychiater verwachtte zij nog iets te krijgen immaterieel en indirect materieel (zij stamt ook uit verzekeringskringen).
Juist de gynaecoloog paste niet in haar levenspatroon, een leefwijze gericht op vermijding en verdringing van vele emotionele  zaken...’

en

‘Het kan zelfs zijn dat onbewust er een directe weerzin was tegen de gynaecoloog, immers zijn vakgenoten hadden vroeger moeder niet gered en een mamatumor te laat gezien.’

‘In feite een aanklacht tegen de buitenwereld die haar niet gaf wat zij later nog wilde.’

en

‘…zij heeft het ook niet getroffen in haar wording, hierdoor ontstond een zekere obsessie naar status. Degenen die haar daarbij in de weg stonden, wordt waarschijnlijk diepe haat, weerzin toegedragen.’

Verweerder stelt in de hierboven aangehaalde passages een traumatische verlopen ontwikkeling vanaf de kindertijd bij klaagster vast; voorts stelt verweerder zonder onderzoek van klaagster dat zij een leefwijze gericht op vermijding en verdringing van allerlei zaken heeft, dat zij behept was met een obsessie naar status en dat klaagster een haat en weerzin had opgebouwd tegen gynaecologen, en dat zij de gynaecoloog ter verantwoording roept voor haar mislukte leven.
Verweerder sluit af met (therapeutische) adviezen: een gerichte psycho­therapie door een therapeut met vaardigheid in de problematiek van klaagster zou zin kunnen hebben, en opbouw van de conditie heeft een hoge prioriteit: (fysio)fitness, daarna zelfstandig te vervolgen, minimaal tweemaal per week.

Naar het oordeel van het College zijn de onderdelen 2. en 4. van de klacht gegrond. Verweerder heeft zich niet beperkt tot een terughoudende en techni­sche kwaliteitsbeoordeling van de rapportage van psychiater I. Zijn deskundigenbericht is verderstrekkend. Het heeft het karakter van, of gaat in de richting van, een contra-expertise. Daarbij heeft verweerder zijn mening omkleed met bijzonderheden aangaande klaagster, waarvan de relevantie voor zijn - naar hij kon weten voor de positie van klaagster bepaald ongunstige - beoordeling van haar onduidelijk is gebleven. Voor een contra-expertise had verweerder klaagster behoren te onderzoeken en daarvoor toestemming aan haar behoren te vragen. Dit onderzoek heeft niet plaats gevonden.
Voor de vraag of klaagster een blokkeringsrecht zou hebben gehad, als het rapport van verweerder aan haar bekend was geworden, wordt het volgende overwogen. Geconstateerd wordt dat in de ingewikkelde wetgeving op dit terrein, waarin op diverse onderdelen de gelding van het inzage- en blokkeringsrecht (opnieuw) is uitgesteld, niet eenduidig is. De KNMG-richtlijnen inzake het omgaan met medische gegevens gaan er vanuit dat de keurling - waarmee klaagster voor dit geval te vergelijken is - op grond van de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst dit recht onder alle omstandigheden toekomt. Dit valt vanwege bedoelde uitgestelde werking te betwijfelen. Deze ingewikkeldheid brengt het college tot het oordeel dat verweerder in elk geval tuchtrechtelijk er geen verwijt van zou kunnen worden gemaakt dat hij het eventueel bestaande blokkeringsrecht van klaagster had miskend.

Dit klachtonderdeel wordt dus ongegrond verklaard.

Naar aanleiding van het hierboven overwogene en een eerdere uitspraak van het College tegen verweerder van 12 april 2005, constateert het College met zorg dat het voor verweerder kennelijk niet ongewoon is om rapportage van andere artsen niet met de vereiste voorzichtigheid te beoordelen en daarbij de belangen van patiënten, over wie gerapporteerd is, niet met de gepaste zorgvuldigheid in acht te nemen.
De conclusie van het voorgaande is dat de klacht voor de onderdelen 2 gedeeltelijk en 4 geheel gegrond is. Verweerder heeft gehandeld in strijd met de zorg die hij ingevolge art. 47 lid 1 onder b van de Wet op de Beroepen in de Individuele Gezondheidszorg jegens klaagster had behoren te betrachten.
De oplegging van na te melden maatregel is daarvoor passend. Het algemeen belang is ermee gediend dat publicatie zal plaatsvinden.

6. De beslissing
Het Regionaal tuchtcollege

- waarschuwt verweerder

en bepaalt voorts dat de beslissing ingevolge artikel 71 van de Wet BIG geheel in de Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt en aan het tijdschrift Medisch Contact ter bekendmaking zal worden aangeboden.
Aldus gewezen op 24 januari 2006 door: mr. J.S.W. Holtrop, voorzitter, M.F. Van Brederode-Zwart, K.C.H. Lyppens en L.M. Gualthérie van Weezel, leden-arts, mr. dr. J.A.C. Bartels, lid-jurist, mr. T.H.C. Coert, secretaris, en in het openbaar uitgesproken ter terechtzitting van 21 maart 2006 door de voorzitter in aanwezigheid van de secretaris.


 

Geen regeling voor advocaten in tuchtcolleges -- 23 juni 2006 – Medisch Contact, Nr. 25, Rubriek: NieuwsReflex, Pagina: 1020 -- Leden van de medische tuchtcolleges treden soms voor hun eigen college op als advocaat. Hoewel zij daarmee de schijn van belangenverstrengeling wekken, komt er voorlopig geen speciale regelgeving.

In een recente tuchtzaak tegen een huisarts, een psychiater, een internist en een cardioloog trad hoogleraar gezondheidsrecht Joep Hubben op als advocaat van de huisarts en cardioloog (MC 23/2006: 948-50). Hij was plaatsvervangend voorzitter bij het tuchtcollege Zwolle, waar de zaak zou spelen. De klaagster maakte bezwaar en de zaak werd verplaatst naar het tucht­college in Groningen. Hoewel hij zelf niet vindt dat er sprake is van belangenverstrengeling, heeft Hubben inmiddels ontslag genomen als plaatsvervangend voorzitter.

Verschillende voorzitters van de tuchtcolleges vinden het geen goede zaak als een lid-jurist ook als advocaat voor zijn eigen college optreedt. Rudolf Torrenga, voorzitter van het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg, zegt dat zo’n situatie bij zijn college niet kan voorkomen omdat hij geen advocaten in het college heeft. ‘Ik zou het ook onwenselijk vinden. De buitenwereld kan het idee krijgen dat de advocaat en het college twee handen op één buik zijn.’ Tjeerd Duursma, voor­zitter van het Groningse tuchtcollege, vindt dat het ‘echt niet kan’. Hij noemt het een ijzeren regel dat advocaten en andere leden van de colleges ‘alle schijn van belangenverstrengeling vermijden’. Voorzitter van het tuchtcollege Den Haag P.A. Offers sluit zich daarbij aan. ‘We leven in een wantrouwende tijd en we moeten ervoor zorgen dat de posities helder zijn. Ik denk dat men in zo’n geval wel onafhankelijk kan oordelen, maar de schijn kan tegen je werken.’

De voorzitter van het tuchtcollege in Zwolle, A.L. Smit, was al voordat de klaagster bezwaar aantekende, in gesprek met Hubben. Hij is sinds 2005 voorzitter van het tuchtcollege en vond de dubbelrol onwenselijk. ‘Het is niet de vraag of zo’n advocaat of het college bevooroordeeld is, want ik denk dat men wel onafhankelijk kan oordelen. Hubben heeft altijd zuiver gehandeld. Maar de schijn van belangenverstrengeling kun je in zo’n geval moeilijk wegnemen. Ik heb hem voorgesteld hier niet meer als advocaat op te treden, maar hij heeft ervoor gekozen ontslag te nemen. Ik vind dat jammer, want hij had zeer veel expertise op het gebied van gezondheidsrecht.’

Zwolle is niet het enige college waar advocaten een dergelijke dubbelrol hebben of hebben gehad. Bij het Tuchtcollege Amsterdam was Helen Uhlenbroek tot voor kort lid-jurist en verdedigde voor hetzelfde college artsen uit de regio Amsterdam. ‘Dit heeft in de praktijk nooit tot problemen geleid. Ik heb bijvoorbeeld nooit met de leden van het college gesproken over zaken waarmee ik iets te maken had. De angst voor partijdigheid is volgens mij onterecht. De leden van de colleges denken zelfstandig en onafhankelijk.’ De voorzitter van Amsterdam heeft Uhlenbroek enkele maanden geleden verzocht naar het tuchtcollege in Den Haag over te stappen om ‘de schijn van twee handen op één buik te vermijden’.

In de rechterlijke macht mogen advocaten sinds 1997 niet meer als plaatsvervangend rechter rechtspreken in het arrondissement waar zij als advocaat geregistreerd staan. De medische tuchtcolleges hebben echter geen eenduidige afspraken en de meeste voorzitters van de tuchtcolleges vinden het ook niet nodig dat die er komen. Voorzitter Smit: ‘Je kunt hier nu eenmaal verschillend over denken. Ik sluit bijvoorbeeld niet uit dat in Zwolle in de toekomst weer een advocaat bij het tuchtcollege komt. Dan zou ik er zelf als voorzitter voor zorgen dat hij niet voor ons college als advocaat optreedt.’ Offers, voorzitter in Den Haag: ‘Het speelt te weinig om hier regels voor te maken. We kunnen overal wel regels voor opstellen, maar dan zien we door de bomen het bos niet meer.’ << MM

http://medischcontact.artsennet.nl/content/dossiers/947567577/69737324/AMGATE_6059_138_TICH_R176167708732798/

Lees ook onze reactie op bovenstaand artikel: ‘Kromme bomen onder tucht-collegiale hemel’. Het bericht treft u eveneens op deze pagina aan (3 juli 2006). In verband met de eerste resultaten van een klein onderzoek dat wij in dezen hebben ingesteld, hebben wij besloten alle leden-juristen van medische tuchtcolleges na  te lopen i.v.m. het mogelijker wijze vervullen van een dubbelrol. Wij verwachten de uitkomst van ons onderzoekje nog deze week te kunnen publiceren. Hetgeen tot nu toe bleek maakt duidelijk dat het zeker zinvol was dit onderzoekje uit te gaan voeren.  

 

 

Accused doctor is fired: Kaiser surgeon drew 40 complaints in six years, court filing says

-- June 21, 2006 -- Sacramento Bee, By M.S. Enkoji -- A plastic surgeon facing an array of gun charges and accused of sexually assaulting and exploiting patients was fired Monday, the same day a document was filed in court showing that he had 40 other patient complaints filed against him over six years.

According to a search warrant filed in Sacramento Superior Court, authorities searched the Carmichael home of Dr. Scott Takasugi and the offices of Kaiser Permanente investigators on June 12. They were looking for evidence connecting the 53-year-old Kaiser surgeon to complaints that he photographed and improperly touched the genitalia of patients seeking unrelated treatment.

Detectives found photos, documents and dozens of weapons, including an anti-tank rocket weapon in his home.

Takasugi has practiced plastic surgery for 14 years at Kaiser Permanente 's Morse Avenue medical center, his attorney said.

"He did nothing improper," said Quin Denvir, a former federal public defender. "He did everything according to proper medical standards and that will all come out."

Takasugi has been arraigned on 10 charges; most are weapons counts.

Denvir said Takasugi is a gun collector and that the weapons all are registered or harmless.

A sheriff's spokesman Monday said firearms experts still are examining the cache of exotic weapons and that some are legally registered.

Some, though, have been illegally modified and will probably result in more weapons charges, said Lt. Scott Jones.

Takasugi, who has posted $1 million bail, faces up to eight years in prison if convicted of one of the charges he faces -- a felony count of sexual penetration.

He also is charged with a misdemeanor count of sexual exploitation by a doctor.

"The Medical Board of California, along with the attorney general's office, will likely seek an immediate suspension of Dr. Takasugi's medical license," said Medical Board spokeswoman Candis Cohen. "And, if the allegations prove true, we will seek to revoke his license."

The court documents filed Monday detail investigations by Sacramento County sheriff's detectives and Kaiser Permanente investigators and involve allegations by three patients and a former girlfriend.

Sheriff's investigators said Takasugi used a personal camera on May 2 to photograph the vaginas of two female patients, one who was getting a skin graft on a cancerous tumor removed just below her collarbone; the other was getting breast reduction surgery.

The patient getting the skin graft told investigators Takasugi always paid "special" attention to her, even offering to deliver prescriptions to her home.

During her May 2 office visit, Takasugi told the patient he would take photos of the graft site on her lower body.

When she resisted, he pulled down her underwear and took a dozen photos, court documents said.

A 22-year-old woman about to undergo breast reduction surgery told investigators the doctor had her remove her underwear and position herself so he could photograph her vagina. He then conducted an unwanted pelvic exam.

A third patient told investigators Takasugi wanted to photograph her vagina and give her a pelvic exam when she came in for breast reduction surgery in 2003. She dressed and left the office, calling him a "pervert."

Takasugi's former girlfriend told sheriff's investigators the doctor was "absolutely obsessed" with vaginas. She reported to police in 2003 that he slipped something in her drink at his home, causing her to pass out.

When she awoke several hours later, she said she believed she had been sexually assaulted and explicitly photographed.

No arrests resulted from the girlfriend's complaint.

Kaiser Permanente officials said Monday in a prepared statement that Takasugi has been fired.

"We reported Dr. Takasugi to the police after receiving patient complaints of sexual abuse," the statement said.

Not all of the 40 complaints against Takasugi are of a sexual nature -- some allude to rudeness, according to the statement, which did not include details of the complaints. The complaints were made between September 1999 until August 2005.

Neither Kaiser nor the medical association would give details of the complaints or provide any context for the number compared with other physicians.

Hospital officials said they followed the law in disciplining Takasugi for the nonsexual complaints.

Kaiser investigators told detectives that Takasugi was "escorted off the property on May 3," and voluntarily turned over a memory chip from his camera with photos taken during the May 2 patient visits.

He did not deny photographing the two women and provided a "medical explanation" for the photos, Kaiser investigators told detectives.

Kaiser investigators have since concluded that the medical reasons were unfounded in one case and are still investigating the second woman's allegations.

Kaiser's personnel records seized by detectives show that Takasugi also had three sexual harassment complaints and one weapons complaint in his personnel file. Kaiser officials said the hospital took some corrective measures but did not describe the actions or the outcomes.

Since the allegations about Takasugi surfaced publicly last week, sheriff's investigators said they've been contacted by at least 15 other patients with complaints dating back 10 years.

An attorney representing one of the May 2 patients in a civil suit against the hospital said Monday she has heard from 20 other patients, one as young as 16, who said they were improperly photographed. The suit alleges that Takasugi committed sexual battery and medical negligence.

It also accuses the Permanente Medical Group and Kaiser Foundation Hospital with negligent supervision of the doctor and failure to protect and warn its patients.

"He was very imaginative with his reasons (for the photographs)," said Noel Ferris, the attorney.

Dr. Bruce Cunningham, a professor of plastic surgery at the University of Minnesota, was one of Takasugi's instructors.

In general, Cunningham said, plastic surgeons "would only take pictures of areas